II SA/Gd 659/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B. i J. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 02 sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie 1. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia 8 czerwca 2007 r., nr [...], 2. Orzeka ,że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane. Prezydent Miasta - decyzją z dnia 21 listopada 2002 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 1980 roku, nr 89, poz. 414 ze zm.), udzielił B. C. i J. C. pozwolenia na użytkowanie poddasza użytkowego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...], położonej w S., przy ul. R. [...], przed wykonaniem robót budowlanych. Pismem z dnia 27 października 2003 roku, S. P. i L. P. zwrócili się do Wojewody o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta, podnosząc że jako strona nie brali udziału w tymże postępowaniu. Jednocześnie wnieśli o uchylenie ww. decyzji w całości. Pismem z dnia 31 października 2003 roku, Wojewoda przekazał powyższy wniosek według kompetencji Prezydentowi Miasta. Prezydent Miasta pismem z dnia 12 listopada 2003r. przekazał przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 lutego 2004 roku, nr [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na użytkowanie poddasza użytkowego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...], położonej w S., przy ul. R. [...], zakończone decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2002 roku, nr [...]. Decyzją z dnia 15 listopada 2004 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - w dalszej części uzasadnienia przywoływanej jako k.p.a. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2002 roku, nr [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 stycznia 2005 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania L. P. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2004 roku, nr [...], stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2002 roku, nr [...] udzielająca B. i J. C. pozwolenia na użytkowanie poddasza użytkowego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...], położonej w S. , przy ul. R. [...], przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych została wydana z naruszeniem prawa oraz odstąpił od uchylenia tej decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 kpa, tj. że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższa decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2004 roku, nr [...] zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 maja 2006 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 192/05 ze skargi L. P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 czerwca 2007 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 83 ust.1 i art. 55 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy w punkcie 1 uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2002 roku, nr [...] udzielającą B. i J. C. pozwolenia na użytkowanie poddasza użytkowego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...], położonej w S. , przy ul. R. [...], przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych oraz w punkcie 2 odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie poddasza wymienionego w punkcie 1 budynku. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że w myśl art. 55 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane jeżeli przystąpienie do użytkowania tego obiektu ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Wskazując na zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane definicję obiektu budowlanego oraz zawartą w art. 3 pkt 9 tejże ustawy definicję urządzeń budowlanych organ podniósł, iż przedmiotowy budynek nie posiadał zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym przyłącza kanalizacyjnego. Wskazał, że z zaświadczenia Wodociągów S. z dnia 20 maja 2004 roku wynikało, iż ścieki z posesji przy ul. R. [...] odprowadzane są poprzez przyłącze kanalizacji ściekowej zlokalizowane na terenie posesji przy ul. G. [...], stanowiącej własność Państwa P., którzy nie wyrazili zgody na takie rozwiązanie. Organ podniósł również, że przedmiotowa posesja nie posiadała też uregulowanego prawnie dostępu do drogi publicznej. Z tych tez powodów, zdaniem organu, obiekt nie spełniał warunków do jego użytkowania. Ponadto organ wskazał, że art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane dotyczy obiektów wykonanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś Wojewoda ostateczną decyzją z dnia 4 października 2006 roku, nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 grudnia 1998 roku, nr [...] udzielającej B. I J. C. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. R. [...] w S. W odwołaniu od powyższej decyzji B. C. i J. C. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę przepisów postępowania, a mianowicie: – art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, polegającą na niezastosowaniu tego przepisu i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewyjaśnienie, czy zachodzą przesłanki do orzekania w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie, – art. 97 § 1 pkt 4 kpa, polegającą na jego niezastosowaniu i niezawieszeniu postępowania pomimo toczącego się postępowania w przedmiocie służebności, – art. 150 § 2 kpa, polegającą na niezastosowaniu tego przepisu i wznowieniu postępowania przez organ do tego nieuprawniony oraz – art. 149 § 2 kpa, polegająca na niezastosowaniu tego przepisu i przeprowadzeniu postępowania w zakresie nie objętym postanowieniem o wznowieniu postępowania. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2007 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji była zasadna. Zdaniem organu odwoławczego warunki umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego należy wyprowadzać m.in. z art. 3 pkt 1a, art. 3 pkt 9, art. 5 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Przedmiotowy budynek mieszkalny nie spełniał przedstawionych w tych przepisach warunków. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w czasie gdy toczyło się wznowione postępowanie, zaistniała nowa okoliczność polegająca na tym, iż w innym postępowaniu nadzwyczajnym stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Okoliczność ta sama w sobie stanowiłaby samoistną przesłankę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poddasza użytkowego w tym budynku. Jednakże wobec wcześniejszego wznowienia postępowania z innej przyczyny uwzględniono ją jako dodatkową w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy, powołując się na tezę niepublikowanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 1986 roku, sygn. akt II SA 1782/85 wskazał, iż analiza przyczyn wznowionego postępowania, wymienionych w art. 145 § 1 kpa prowadzi do wniosku, że przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 kpa, należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania w danej sprawie, które mogły godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydawaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. We wszystkich innych przypadkach organem właściwym do wznowienia postępowania jest, stosownie do art. 150 kpa, organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Zdaniem organu odwoławczego w omawianym przypadku, nawet gdyby strona sformułowała tego rodzaju zarzuty, dotyczyłyby one innego organu niż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, który wznowił postępowanie. Jak wskazał ponadto organ odwoławczy, mające nastąpić rozstrzygnięcie sądu powszechnego w sprawie zmiany przeznaczenia terenu na służebny dostęp do drogi publicznej nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, z którego nie ma dostępu do takiej drogi, a zatem nie stanowi ono przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Organ odwoławczy podniósł również, że sprawa wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego nie stałaby się bezprzedmiotowa w sytuacji zakończenia tych robót budowlanych, bowiem dotyczy stanu faktyczno-prawnego aktualnego w chwili orzekania ww. decyzji. W skardze na powyższą decyzję B. C. i J. C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: – art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 150 § 2 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji pomimo wznowienia postępowania przez organ podlegający wyłączeniu, – art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 i art. 9 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji pomimo rozszerzenia przez organ pierwszej instancji zakresu postępowania administracyjnego bez poinformowania o tym strony, – art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji pomimo niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 29 listopada 2007 roku uczestnicy postępowania S. P. i L. P. podnieśli, że stanowisko organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie było zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jest to wada, która stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Z treści art. 150 § 1 k.p.a. wynika, iż organem administracji publicznej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie skarżący domagali się wznowienia postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Prezydenta Miasta, który wydał w przedmiotowej sprawie decyzję w ostatniej instancji. Należy w tym miejscu zauważyć, że w okresie pomiędzy 21 listopada 2002 roku, a 27 października 2003 roku, tj. pomiędzy wydaniem przez Prezydenta Miasta decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nr [...], a datą złożenia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, organem właściwym w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu stał się - zamiast starosty (prezydenta miasta sprawującego funkcje organu powiatu w miastach na prawach powiatu) - powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Dnia 11 lipca 2003 roku weszła bowiem w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718 ze zm.), która m. in. zmieniła brzmienie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126, ze zm.) - ustalając, iż do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 36a ust. 4, art. 40 ust. 2, art. 41 ust. 4, art. 44 ust. 1, art. 48, art. 49, art. 49a, art. 49b, art. 50, art. 50a, art. 51, art. 54, art. 55, art. 57 ust. 4, art. 59, art. 59a, art. 59b, art. 59c ust. 1, art. 59d ust. 1, art. 59g ust. 1, art. 62 ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67 ust. 1, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 3, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 76, art. 78 oraz art. 97 ust. 1 (art. 1 pkt 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw). Wprowadzona tą nowelą zmiana przepisów Prawa budowlanego nie wpłynęła jednak na właściwość organów administracji publicznej w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie wznowieniowe. Z treści art. 7 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 roku wynika bowiem jedynie, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Z ustępu 2 i 3 cyt. artykułu wynika zaś, iż do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41 (ust. 2). Do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie (ust. 3). Z treści ust. 4 cyt. artykułu wynika natomiast, iż właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się na podstawie przepisów ustawy. Powyższe uregulowania nie zawierają normy prawnej zmieniającej właściwość organu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaną przez starostę (prezydenta miasta sprawującego funkcje organu powiatu w miastach na prawach powiatu) decyzją w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Gdyby wolą ustawodawcy było, aby w związku z powyżej przywołaną nowelizacją ustawy - Prawo budowlane, właściwość organu w tych sprawach również uległa zmianie w ten sposób, iż właściwym w tym zakresie stałby się powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, to regulacja taka musiałaby zostać umieszczona w przepisach noweli, jako lex specialis w stosunku do art. 150 § 1 k.p.a. Ponieważ tak się nie stało, w zakresie wznowienia postępowania należy odwołać się do przepisów regulujących to postępowanie, które zawarte są w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności do art. 150 § 1 k.p.a., który określa właściwość organu administracyjnego w tym postępowaniu. Z treści art. 150 § 1 k.p.a. jasno wynika, iż organem właściwym do orzekania w kwestii dopuszczalności wznowienia będzie ten organ administracji, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, przy czym brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, pozostaje właściwy do orzekania w zakresie wznowienia postępowania także wówczas, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość miejscowa lub rzeczowa i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, nie jest już właściwy pod tym względem. Pogląd ten podzielany jest zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2002 roku, sygn. akt I SA 1717/00, Baza Orzeczeń LEX nr 81911, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 roku, sygn. akt I SA 1445/98, Baza Orzeczeń LEX nr 47968, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2006 roku, sygn. akt II SAB/Gd 64/04, nie publ.) jak i w doktrynie prawa administracyjnego (zob. "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." pod redakcją E. Iserzon, J. Starościuk, Wydawnictwo Prawnicze 1965, str. 201; "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." M. Jaśkowska, A. Wróbel, Zakamycze 2000, str. 839; C. Martysz - komentarz do art. 150 k.p.a. w G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." Tom I i II, Zakamycze 2005). Powszechnie w judykaturze, jak i w piśmiennictwie, przyjmuje się także, iż jedynie w przypadku, gdy organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, uległ likwidacji, to wówczas właściwym do wznowienia postępowania w sprawie będzie organ, który przejął kompetencje zlikwidowanego organu administracji publicznej do załatwiania danego rodzaju spraw (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2002 roku, sygn. akt I SA 1717/00, Baza Orzeczeń LEX nr 81911). W niniejszej sprawie organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, której weryfikacji w postępowaniu wznowieniowym domaga się skarżąca, istnieje. Jest nim Prezydent Miasta i to on jest organem właściwym do zajęcia stanowiska w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego jego decyzją z dnia 21 listopada 2002 roku, nr [...]. W rozpoznawanej sprawie słusznie zatem Wojewoda, do którego skarżący skierowali podanie o wznowienie postępowania, przekazał podanie do Prezydenta Miasta, jako do organu właściwego w przedmiocie wznowienia postępowania w tej sprawie. Nieprawidłowym natomiast było przekazanie przez Prezydenta Miasta sprawy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż organ nadzoru budowlanego jest organem niewłaściwym w tym konkretnym przypadku. Jak z powyższego wynika zarówno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jaki i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydali w niniejszej sprawie decyzje obarczone wadą skutkującą stwierdzeniem ich nieważności – orzekli bowiem w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 150 § 1 k.p.a., a więc przepisu o właściwości. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nie powinno bowiem toczyć się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, gdyż nie był on organem, który wydał kwestionowaną przez skarżących w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję w ostatniej instancji. Również Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – akceptując decyzję wydaną przez niewłaściwy organ i nie eliminując jej z obrotu - orzekł z naruszeniem przepisów o właściwości, zatem także jego decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Powyższe naruszenie przepisów postępowania zwalniało Sąd od konieczności merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd w punkcie drugim sentencji wyroku orzekł, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą być wykonane.