II SA/Gd 660/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2024 r., nr SKO Gd/6368/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Skarga Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2024 r, nr SKO Gd/6368/23, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 24 sierpnia 2023 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką – R. Z., legitymującą się wydanym na stałe orzeczeniem Powiatowego Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Malborku z dnia 7 sierpnia 2023 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności, ze wskazaniem, że wymaga ona stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Podczas przeprowadzonego w dniu 18 września 2023 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący od 2017 r. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z matką. Matka skarżącego ma 86 lat i ma zdiagnozowaną: zaćmę, plamkę żółtą, tętniaka aorty brzusznej, zwyrodnienia kręgosłupa i stawów biodrowych, demencję starczą, niedosłuch i inne schorzenia wieku podeszłego. Od wielu lat jest leczona przewlekle z powodu nadciśnienia tętniczego, zaburzeń lipidowych, miażdżycy uogólnionej. Dwa razy dziennie przyjmuje leki na nadciśnienie, jaskrę i cholesterol. W ostatnim czasie nie była hospitalizowana, pozostaje jednak pod opieką lekarzy specjalistów: okulisty, chirurga, ortopedy i lekarza rodzinnego. Nie jest osobą leżącą. W ciągu dnia przebywa w pozycji leżącej, jeśli potrzebuje odpoczynku (około 1 – 2 godziny). Ma trudności w poruszaniu się. Po mieszkaniu porusza się przy pomocy laski lub chodzika. Na spacery matkę wyprowadza skarżący na wózku inwalidzkim. Matka skarżącego nosi gorset, który należy 3-4 razy dziennie zdjąć, co wymaga pomocy osoby drugiej. Matka skarżącego zachowuje się racjonalnie i nie stanowi zagrożenia. Samodzielnie spożywa posiłki. Skarżący przygotowuje posiłki dla matki, pomaga jej w ubieraniu, toalecie, robi zakupy, załatwia sprawy urzędowe, realizuje recepty. Matka skarżącego czasami wymaga pomocy w doprowadzeniu do wc, w dzień korzysta z wkładek higienicznych a w nocy z pieluchomajtek. Ustalono ponadto, że obowiązki związane z opieką nad matką spoczywają wyłącznie na skarżącym, albowiem siostra skarżącego pracuje zawodowo zamieszkuje w województwie mazowieckim. W ocenie osoby przeprowadzającej wywiad, skarżący sprawuje prawidłową opiekę nad matką, jednak nie jest ona na tyle absorbująca, aby wykluczała podjęcie zatrudnienia. Następnie, Burmistrz Miasta Malborka decyzją z dnia 23 października 2023 r., nr ŚR-ŚP.5111.267.2023.NM, wydaną na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.), odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Organ ocenił bowiem, że brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad matką. Zdaniem organu, czynności wykonywane przez skarżącego w związku z opieką nad matką nie mogą być uznane za czynności wymagające pełnej dyspozycyjności i nie nalezą do czynności, których wykonania nie można pogodzić z wykonywaniem pracy. Pomoc skarżącego sprowadza się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego, jakie wykonuje się normalnie w każdym gospodarstwie domowym a czynności opiekuńcze nie zajmują tyle czasu skarżącemu aby nie mógł on podjąć zatrudnienia. Przy tym, matka skarżącego nie jest osobą obłożnie chorą i stale leżącą. Po domu poruszą się przy pomocy sprzętu rehabilitacyjnego (laski lub chodzika), a jedynie poza mieszkaniem wymaga asysty skarżącego. Nie jest ona też całkowicie niesprawna ruchowo w górnej części ciała (sprawne ręce), może samodzielnie siedzieć, nie wymaga karmienia, pojenia, samodzielnie spożywa przygotowane posiłki, leki, samodzielnie wykonuje pewne czynności oraz może pozostać sama w domu na pewien czas. Organ wskazał przy tym, że dotychczasowa historia aktywności zawodowej skarżącego nie potwierdza aby zrezygnował on z pracy zarobkowej w związku z koniecznością podjęcia opieki nad matką. Skarżący był zatrudniony w Polsce od 4 września 1980 r. do 31 stycznia 1995 r. Potem, w latach 2009 – 2017 r. pracował w Wielkiej Brytanii. Obecnie, skarżący widnieje w rejestrze CEIDG jako osoba posiadająca od dnia 10 listopada 2016 r. pozarolniczą działalność gospodarczą, która od dnia 30 kwietnia 2017 r. jest zawieszona a zawieszenie działalności nie jest tożsame z utratą zatrudnienia. Ponadto, organ wskazał, że również siostra skarżącego, jako osoba zobowiązana do alimentacji, powinna uczestniczyć w opiece nad matką. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że nie zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką a zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką nie uniemożliwia mu podjęcia zatrudnienia. Kolegium wskazało przy tym, że opieka sprawowana przez skarżącego nie jest całodobowa. Stan zdrowia matki skarżącego nie wymaga sprawowania nad nią stałej, długotrwałej opieki, pozbawiającej skarżącego możliwości podejmowania zatrudnienia. Skarżący nie wykonuje żadnych czynności stricte opiekuńczych przy swojej matce, a jego pomoc ogranicza się do robienia zakupów, sprzątania, dowożenia na wizyty lekarskie czy dotrzymywania towarzystwa. W ocenie Kolegium są to jednak zwykle czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, które nie kolidują z podjęciem zatrudnienia, podobnie jak zakupy czy wizyty u lekarza. Osoby pracujące również prowadzą własne gospodarstwa domowe, chodzą na zakupy, spacery, do lekarza, załatwiają sprawy urzędowe. Taki zakres opieki, który polega na pracach w gospodarstwie domowym, towarzyszeniu w wizytach lekarskich, robieniu zakupów czy załatwianiu spraw urzędowych nie wymusza na osobie sprawującej opiekę rezygnacji z podjęcia zatrudnienia. Ponadto, matka skarżącego posiada jeszcze córkę, na której również ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki a tym samym skarżący nie jest jedyną osobą zobowiązaną do opieki nad matką. We wniesionej do Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącego w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; - rażącą obrazę przepisów prawa materialnego tj art. 17 ust 1 pkt 4 w zw z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że skarżący zalicza się do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, będącą jednocześnie opiekunem faktycznie osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, iż rodzeństwo skarżącej może partycypować w opiece nad niepełnosprawną matką, podczas, gdy funkcjonalna wykładania ww. przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Malborka z dnia 23 października 2023 r., jest zgodna z prawem. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem przepisów prawa procesowego, a rozstrzygnięciu podjętemu w zaskarżonej decyzji, tj. odmowie przyznania wnioskowanego przez skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego, nie można skutecznie postawić zarzutu wydania go z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 z późn. zm.) - zwanej dalej u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 oraz z 2022 r. poz. 2140) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka, 4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego - jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przy tym, przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. – uchylony na mocy art. 43 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429) z dniem 1 stycznia 2024 r., a zatem pomiędzy wydaniem decyzji przez organy obu instancji – stanowił, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Jednakże, przepis ten w momencie jego obowiązywania, jak słusznie uznało Kolegium, winien być, interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji, przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez wskazanej przesłanki. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika zatem, że o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skutecznie ubiegać się może jedynie osoba określona w punktach od 1 do 4 tego przepisu, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną (legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji) w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że skarżący, jako syn, jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką. Bezsporne jest również, że matka skarżącego legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ze wskazaniem, że wymaga ona stałej lub długotrwałej opieki i pomocy osób drugich w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jednakże, w ocenie Sądu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, jak słusznie oceniły orzekające w sprawie organy, aby czynności opiekuńcze sprawowane przez skarżącego nad matką uniemożliwiały mu podjęcie zatrudnienia, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Wyjaśnić wprawdzie należy, że zawieszenie przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej jest równoznaczne z faktyczną rezygnacją z zatrudnienia, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 1625/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie zatrudnienie lub innej praca zarobkowej, o których mowa w wyżej przytoczonym art. 17 ust.1 u.ś.r. zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 3 pkt 22 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy tym, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162), w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Tym samym, w świetle legalnej definicji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej mieści się w pojęciu rezygnacji z zatrudnienia, o którym mowa w art. 17 ust.1 u.ś.r. Niezależnie od tego należy mieć jednak na uwadze, że w każdej sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego istotna jest ocena, czy zakres i rozmiar sprawowanej przez wnioskodawcę opieki nad osobą niepełnosprawną w sposób rzeczywisty uniemożliwia wnioskodawcy podjęcie lub dalsze wykonywanie pracy zarobkowej, gdyż świadczenie pielęgnacyjne nie jest wynagrodzeniem za opiekę nad niepełnosprawnym, lecz swoistą rekompensatą za brak możliwości w związku z tym podjęcia i kontynuowania działalności zarobkowej (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika przy tym, że w przypadku osoby wymagającej opieki, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie można wyprowadzić imperatywu sprawowania opieki w odpowiednim zakresie jako przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, negując wymagania dotyczące sposobu i intensywności opieki nad niepełnosprawną osobą, określone w orzeczeniu o niepełnosprawności właściwego organu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1045/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia. Jednakże, to do organów administracyjnych należy ustalenie, czy w okolicznościach danej sprawy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne faktycznie sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę odpowiadającą warunkom określonym w odpowiednim orzeczeniu o niepełnosprawności (zob. NSA w wyroku z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1867/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, samo posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności nie przesądza o tym, że opiekun osoby legitymującej się takim orzeczeniem, sprawuje opiekę, która uprawnia do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku podlega bowiem ocenie w każdej indywidualnej sprawie. Dlatego też, w każdym przypadku konieczne jest ustalenie, czy rodzaj i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika przy tym, że aby można było mówić o opiece w rozumieniu ustawy, musi ona być stała lub długoterminowa. Nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez niewielką część doby. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy bowiem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia przez opiekuna jakiejkolwiek pracy zarobkowej (tak wyroki NSA: z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20; z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11 oraz z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka "niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny", o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., winna być rozumiana jako wystąpienie takiej sytuacji, w której sprawowanie osobistych starań o prawidłowe zapewnienie opieki osobie niepełnosprawnej na tyle wypełnia czas podmiotowi tę opiekę sprawującemu, że nie jest on w stanie podjąć innej stałej aktywności wymagającej jego codziennego i stałego zaangażowania, przez którą należy rozumieć aktywność zawodową (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 229/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika zaś, aby zaangażowanie skarżącego w konieczną i niezbędną opiekę nad matką mogło być przeszkodą w podjęciu przez skarżącego jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że matka skarżącego jest osobą w dużej mierze samodzielną. Nie jest ona obłożnie chora i nie jest osobą leżącą. Po domu porusza się samodzielnie przy pomocy sprzętu rehabilitacyjnego. Samodzielnie siedzi, spożywa posiłki, przyjmuje leki. Może też sama pozostać w domu na pewien czas, nie wymaga żadnych czynności specjalistycznych. Skarżący zaś robi zakupy, przygotowuje posiłki, załatwia sprawy urzędowe. Pomaga matce w wykonywaniu toalety, ubraniu i jedynie czasami w doprowadzeniu do wc, wychodzi z matką na spacery. W ocenie Sądu, z dokonanych w toku postępowania ustaleń nie wynika jednakże, aby matka skarżącego wymagała nieprzerwanej opieki. W świetle stwierdzonego stanu i kondycji matki skarżącego nie można orzec, aby schorzenia i wynikające z nich potrzeby objawiały się w sposób wymagający stałej nieprzerwanej opieki czy też nadzoru skarżącego. Ponadto, z dokonanych ustaleń nie wynika, aby zakres i rozmiar czynności wykonywanych przez skarżącego w związku z opieką nad matką rzeczywiście uniemożliwiały skarżącemu podjęcie zatrudnienia choćby na część etatu. Niezbędne czynności wykonywane przez skarżącego w związku z opieką nad matką nie wypełniają bowiem skarżącemu całego dnia. Skarżący nie wykonuje przy matce takich czynności opiekuńczych, które absorbowałyby go nieustannie i wymagały ciągłej obecności przy niej w domu, nie pozwalając na jakąkolwiek aktywność zawodową. Z kolei, korzystanie ze sprzętu ortopedycznego nie może stanowić przesądzającego argumentu. Opieka bieżąca stanowiąca pomoc w gospodarstwie domowym (zakupy, przygotowanie posiłków, ich podanie i pomoc w ich jedzeniu, sprzątanie, pranie, prasowanie, itp.) oraz sporadycznie załatwianie spraw niepełnosprawnej osoby (organizacja wizyt lekarskich, załatwianie spraw urzędowych) w zestawieniu z aktualnym stanem matki skarżącego same w sobie nie mogą stanowić powodu, by skarżący w ogóle nie mógł podjąć pracy zarobkowej w żadnym zakresie. Dlatego też, zdaniem Sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy orzekające organy prawidłowo stwierdziły, że nie zachodzi związek pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a koniecznym zakresem opieki i pomocy świadczonej matce w związku z jej znacznym stopniem niepełnosprawności. Z uwagi na powyższe, jednocześnie nie kwestionując i nie deprecjonując pomocy świadczonej matce przez skarżącego, za uzasadnione należało uznać stwierdzenie orzekających w sprawie organów, że jej zakres nie usprawiedliwia całkowitej bierności zawodowej skarżącego. Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd orzekł w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na wniosek skarżącej i brak sprzeciwu organu.