II SA/Gd 667/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2017 r., nr [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 28 grudnia 2016 roku do Urzędu Gminy skarżący złożył wniosek (pismo z 22 grudnia 2016 r.) o wydanie zaświadczenia o zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [..], obręb geodezyjny W., poprzez przeznaczenie go na obiekt infrastruktury technicznej związany z pozyskiwaniem energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych. Wyjaśnił też, że toczy się już postępowanie w tej sprawie. Odpowiadając na pytanie organu, jaką funkcję przedmiotowy obiekt pełni obecnie, skarżący w piśmie z 5 stycznia 2017 r. wyjaśnił, że zgodnie z protokołem kontroli doraźnej z 18 października 2010 r., obiekt o wymiarach 6,80 x 5,10 m pełnił funkcję gospodarczą. Wójt Gminy - postanowieniem z 11 stycznia 2017 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 123 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; w skrócie "k.p.a.") oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb geodezyjny W., z wyłączeniem planów miejscowych uchwalonych po 1 stycznia 1995 r., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr V/44/2007 z dnia 27 marca 2007 roku (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 106 z 11 czerwca 2007 r. poz. 1720; w skrócie jako "plan miejscowy"), odmówił P. K. wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ uznał, że z treści złożonego wniosku wynika, iż podstawę prawną sformułowanego w nim żądania stanowi art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Stwierdził też, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego działka nr [..] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 82.R/ZL. Przeznaczeniem podstawowym dla powyższego terenu są tereny rolnicze i tereny lasów. Na tym terenie dopuszcza się zalesienia terenów rolniczych, a także lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej oraz dróg wewnętrznych służących istniejącej zabudowie zagrodowej, a nadto prowadzenie gospodarki rolnej i leśnej. Obowiązuje zakaz lokalizacji budynków i obiektów małej architektury. Dopuszcza się natomiast lokalizację budowli, takich jak sieci i urządzenia infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne. Dalej organ wyjaśnił, że odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić wówczas, gdy żądanie wnioskodawcy nie znajduje potwierdzenia czy też uzasadnienia w dokumentach posiadanych przez organ. Jak wskazał organ, w piśmie z 5 stycznia 2017 r. P. K. podał, że zgodnie z protokółem kontroli doraźnej z 18 października 2010 r. złożony wniosek dotyczy obiektu o wymiarach 6,80 x 5,10 m pełniącego funkcję gospodarczą. Z uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego informacji wynika natomiast, że w dniu 18 października 2010 roku, podczas przeprowadzonej doraźnej kontroli, organ ten ustalił, że na terenie działki nr [...] istnieje obiekt budowlany pełniący funkcję rekreacji indywidualnej (a nie - jak podaje P. K.- pełniący funkcję gospodarczą), parterowy z poddaszem użytkowym, tarasem zadaszonym, dachem dwuspadowym, kryty blachodachówką. Obiekt o konstrukcji drewnianej szkieletowej z poszyciem ścian z desek struganych, nietrwale związany z gruntem. Wymiary obiektu wynoszą 6,80 x 5,10 m plus 3,44 x 4,0 m plus 4,04 x 1,35 m wraz z urządzeniami budowlanymi z nim integralnie związanymi (zbiornik do gromadzenia nieczystości ciekłych). Decyzją z 16 lipca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę tego obiektu budowlanego, a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z 12 września 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 784/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że ww. decyzje są zgodne z prawem i w związku z tym oddalił skargę P. K. Mając powyższe na uwadze, organ I instancji odmówił wydania żądanego zaświadczenia. W zażaleniu na postanowienie Wójta Gminy skarżący wskazał, że zaskarża postanowienie dotyczące wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania jego obiektu budowlanego z funkcji gospodarczej, później rekreacyjnej - na funkcję obiektu infrastruktury technicznej. Skarżący wniósł ponownie o wydanie przedmiotowego zaświadczenia wyjaśniając, że obiekty budowlane służące do pozyskiwania energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych, jej magazynowaniu i dystrybucji, bez jej dalszego odsprzedawania, stanowią obiekty infrastruktury technicznej służącej prowadzeniu gospodarki rolnej dla własnych potrzeb dla działki nr [..], co dopuszczają ustalenia planu miejscowego. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 28 lipca 2017 r., wydanym na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 219 k.p.a. oraz § 12 planu miejscowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z 11 stycznia 2017 roku. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium przywołało treść art. 217 § 2 pkt 2, art. 218 § 1 oraz art. 219 k.p.a. Następnie stwierdziło, że żądane zaświadczenie wnioskodawca zamierza przedstawić właściwemu organowi nadzoru budowlanego. Uznało też, że prawidłowo Wójt Gminy ustalił, że niemożliwe jest wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że działka nr [..] położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 82.R/ZL - tereny rolnicze i tereny lasów. Stosownie do ustaleń § 12 pkt 1 ppkt 1 planu miejscowego, przeznaczenie tego terenu to: a) przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze i tereny lasów, b) funkcje dopuszczalne: zalesienia terenów rolniczych, lokalizacja urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych służących istniejącej zabudowie zagrodowej oraz prowadzeniu gospodarki rolnej i leśnej. Jak wyjaśniło Kolegium kategorii "urządzenie infrastruktury technicznej" używa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.; w skrócie jako "u.g.n."), która w art. 143 ust. 2 przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie "budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych". Przy czym pojęcie to definiowane jest dla potrzeb ustalenia tzw. opłaty adiacenckiej z tytułu wybudowania takich właśnie urządzeń z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z czego wynika, że "przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne", o jakich tu mowa mają być częścią uzbrojenia terenu. Potwierdza to art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie pojęciem uzbrojenie terenu objęto "drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". Nie można zatem kategorią "urządzeń infrastruktury technicznej", o jakich mowa w art. art. 143 ust. 2 u.g.n., obejmować urządzeń służących wytwarzaniu energii elektrycznej, cieplnej, magazynowaniu paliwa gazowego itp., niestanowiących uzbrojenia terenu. Wójt Gminy prawidłowo odmówił zatem wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. W pojęciu "urządzeń infrastruktury technicznej", o jakich mowa w planie miejscowym, nie mieszczą się bowiem urządzenia techniczne związane z pozyskiwaniem energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych. W skardze na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego P.K. wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił niezgodność z planem miejscowym dopuszczającym prowadzenie gospodarki rolnej i lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz decyzją Wojewody nr [..] z 26 czerwca 2014 r., skutkującą wydaniem przez Starostwo Powiatowe zaświadczenia z 4 września 2014 roku o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych z 23 grudnia 2013 roku polegających na "wykonaniu kolektorów słonecznych na konstrukcji". Jak wyjaśnił skarżący, obiekt nietrwale związany z gruntem - jako obiekt infrastruktury technicznej służący do pozyskiwania, magazynowania, przetwarzania i dystrybucji energii elektrycznej pozyskiwanej z ogniw fotowoltaicznych dla działalności rolniczej prowadzonej dla własnych potrzeb, spełnia wymogi obiektu technicznego mieszczącego się w katalogu budowli dopuszczonych do wykonania na tym terenie. Stanowisko to potwierdza systemowa wykładnia przepisów prawa, która mówi o instalacjach fotowoltaicznych, jako należących do odnawialnych źródeł energii i uznaje je za obiekty infrastruktury technicznej. Skarżący wskazał na ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. 2015 r., poz. 478). Stwierdził, że ustawa, jako akt wyższego rzędu, stanowi wykładnię ustawowego pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej". Zgodnie zaś z definicją encyklopedyczną, infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Definicję "infrastruktury technicznej" można również podać stosując się do wykładni systemowej prawa, korzystając z definicji zawartych w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r., nr 89, poz. 625 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii, poprzez odnawialne źródło energii należy rozumieć odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 13 lit. a tej ustawy, poprzez instalacje odnawialnego źródła energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia, w których energia elektryczna lub ciepło są wytwarzane z jednego rodzaju odnawialnych źródeł energii, a także magazyn energii elektrycznej przechowujący wytworzoną energię elektryczną, połączony z tym zespołem urządzeń. Z przepisów tych wynika, że instalacja fotowoltaiczna to należący do odnawialnych źródeł energii, wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia. Z definicji pojęcia urządzenia energetycznego zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy - Prawo energetyczne wynika natomiast, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 ust. 7 tej ustawy, procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Z kolei zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n., przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Mając na uwadze budowę instalacji fotowoltaicznej oraz powyższą wykładnię systemową prawa należy stwierdzić, że instalacja fotowoltaiczna to odnawialne źródło energii, stanowiące wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, należące do urządzeń infrastruktury technicznej, tj. urządzeń technicznych stosowanych do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Skarżący powołał się także na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których wynika, że instalacje wykorzystujących energię środowiska do produkcji energii elektrycznej, poprzez zastosowanie wykładni systemowej, mieszczą się w zakresie definicji "urządzeń infrastruktury technicznej" (wyroki NSA z: 21 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 310/10; 3 marca 2011 r., sygn. II OSK 2251/10; 11 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 567/12; 4 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2129/12). Dodał również, że w tym przypadku wykładnia prawa krajowego powinna być zgodna z Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, która wdrożona została do polskiego ustawodawstwa ustawą z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, a także z art. 9 Konstytucji RP. Reasumując, skarżący uznał, że istnieją prawne, w pełni uzasadnione przesłanki do zaliczenia instalacji fotowoltaicznych do urządzeń infrastruktury technicznej. Odmowa wydania zaświadczenia przez Wójta narusza jego konstytucyjne prawo do dysonowania nieruchomością oraz uniemożliwia mu wykorzystywanie działki dla gospodarki rolnej. Wójt nie powinien odmówić wydania przedmiotowego zaświadczenia w sytuacji kiedy plan miejscowy dopuszcza lokalizację budowli i urządzeń infrastruktury technicznej do prowadzenia gospodarki rolnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolowane postanowienia zostały wydane na skutek złożonego przez skarżącego w dniu 28 grudnia 2016 roku wniosku o wydanie zaświadczenia o zgodności z zapisami planu miejscowego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [..], obręb geodezyjny W., poprzez przeznaczenie go na obiekt infrastruktury technicznej związany z pozyskiwaniem energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych. Według skarżącego obiekt ten ma wymiary 6,80 x 5,10 m, w 2010 r. pełnił funkcję gospodarczą, a później – jak wynika z zażalenia - funkcję rekreacyjną. Wymóg posiadania takiego zaświadczenia wynika z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – dalej jako "ustawa Prawo budowlane", zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części a do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane wynika zaś, że do wydania zaświadczenia, o którym mowa w tym przepisie, a tym samym do dokonania interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), który to organ - zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) – w skrócie jako "u.p.z.p.", sporządza projekt tego planu, przedkładając go do uchwalenia radzie gminy. Należy dodać, że zgodnie z art. 71a ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 tej ustawy. Zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11 (dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), że powyższe zaświadczenie nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Należy zauważyć, że w zaświadczeniu wydanym w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, błędny jest więc pogląd, że wystarczy w zaświadczeniu przytoczyć zapisy planu. Gdyby ustawodawcy w tym przypadku chodziło tylko o przedstawienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane miałby inne brzmienie. W zaświadczeniu tym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie stwierdzić to wprost w zaświadczeniu. Nie jest to więc takie proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak by wynikało z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności, odmawia wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że zamierzona przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [..], obręb geodezyjny W., poprzez przeznaczenie go na obiekt infrastruktury technicznej związany z pozyskiwaniem energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych, jest niezgodna z zapisami planu miejscowego. Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, który - zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP - przynależy do systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który go ustanowił. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako normatywny akt prawny, zawiera postanowienia ujmowane w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń. Postanowienia planu miejscowego, określając przeznaczenie danego terenu, kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na objętym planem obszarze, mogąc ograniczać gwarantowane przepisami Konstytucji RP i prawa cywilnego uprawnienia właścicieli nieruchomości nim objętych. Właściwym dla terenu, na którym znajduje się obiekt budowlany, którego dotyczy wniosek skarżącego, jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący obręb geodezyjny W., z wyłączeniem planów miejscowych uchwalonych po 1 stycznia 1995 r., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr V/44/2007 z dnia 27 marca 2007 roku (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 106 z 11 czerwca 2007 r. poz. 1720; w skrócie jako "plan miejscowy"). Zgodnie z tym planem, działka nr [..] położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 82.R/ZL - tereny rolnicze i tereny lasów. Stosownie do § 12 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, przeznaczenie tego terenu to: a) przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze i tereny lasów, b) funkcje dopuszczalne: zalesienia terenów rolniczych, lokalizacja urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych służących istniejącej zabudowie zagrodowej oraz prowadzeniu gospodarki rolnej i leśnej. Z § 12 ust. 1 pkt 6 lit. b planu miejscowego wynika zaś, że na tym terenie dopuszcza się jedynie lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg wewnętrznych. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały w tej sprawie, że wskazane powyżej zapisy planu miejscowego wykluczają możliwość uznania za zgodny z prawem miejscowym wskazywanego przez skarżącego nowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego poprzez wykorzystanie go jako obiektu infrastruktury technicznej związanego z pozyskiwaniem energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych. Należy podkreślić bowiem, że z zacytowanych powyżej ustaleń planu wynika, że plan miejscowy nie dopuszcza na terenie działki skarżącego możliwości lokalizowania wszelkich obiektów budowlanych, a jedynie – zgodnie z ustaleniami § 12 ust. 1 pkt 1 lit. b i § 12 ust. 1 pkt 6 lit. b tego planu, możliwość lokalizowania sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg wewnętrznych. O ile zatem można zgodzić się ze skarżącym, że instalacja fotowoltaiczna stanowi urządzenie infrastruktury technicznej (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II OSK 158/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), to niewątpliwie takiego urządzenia – w ocenie Sądu, nie stanowi obiekt budowlany parterowy z poddaszem użytkowym i zadaszonym tarasem, na którym skarżący chce przedmiotowe ogniwa fotowoltaiczne zamontować. Zgłoszona we wniosku skarżącego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest zatem sprzeczna z opisanymi powyżej zapisami planu miejscowego, ponieważ zgodnie z tym planem na działce skarżącego takie obiekty budowlane kubaturowe nie mogą być zlokalizowane. Stanowisku temu nie przeczy ani treść przywoływanych w skardze przepisów, w tym zawartych w ustawie z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii, ani też decyzji Wojewody z dnia 26 czerwca 2014 roku, która – podobnie jak zaświadczenie wystawione przez Starostwo Powiatowe z 4 września 2014 r., dotyczy innej inwestycji, tj. wykonania kolektorów słonecznych na drewnianej konstrukcji o wymiarach 7,5 na 5,5 m (decyzja Wojewody - k. 7 – 8 akt sądowych; zaświadczenie – k. 9 akt sądowych). Zasadnie zatem organy obu instancji – na podstawie art. 219 k.p.a. w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 lit. b i § 12 ust. 1 pkt 6 lit. b planu miejscowego, odmówiły wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie zostały wydane z takim naruszeniem prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, i z tej przyczyny - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", skargę P. K. oddalił. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, stosownie do treści art. 119 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.