II SA/Gd 676/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Janina Guść Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska (spr.) NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w 27 maja 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w G na uchwałę Rady Miasta S z dnia 13 sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu 13 sierpnia 2004 r. Rada Miasta, na podstawie art. 26 w związku z art. 7, art. 8 ust. 1-3, art. 9-11, art. 18 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczonego ulicami W., A.K., M. oraz lasem i terenami zabudowy wielorodzinnej w mieście S. (Dz. Urz. Woj. z dnia 29 września 2004 r., Nr 118, poz. 2073). Prokurator Okręgowy w G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą uchwałę, w części obejmującej pkt 4.5 ppkt 1 i 2 oraz pkt 7.2 ppkt 2 karty terenu nr M-4/01, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Prokurator zaskarżył wskazaną część uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 13 sierpnia 2004 r. określającą warunki konserwatorskie dla działki nr 16/2 przy ul. Ż. w S., gdzie wprowadzono pełną ochronę podstawowej bryły budynku byłego internatu na tej działce, jego kształtu dachu i detali (pilastrów, ryzalitów, gzymsów). Zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) oraz art. 140 Kodeksu cywilnego polegające na ograniczeniu użytkowania wskazanej działki nr 16/2 przy ul. Ż. w S. poprzez zakazanie wymiany istniejącej zabudowy na nową bez upoważnienia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzją nr 771 z dnia 12 lutego 1979 r. działający z upoważnienia Wojewody Wojewódzki Konserwatora Zabytków wpisał do rejestru zabytków "Zespół urbanistyczno - krajobrazowy miasta S.", którego granice i strefy określono na planie sytuacyjno - wysokościowym. Według tego planu działka nr 16/2 przy ul. Ż. w S. położona jest w strefie A restauracji urbanistycznej wprowadzającej ochronę struktury przestrzennej, a w skali architektonicznej dopuszczającej nowe uzupełnienia z następującymi warunkami: - ograniczono moduł przestrzenny do wymiaru rzutu 12 m x 12 m i wysokości od 6 m do 12 m (wysokość powinna zależeć od wysokości zabudowy historycznej otaczającej projektowany obiekt), - architektura indywidualna powinna być nowoczesna i stosować strome dachy i wykusze z wykorzystaniem wysokiej klasy nowoczesnych materiałów elewacyjnych, - budynki powinny być wolnostojące (odstępstwo dopuszczalne w przypadkach uzasadnionych i uzgodnionych z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków). W § 4 wskazanej uchwały nr [...] Rady Miasta z 13 sierpnia 2004 r. stwierdzono, że na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określono między innymi budynki wskazane do ochrony, jednak rysunek ten nie wprowadza takiej ochrony dla istniejącego wówczas na działce nr 16/2 przy ul. Ż. w S. budynku byłego internatu. Jednocześnie w obejmującej wskazaną działkę karcie terenu nr M-4/01 uchwalono, że: - należy zachować wysokość budynku byłego internatu na działce nr 16/2, - budynek byłego internatu na działce nr 16/2 należy zachować z możliwością przebudowy i rozbudowy zalecając wyburzenie istniejącej zabudowy substandartowej, - stwierdzono, że wskazaną decyzją nr 771 Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 12 lutego 1979 roku wprowadzono ochronę podstawowej bryły tego budynku, jego kształtu dachu i detali (pilastrów, ryzalitów, gzymsów), - oceniono, że dokonana rozbudowa budynku byłego internatu na działce nr 16/2 nie spełnia warunków zachowania zasady kompozycji architektonicznej i stosowania materiałów użytych w obiekcie istniejącym. Zdaniem Prokuratora, z przytoczonej treści ocenianego planu miejscowego wynika, że Rada Miasta wprowadziła nim zakaz rozbiórki budynku byłego internatu na działce nr 16/2, tak też była interpretowana przez organy stosujące to prawo, czego przykładem są zaświadczenie Nr [...] Prezydenta Miasta z 14 grudnia 2005 r. i decyzja Nr [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 maja 2006 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 64 ust. 3 pozwala na ograniczenie własności tylko w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza istoty tego prawa. Rozwinięcie tej ochrony znajdujemy w art. 140 Kodeksu cywilnego, uznającego za treść prawa własności możność korzystania rzeczy, z wyłączeniem innych osób, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, oraz w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, deklarującym prawo właściciela do zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W wyroku P 6/04 z 17 maja 2005 roku Trybunał Konstytucyjny rozwinął wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę przyzwoitej legislacji, przypomniał wynikające z niej "wymaganie określoności przepisów", które "muszą być formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny", "zwłaszcza, gdy chodzi o ochronę praw i wolności". Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku II SA/Wr 1179/98 z 14 października 1999 r. (OwSS 2000/1/17) postulował, by rady sięgały przy stanowieniu przepisów gminnych po dającą takie zalecenia uchwałę nr 147 Rady Ministrów z 5 listopada 1991 roku w sprawie zasad techniki prawodawczej (Mon. Pol. nr 44, poz. 310). Zaskarżona część uchwały nr [...] Rady Miasta zdaniem Prokuratora nie spełniła tego oczekiwania. Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach pozwalał chronić w szczególny sposób historyczne założenie urbanistyczne miasta, a wyjaśnienie tego pojęcia znajdujemy w pkt. 12 art. 3 obowiązującej ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568) - jest to przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Z przytoczonej powyżej treści decyzji nr 771 Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 12 lutego 1979 r. wynika, że w strefie obejmującej działkę nr 16/2 założono restaurację urbanistyczną i wprowadzono ochronę struktury przestrzennej, a ochronę architektoniczną sprowadzono do wymagań postawionych zabudowie nowej. Nie da się z tego aktu administracyjnego wywieść zakazu zastępowania istniejącej substancji budowlanej nową. Sformułowania takiego zakazu nie uzasadniają również ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15 z 1999 roku, poz. 139) i ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przytoczone w uchwale nr [...] Rady Miasta jako podstawa prawna. Zarzutu skargi nie osłabia ta okoliczność, że uczestniczka postępowania rozebrała budynek byłego internatu, oraz to, że fakt ten skłonił administrację architektoniczno - budowlaną i inspektora nadzoru budowlanego do zaakceptowania interpretacji kwestionowanej części uchwały nr [...] Rady Miasta w sposób niezabraniający rozbiórki. Rada Miasta , reprezentowana przez Prezydenta Miasta, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie oraz zawnioskowała o wezwanie do udziału w sprawie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ten ostatni wniosek został następnie cofnięty. Rada Miasta podniosła, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków będąc organem ochrony zabytków (art. 8 ust. 1 pkt.3 i 6 ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962, oraz art. 89 pkt 2 i art. 91 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków roku 2003), brał udział w procesie stanowienia przepisów prawa miejscowego (powszechnie obowiązujących na terenie działania Rady Miasta - art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), jakim jest zaskarżony plan miejscowy: M-4/01 (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994 i art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu przestrzennym z roku 2003). Jako organ wyłącznie uprawniony do uzgadniania projektu tego planu (art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962 i art. 20 ustawy o ochronie zabytków z roku 2003, oraz art. 18 ust. 2 pkt. 4 lit.a i art. 20 ustawy o planowaniu przestrzennym z roku 1994), w zakresie zasad i warunków zagospodarowania terenu uwzględniających ochronę zabytków (art. 10 ust. 1 pkt.4 i 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994, art. 11 ust. 1 i art. 20 ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962 oraz art. 4 pkt.6, art. 18 ust. 1, ust. 2 pkt. 2 i 3, art. 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zabytków z roku 2003), dokonał jego uzgodnienia w dniu 12 października 2001 r. Obowiązek ustalenia w planie miejscowym zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków ma swoje umocowanie w przepisach prawa rangi ustawowej (art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994, w związku z art. 11 ust. 1 i art. 20 ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962, art. 4 pkt 6, art. 6 ust. 1 pkt. 1 Itt.b, art. 18 ust. 1, ust. 1 pkt. 2 i 3, art. 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 20 ustawy o ochronie zabytków z roku 2003). Uwzględnienie zasad ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 11 ust. 1 i art. 20 ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962 oraz art. 4 pkt 6, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie zabytków z roku 2003), określenie rozwiązań niezbędnych dla zapobiegania zagrożeniom dla zabytków, zapewnienia im ochrony przy realizacji inwestycji, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu uwzględniających opiekę nad zabytkami, ustalanie ograniczeń, zakazów i nakazów mających na celu ochronę zabytków znajdujących się na obszarze objętym planem miejscowym (art. 11 ust. 1 i art. 20 ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962 oraz art. 18 ust. 2 pkt. 2 i 3, art. 19 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków z roku 2003) - należy do ustawowych obowiązków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i zmierza do zagwarantowania wykonania podstawowych praw w zakresie wolności korzystania z dóbr kultury (art. 73 Konstytucji RP), równego do nich dostępu (art. 6 ust. 1 Konstytucji RP), oraz do wykonania zobowiązania Rzeczypospolitej Polskiej do strzeżenia dziedzictwa narodowego (art. 5 Konstytucji RP), by przekazać przyszłym pokoleniom wszystko, co cenne z ponadtysiącletniego dorobku Narodu Polskiego (preambuła Konstytucji RP). W dalszej części uzasadnienia Rada Miasta wskazała, iż w skardze nastąpiła oczywista omyłka, gdyż objęta granicami skargi i jej żądaniem część Karty terenu oznaczona jest w rzeczywistości nr: 02, a nie symbolem: M-4/01. Nadto przy stanowieniu prawa miejscowego nie doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż uchwała została podjęta na podstawie art. 26, w związku z art. 7, art. 8 ust. 1-3, art. 9-11, art. 18 i art. 28 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994 r., wobec uregulowania zawartego w art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994 w przepisie art. 10 ust. 1 stanowiła o obligatoryjnej treści planu miejscowego, w tym odnoszącej się do obowiązku ustanowienia zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Nadto w art. 9 ust. 1 nakazywała w ustaleniach planu uwzględnić postanowienia przepisów szczególnych, jakim są przepisy ustawy o ochronie zbytków z roku 2003 (obowiązującej od dnia 18 listopada 2003 r.), a poprzednio przepisy ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962 (obowiązującej do dnia 17 listopada 2003 r.). Zaskarżony plan określa zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, co przyznaje sam skarżący. Wbrew twierdzeniom skarżącego o działaniu "bez upoważnienia" organ ochrony zabytków (wojewódzki konserwator zabytków) określając zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków w planach miejscowych ma upoważnienie w przepisach prawa rangi ustawowej do formułowania nakazów, zakazów i ograniczeń niezbędnych dla ochrony zabytków. Tym bardziej dla terenów już objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w sytuacji, w której zaskarżone ustalenia planu miejscowego: M-4/01 odnoszą się do działki nr 16/2 będącej elementem układu urbanistycznego - Zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta Sopotu wpisanego do rejestru zabytków województw pomorskiego pod numerem rejestru 936 (dawniej 771), decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r. (Nr [..]), położonej w strefie restauracji urbanistycznej (pkt A.3 legendy stanowiącej integralną część rozstrzygnięcia tej decyzji). Świadczy o tym wprost treść przepisów: art. 11 ust. 1 i 2, art. 20, w związku z art. 4 pkt.l, art. 5 pkt. 1 i 12, art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury z roku 1962, oraz art. 19 ust. 3, w związku z art. 4 pkt. 1, 2 i 6, art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. b, art. 7, art. 18 ust. 1, ust. 2 pkt.2 i 3, art. 19 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ustawy o ochronie zabytków z roku 2003. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowi, iż "własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności", a statuując w art. 31 zasadę proporcjonalności, a więc zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki, wskazuje równocześnie wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa, w tym w prawa właściciela. Granice wykonywania prawa własności określa art. 140 kc. W zakresie prawa do zagospodarowania terenu (w tym także przez jego zabudowę), wynikającego z istoty prawa własności, tego rodzaju przepisem prawa o randze ustawowej, który kształtował to prawo pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994 był przepis jej art. 3 pkt 1. Granice wykonywania tego prawa kształtował przepis art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem, zaskarżony plan miejscowy: M-4/01 nie ogranicza jakichkolwiek praw i ich wykonywania (w tym własności), gdyż takie ograniczenia wprowadzają ustawy, zaś plan miejscowy jest aktem wykonującym te i inne ustawy materialne, w tym przepisy ustaw o ochronie dóbr kultury, obecnie zabytków. Nie ma zatem podstaw do zarzutu Radzie Miasta działania "bez upoważnienia" przy stanowieniu prawa miejscowego i nie został także naruszony przepis art. 140 kc, który tak określone granice wykonywania prawa własności powołuje w swej treści. Rada Miasta nie podziela stanowiska, iż w zaskarżonym planie na działce nr 16/2 przy ul. Ż. w S. "zakazano wymiany istniejącej zabudowy na nową", przytaczając ustalenia przyjęte w zaskarżonym planie. Żaden z zapisów tego planu i karty nie ustanawia ochrony substancji materialnej budynków przeznaczonych do "zachowania" na tym terenie, stanowiącym strefę restauracji urbanistycznej (A.3), zgodnie z treścią decyzji o wpisie do rejestru zabytków - Zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta S.. Zapisy planu miejscowego Nr M-4/01, umieszczone w jego Karcie terenu: 02 nie zawierają zakazu wymiany substancji materialnej istniejących i przeznaczonych do "zachowania" budynków, np. przez ich rozbiórkę i odbudowę z tożsamych materiałów, co użyte w obiektach istniejących. Stawia jednak warunki, iż przy przebudowie lub rozbudowie istniejących budynków lub przy wznoszeniu nowych budynków na tym terenie (na działce 16/2): zachowane zostaną przestrzenne granice bryły budynku głównego (dawnego internatu), w tym jego wysokość, kształt dachu i detale, oraz zachowane zostaną tożsame kształty budynku "barbakanu"; zachowane zostaną zasady kompozycji architektonicznej przy przebudowie i rozbudowie istniejących na działce nr 16/2 budynków; nowa zabudowa zostanie dostosowana do historycznej kompozycji urbanistycznej w zakresie skali, bryły, podziałów architektonicznych, proporcji ścian i otworów. Ocena dopełnienia tych warunków należy do organów konserwatorskich i jest wykonywana na etapie wydawania pozwoleń konserwatorskich na roboty budowlane, prace konserwatorskie lub restauratorskie. Zapisy planu zawierają natomiast nakaz rozbiórki tylko substandardowej zabudowy na tej historycznej działce 16/2, jako zakłócającej historyczny układ przestrzenny tego terenu. O braku bezwzględnego "zakazu wymiany istniejącej zabudowy na nową" na działce nr 16/2 przy ul. Ż. w S. świadczy również fakt braku wskazania na rysunku M-4/01 budynku dawnego internatu, jako obiektu wskazanego do ochrony. Wskazywane przez skarżącego rozbieżności w interpretowaniu zapisów tego planu: M-4/01 w powołanych przez skarżącego aktach administracyjnych usuwane są w drodze kontroli instancyjnej lub sądowej stosowania prawa przez organy administracji publicznej i nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały (w całości lub części), o czym świadczy treść art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994, że nieważność uchwały rady gminy powodują wyłącznie: naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 tej ustawy, czego skarżący nawet nie zarzuca w skardze. Prokurator Okręgowy pismem procesowym z dnia 18 listopada 2009 r. wyjaśnił na pytanie Sądu odnośnie spółki A w S., że jest ona dysponentem działki nr 16/2 przy ul. Ż. w S. oraz inwestorem zabudowy opisanej w uzasadnieniu skargi. Ponadto skorygował podstawę prawną zarzutu skargi wskazując na naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) i podniósł, iż rozciągana na podstawie tego przepisu ochrona urbanistyczno-krajobrazowego dziedzictwa kulturowego nie pozwalała na ograniczenie użytkowania działki nr 16/2 przy ul. Ż. w S., zakazujące wymiany istniejącej zabudowy na nową. Skarżący sprostował dodatkowo oznaczenie zaskarżonego aktu prawa miejscowego podając, iż chodzi o część wskazanej w skardze uchwały obejmującą pkt 4.5 ppkt 1 i 2 oraz pkt 7.2 ppkt 2 Karty terenu 02. Rada Miasta Sopotu pismem procesowym z dnia 14 grudnia 2009 r. przedłożyła pismo pełnomocnika spółki A w S. z dnia 13 listopada 2009 r. wraz z odpisem wniosku spółki do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2009 r. o odrzucenie sprzeciwu Prokuratora Okręgowego od decyzji tego organu z dnia 14 grudnia 2005 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielający pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie zespołu mieszkaniowe usługowego w S. przy ul. Ż. (dz. nr ew: nr 16/2, nr 24, nr 17 km 20 obręb S.) oraz odpisem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt: [...] oddalającym skargę A. i B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Ponadto Rada Miasta przedłożyła fotokopię umowy sprzedaży nieruchomości gminnej stanowiącej działkę nr 16/2 położoną w S. przy ul. Ż. 28 z dnia 15 czerwca 2004 r., Rep. A Nr [...], w której w § 1 opisane zostały wszelkie uwarunkowania urbanistyczno-architektoniczne i konserwatorskie projektowane dla tego terenu w opracowywanym planie miejscowym (ostatecznie i prawomocnie przyjętym zaskarżoną uchwałą), co ma świadczyć o świadomości nabywcy nieruchomości co do ograniczeń w sposobie wykonywania prawa własności, planowanych do wprowadzenia na tym terenie (na działce nr 16/2) w drodze prawa miejscowego (zaskarżonego planu miejscowego nr M-4/01). Rada Miasta wskazała ponadto, że w świetle treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt: [...] nie można w chwili obecnej zarzucać inwestorowi dokonanie nielegalnej zabudowy, skoro tym wyrokiem oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt: [...], a także powołaną w jego uzasadnieniu decyzją GINB z września 2006 r. wyłączone zostały z obiegu prawnego decyzje GINB i WINB odmawiające stwierdzenia nieważności legalizacji tych robót budowlanych przy ul. Ż. 28 w S.. Oznacza to, że w chwili obecnej w obiegu prawnym pozostaje decyzja PINB z dnia 14 grudnia 2005 r., Nr [...] zatwierdzająca projekt zamienny i pozwalająca na wznowienie robót budowlanych. Powyższe dokumenty mają świadczyć o zasadności twierdzeń Rady Miasta, iż wyjaśnianie rozbieżności w interpretowaniu przepisów prawa dokonywane jest na etapie kontroli jego stosowania i nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej przez prokuratora w części uchwały. Rada wskazuje również, iż organy planistyczne są związane uzgodnieniami dokonanymi przez organy właściwe do określania zasad i warunków ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. Prokurator oświadczył, że nie podnosi zarzutów naruszenia prawa odnośnie procedury planistycznej, wnosząc o rozpoznanie skargi w granicach zarzutów naruszenia przepisów w niej wskazanych. Na wezwanie Sądu Rada Miasta złożyła do akt powiększony rysunek planu obejmujący przedmiotową działkę przy ul. Ż. wraz z zaznaczonymi na niej obiektami, kopię rysunku planu wraz z uzgodnieniem projektu planu w formie pieczęci z podpisem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 października 2001 r. (vide: k. 68-71). Jednocześnie w piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2010 r. (vide: k. 64-67) Rada Miasta wskazała między innymi, że pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym brak było wymogu, aby uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z wojewódzkim konserwatorem zabytków dokonywane było w formie aktu administracyjnego wydawanego w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjmowało się, że uzgodnienie tego rodzaju zapadało w formie oświadczenia organu ochrony zabytków wyrażającego aprobatę lub jej brak dla treści projektowanego planu. Podniosła również Rada, że ustanowienie rygorów konserwatorskich w poszczególnych strefach ochrony konserwatorskiej (jak w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r.) nie znajdowało uzasadnienia w przepisach art. 4 i art. 14 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury. Zdaniem rady organ ochrony zabytków właśnie w procedurze planistycznej miał ustawowy obowiązek podejmowania działań ochronnych oraz uwzględniania zasad ochrony zabytków. Na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. złożona została fotokopia ostatecznej, niezaskarżonej do sądu administracyjnego według oświadczenia pełnomocnika Rady, decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 9 marca 2010 r. Nr [...], stwierdzającej, na wniosek Gminy Miasta, nieważność decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 12 lutego 1979 r. NR [...] o wpisie do rejestru zabytków województwa pod nr 771 zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta S. w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, określonych w legendzie do planu sytuacyjno-wysokościowego, stanowiącego integralną część decyzji, tj. ustaleń, że nowa zabudowa podlega wskazanym w decyzji ograniczeniom (vide: fotokopie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego k. 76 i 85). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 156, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Skarga niniejsza wniesiona została przez Prokuratora Okręgowego w trybie przepisu art. 50 _@POCZ@__@KON@_ § 1 oraz art. 53 § 3 p.p.s.a., a zatem w szczególności bez konieczności zachowania terminu do wniesienia skargi, z uwagi na to, że dotyczy aktu prawa miejscowego. Sąd zatem, ograniczając się do badania merytorycznych zarzutów odnoszących się do zaskarżonej uchwały stwierdza, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stan prawny w zaskarżonej uchwale jest niewątpliwy – podjęta została na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, z póżn. zm.), w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że gmina z mocy ustawy (w niniejszej sprawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) posiada uprawnienia do samodzielnego ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów, a w swoich działaniach ograniczona jest tylko przez normy prawa materialnego. Pozostaje oczywistym, że uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być nadużywane, co oznacza, że prawnie wadliwymi będą nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Takich naruszeń ani nadużyć Sąd orzekający w niniejszej sprawie się nie dopatrzył. Opisane wyżej w skardze oraz dalszych pismach okoliczności związane ze sprzedażą w dniu 15 czerwca 2004 r. nieruchomości gminnej – działki nr 16/2 w S. przy ul. Ż. 28 na rzecz Spółki A (vide: fotokopia aktu notarialnego k. 30), a następnie postępowaniem administracyjnym toczącym się w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego (na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane) i postępowaniem nieważnościowym dotyczącym decyzji wydawanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (vide: fotokopia decyzji k. 5-7, fotokopia wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 460/09 k. 36-43) nie są sporne. Zdaniem Sądu podnoszone przez Prokuratora okoliczności faktyczne, z których wynika samowolne rozebranie przez inwestora (na działce nr 16/2) budynku byłego internatu oraz barbakanu nie mają rozstrzygającego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Dodatkowo Sąd zauważa, że nawet w prawomocnym wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. w sprawie sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wskazuje na dopuszczalną rozbieżną interpretację przepisu prawa (w tym przypadku prawa miejscowego), która nie może być oceniona jako rażące naruszenie prawa. Prokurator skarży część uchwały (karta terenu nr 02, pkt 4.5 ppkt 1 i 2 oraz pkt 7.2 ppkt 2) Rady Miasta z dnia 13 sierpnia 2004 r. [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczonego ulicami W., A.K., M. oraz lasem i terenami zabudowy wielorodzinnej w mieście S.. Kwestionowane zapisy mają następujące brzmienie: Pkt 4.5 (w pkt 4: Warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy) – "inne warunki: - budynek byłego internatu na działce 16/2 należy zachować z możliwością przebudowy i rozbudowy; zaleca się wyburzyć istniejącą zabudowę substandardową, tj. dwie wtórne przybudówki dobudowane do głównego budynku internatu od strony północnej i zachodniej, - wolnostojący obiekt tzw. "barbakan" do zachowania w niezmienionym kształcie". Pkt 7.2 (ppkt 2) (w pkt 7: Warunki konserwatorskie): "teren 02 położony jest w zasięgu strefy "A" pełnej ochrony historycznej struktury przestrzennej – przedmiot ochrony stanowi: podstawowa bryła budynku byłego internatu na działce nr 16/2, jego kształt dachu i detale (t.j. pilastry, ryzality gzymsy)". Wbrew twierdzeniom Prokuratora językowa wykładnia przytoczonego wyżej postanowienia planu nie pozwala na przyjęcie "wprowadzenia zakazu rozbiórki" budynku byłego internatu. Przede wszystkim brak jest w kwestionowanych zapisach stwierdzeń kategorycznych, nakazujących lub zakazujących. Nawet w odniesieniu do elementów budynku internatu przeznaczonych do wyburzenia używa uchwałodawca sformułowania "zaleca się", a w odniesieniu do obiektu barbakanu zapis brzmi - "do zachowania". Trafnie Rada Miasta zauważa, iż w istocie w postanowieniach planu zawarte są warunki ochrony obiektów i terenu. Chybione są zatem te zarzuty skargi, które sprowadzają się do takiej jak wyżej przedstawiona interpretacji treści przedmiotowej uchwały. Wywody skarżącego opierają się z jednej strony na treści wytycznych zawartych w opisanej wyżej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r., z drugiej zaś na interpretacji dokonywanej przez organy nadzoru budowlanego w konkretnych sprawach administracyjnych. Odnośnie sprzeczności treści planu ze wskazaną decyzją organu ochrony zabytków, to jak wynika z okoliczności zaistniałych w toku postępowania sądowego, co do części tej decyzji, zawierającej wytyczne konserwatorskie, stwierdzono nieważność wspomnianą wyżej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 9 marca 2010 r. Nr [...] Tym samym przedmiotowy zarzut przestał mieć znaczenie istotne, z uwagi na skutek (z mocą wsteczną) decyzji stwierdzającej nieważność. Nadto, pozostaje poza sporem, że projekt planu (obejmujący tekst oraz rysunek) przedstawiony został do uzgodnienia Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 4 i art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ten uzgodnił przedstawiony projekt pozytywnie, zgodnie z adnotacją i pieczęcią na rysunku planu (vide: pismo Prezydenta Miasta skierowane do Konserwatora, rysunek planu z pieczęcią k. 68-69), a więc w sposób dopuszczalny ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że właściwy organ ochrony zabytków zaaprobował warunki konserwatorskie ochrony terenów oraz substancji materialnej – obiektów budowlanych, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z wolą wyrażoną przez Radę Miasta. To zaś pozostaje w zgodzie z treścią przepisu art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, według którego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się granice i zasady gospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie. Przy czym w niniejszej sprawie pozostaje także poza sporem brak wskazania na rysunku planu M-4/01 budynku dawnego internatu jako obiektu wskazanego do ochrony. Tak więc przedmiotowy zarzut skargi jest zarówno nieistotny jak i niezasadny. Jeśli zaś chodzi o zarzut dotyczący "przyzwoitej legislacji" to Sąd nie zauważa, by regulacja kwestionowanych postanowień planu była niejasna i nieprecyzyjna, to zaś że podlegają one wykładni w odniesieniu do konkretnych okoliczności indywidualnej sprawy administracyjnej nie może stanowić o ich wadliwości uzasadniających stwierdzenie nieważności uchwały. Należy odróżnić wymagania dotyczące określoności przepisów prawa (w tym przypadku miejscowego) od możliwych czy dopuszczalnych sposobów jego interpretacji. Z tego zaś, jak (błędnie w ustalonych okolicznościach sprawy administracyjnej) interpretowały sporne postanowienia organy administracji załatwiając konkretną sprawę administracyjną nie można wysnuć tezy o wadliwości uchwały o planie. Przywołany w skardze wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt [...] Sąd ocenia krytycznie i nie podziela wyrażonego w nim poglądu, gdyż w ówczesnym stanie prawnym uchwała nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Mon. Pol. Nr 44, poz. 310) nie obejmowała aktów prawa miejscowego. Natomiast w aktualnym stanie prawnym powoływanie się na pogląd wyrażony we wskazanym wyroku NSA jest zbędne, zasady prawidłowej legislacji zawarte są w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100 poz. 908), które weszło w życie z dniem 1 sierpnia 2002 r. i odnoszą się również do aktów prawa miejscowego, w tym stanowionego przez właściwe organy gminy (vide: Dział VII rozporządzenia). Z tych samych względów chybione jest odwoływanie się do przepisów Konstytucji RP oraz art. 140 kc, stanowiących o ochronie prawa własności. Jakkolwiek ma rację strona skarżąca, że prawo własności jest w RP chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), znajdując także ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1), to nie jest ono jednak prawem bezwzględnym. Zgodnie art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP (Dz. U. 1997 r. nr 78 poz. 483): "Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności". Tak więc Konstytucja RP (w art. 64 ust. 1 i 2) chroni prawo własności, jednocześnie w ust. 3 wprowadza wyjątek, na podstawie którego istnieje możliwość ograniczenia własności w drodze ustawy i w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, z której wynika zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były regulacje m.in. obowiązującej dla zaskarżonej uchwały ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te wprowadziła również ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (uprzednio przewidywała ustawa z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury). Sąd zatem zauważa, iż ograniczenia ustanowione zaskarżoną uchwałą miały swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, co oznacza, że były prawnie dopuszczalne przy założeniu, że wprowadzone zostały w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego (por. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). W tym zaś względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień i nadużyć ze strony Rady przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Sąd nie podziela więc zarzutu Prokuratora ograniczenia konstytucyjnego prawa własności właściciela nieruchomości, w sposób, który naruszałby istotę prawa własności przy braku jakiegokolwiek odszkodowania. Wskazać trzeba, że nawet przywoływany w skardze art. 140 kc przewiduje ograniczenia w korzystaniu z rzeczy, statuując zasadę, że właściciel może to czynić w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy. Ograniczenia własności przedmiotowej działki, będące konsekwencją wpisu układu urbanistyczno-krajobrazowego do rejestru zabytków, mają oparcie w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (wcześniej, z daty decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r., w ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury), a zatem trzeba uznać, że są dopuszczalne (por. m.in. wyroki NSA z dnia 23 marca 1993 r., sygn. akt IV SA 883/96, Baza orzeczeń Lex nr 43333; z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 818/97, niepubl.). Dodatkowo, jak już wyżej zaznaczono, ograniczenia te wynikają z normy art. 4 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Na uwagę zasługuje też treść art. 1 ust. 2 tej ustawy, w którym kategorycznie stwierdza się, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury. Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.), która weszła w życie przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały, przewiduje w art. 19 w ust. 1, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę: 1) zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia; 2) innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków; 3) parków kulturowych. 2. W przypadku gdy gmina posiada gminny program opieki nad zabytkami, ustalenia tego programu uwzględnia się w studium i planie, o których mowa w ust. 1. 3. W studium i planie, o których mowa w ust. 1, ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Przytoczony wyżej przepis dotyczy ogólnych założeń ochrony zabytków i opieki nad zabytkami w aspekcie planowania przestrzennego. Uwzględnienie w studium i w miejscowym planie zabytków nieruchomych i parków kulturowych stanowi element obligatoryjny studium i planu (przy czym przepis nie ustanawia katalogu zamkniętego takich obiektów), zaś umieszczenie gminnego programu opieki nad zabytkami jest obowiązkowe tylko wówczas, gdy gmina powinna takie opracowanie sporządzić, co do strefy ochrony konserwatorskiej - stanowi ona element fakultatywny planu (studium), zatem w tej kwestii organowi gminy pozostawiona została pewna swoboda. Ustawodawca w przepisach art. 18 i art. 19 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przewidział konieczność uwzględniania warunków ochrony zabytków w opracowaniach przestrzennych, co oczywiście oznacza, że projekt planu musi zostać uzgodniony z właściwym organem ochrony zabytków, a uzgodnienie to ma charakter wiążący organ gminy. W ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej dla zaskarżonej uchwały, uzgodnienie (o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a) jest formą współdziałania organów. Brak uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na jego uchwalenie w brzmieniu nieakceptowanym przez organ uzgadniający. Z kolei stosownie do treści art. 11 ust. 1 obowiązującej na etapie wyłożenia projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. Nr 10 poz. 48 z późn. zm.) "obowiązkiem wojewodów i organów jednostek samorządu terytorialnego jest dbałość o dobra kultury i podejmowanie działań ochronnych oraz uwzględnianie zadań ochrony zabytków, między innymi w wojewódzkich i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w budżetach i w prawie miejscowym"._@POCZ@__@KON@_ Jak stanowi z kolei ust. 2 "plany, o których mowa w ust. 1, uzgadniane są z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków". Zgodzić się trzeba w ślad za Radą Miasta, że zarówno art. 18 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jak i art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie dóbr kultury nie stanowią, w jakiej formie ma być wyrażone uzgodnienie projektu planu z organami konserwatorskimi, przewidziane w tych przepisach. Orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 857/97, Baza orzeczeń LexPolonica nr 332689, ONSA z 1998 r., nr 4, poz. 125) zaaprobowało na tle obu wskazanych przepisów taki stan, że uzgodnienie projektu planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków nie wymagało wyrażenia przez ten organ zgody w formie decyzji lub postanowienia, wydawanych w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uzgodnienie to następuje w formie oświadczenia wymienionego organu, wyrażającego aprobatę dla treści projektowanego planu. Rozważając zarzuty Prokuratora trzeba odwołać się do treści art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym "naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Ponieważ tryb postępowania w sprawie sporządzania i ustanowienia tego planu oraz związane z tym kompetencje organów zostały określone w art. 18 tej ustawy, a istota naruszenia powodującego nieważność uchwały nie została bliżej określona, oznacza to, że każde naruszenie trybu postępowania i właściwości organów pociąga za sobą nieważność uchwały. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń, o którym mowa w przytoczonym wyżej przepisie, w szczególności w zakresie objętym skargą, gdzie dla treści planu odnośnie ochrony zabytków charakter wiążący dla Rady Miasta ma uzgodnienie z właściwym organem ochrony zabytków. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę jako niezasadną oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.