II SA/Gd 680/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną wyżej decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy o określeniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w rejonie miejscowości S. i G. w gminie T. W. Stowarzyszenie "A" wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję. W skardze tej zawarło także wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j. ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może jednak wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, w której zapadła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nadaje się do wykonania jako decyzja samoistna, gdyż stanowi ona dopiero etap poprzedzający wydanie właściwej decyzji merytorycznej, jaką będzie pozwolenie na budowę lub inna decyzja inwestycyjna, stanowiąca zezwolenie na realizację inwestycji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest decyzją, w toku której dokonywana jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Nie ustanawia ona żadnych uprawnień dla inwestora, stanowiących podstawę do podjęcia właściwych działań inwestycyjnych. Służy ona jedynie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i stanowi etap poprzedzający uzyskanie pozwolenia na budowę, bądź innych decyzji inwestycyjnych. Także, nałożone w niniejszej decyzji obowiązki na inwestora staną się aktualne dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (lub innej decyzji inwestycyjnej), a strona będzie mogła skorzystać ze wszystkich środków zaskarżania tej decyzji, włącznie z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania – na etapie ewentualnego jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Niezależnie od tego, podkreślić należy, że skarżące Stowarzyszenie, składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winno wykazać istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadność wstrzymania decyzji uzależniona jest od istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem skarżący, poza samym gołosłownym wyartykułowaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przytoczył żadnych okoliczności, które mogłyby skutkować uwzględnieniem jego wniosku, a w konsekwencji ich nie uzasadnił. Przepis art. 61 § 3 ustawy nie nakłada co prawda na stronę obowiązku udowodnienia przesłanek w nim określonych, jednak wymaga ich uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie to wymaga aktywnej argumentacji, której w niniejszych okolicznościach całkowicie zabrakło. Sąd natomiast musi w tym względzie dysponować jakimś materiałem dowodowym pozwalającym mu zająć stanowisko. Warunkiem zaś wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności (zdarzeń) uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które uzasadniać mogą udzielenie ochrony tymczasowej (por. B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Argumentacja strony musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ustawy (tak: NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06 nie publik). Twierdzenia zawarte we wniosku powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi. Sąd ocenia natomiast, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za udzieleniem ochrony tymczasowej. Natomiast, brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy i poparcia ich odpowiednią argumentacją uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.