II SA/Gd 680/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z skargi M. K. na postanowienie Wojewody z dnia 7 września 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia odmówić skarżącemu M. K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 7 września 2016 roku, nr [..], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 23 maja 2016 r. o oddaleniu wniesionych przez M. K. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 7 grudnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi. Zarządzeniem z tej samej daty, wydanym na podstawie art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy, bądź nadesłanie odpisu skargi zawierającego własnoręczny, oryginalny podpis – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Odpisy zarządzeń zostały prawidłowo doręczone stronie w dniu 4 stycznia 2017 r. (k. 17 akt), zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 11 stycznia 2017 r. Z akt sprawy wynika, że M. K. uiścił należny wpis w zakreślonym terminie, jednakże nie uzupełnił braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w postanowieniu z 24 lutego 2017 r., działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., wydanym w sprawie II OZ 387/17. Natomiast w piśmie z 14 marca 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartym w ww. postanowieniu wydanym w przedmiocie odrzucenia skargi, skarżący nie mógł dokonać czynności polegającej na uzupełnieniu braków formalnych skargi, gdyż wezwanie w tym zakresie nie zostało mu doręczone. Przesyłka, zawierająca odpowiedź na skargę oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie zawierała bowiem wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. W konsekwencji, o tych brakach skarżący dowiedział się w dniu doręczenia mu postanowienia z 24 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi, tj. 10 marca 2017 r. W tej sytuacji, wobec braku wiedzy o uchybieniu formalnym, jakim dotknięta była skarga, zdaniem strony termin 7 dni na uzupełnienie braku formalnego należy liczyć od tej daty. Uzasadniając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu skarżący wskazał na swoje przekonanie o dochowaniu wymogów formalnych, brak doręczenia zarządzenia o konieczności uzupełnienia tych braków, przy jednoczesnym doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu. Jako osoba racjonalna skarżący nie postąpiłby w taki sposób, że dokonałby jednej czynności - mającej na celu nadanie biegu skardze, tj. uiścił wpis, zaś innej niezbędnej w tym celu czynności – uzupełnienie braków formalnych – zaniechałby. W tej sytuacji skarżący pozostaje w przekonaniu, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Z uwagi na fakt, że trzy ostanie przesłanki uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione, należy rozważyć, czy stronie – w niniejszej sprawie – można zarzucić zawinienie w uchybieniu terminu (pierwsza z wymienionych przesłanek). W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi można zaliczyć: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, lub też mylne pouczenie przez sąd o trybie i sposobie złożenia środka zaskarżenia. Oczywiście, katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenia terminu jest otwarty, nie mniej jednak – w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przypomnieć należy, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi ma charakter ustawowy. Oznacza to, że sąd nie ma wpływu na jego długość, a więc nie może go przez swoją czynność wydłużyć lub skrócić. Natomiast, w sytuacji uchybienia terminowi ustawowemu, możliwe jest jego przywrócenie, jednakże muszą zostać spełnione przesłanki, o których mowa powyżej. Kluczowym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie braku winy osoby, która miała dokonać czynności procesowej w terminie (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie nie wymaga wykazania pewności istnienia pewnych faktów, tak jak dowód. Tym niemniej, rolą wnioskującego jest przekonujące wykazanie okoliczności, które świadczą o braku winy. Ocena okoliczności sprawy oraz złożonego przez skarżącego wniosku wskazuje, że nie zostały spełnione wyżej przytoczone ustawowe warunki przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Skarżący argumentuje, że uchybienie terminu jest wynikiem niedoręczenia mu wezwania do uzupełnienia tych braków w przesyłce, która zawierała również inne pisma, w tym wezwanie do uiszczenia wpisu i odpis odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu, argumentacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, który został zaakcentowany w treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2017 r. o oddaleniu zażalenia na postanowienie WSA w Gdańsku z 24 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi, że okoliczność doręczenia skarżącemu w jednej przesyłce trzech dokumentów, w tym wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, znajduje odzwierciedlenie w potwierdzeniu odbioru tych pism, podpisanych przez skarżącego (k. 17 akt). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdzenie to stanowi dokument urzędowy, a zatem jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo potwierdzone. Argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu, kwestionująca okoliczność doręczenia skarżącemu tego wezwania, nie stanowi podstawy do podważenia powyższego dokumentu, a w konsekwencji nie można uznać za trafne twierdzenia skarżącego o tym, że nie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. O tym, że wezwanie w tym zakresie zostało mu skutecznie doręczone przesądził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w ww. postanowieniu. Należy przy tym podkreślić także, iż Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że potwierdzenie odbioru przesyłki, podpisane przez skarżącego jest urzędowym dokumentem, stanowiącym dowód na to co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z potwierdzenia tego wynika, że skarżący otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, których w wyznaczonym terminie nie uzupełnił. Szczególna moc dokumentu urzędowego polega na przerzuceniu ciężaru dowodowego na osobę kwestionującą fakty w nich stwierdzone. Moc dowodowa dokumentu urzędowego nie jest jednak bezwzględna, gdyż można przeprowadzić dowód przeciwko jego treści. Skarżący jednak nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważyć treść ww. dokumentu urzędowego, poza swoim oświadczeniem. Tymczasem, jak to już przesądził NSA w przywoływanym postanowieniu z 12 kwietnia 2017 r., argumentacja taka nie stanowi podstaw do podważenia dokumentu urzędowego. W konsekwencji, oparcie wniosku o przywrócenie terminu na stanowisku, że skarżący nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych, a zatem nie ponosi winy w uchybieniu terminu, nie może zostać uwzględniona. Skarżący jednocześnie nie przedstawił żadnych innych okoliczności, które mogłyby świadczyć o braku jego winy w uchybieniu terminowi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił należycie okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a tym samym brak było możliwości uwzględnienia jego wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.