II SA/Gd 693/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W., B. W., J. G., Z. G., M. J.-D., M. B. oraz P. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej rozbiórkę zadaszonej osłony miejsca gromadzenia odpadów stałych zlokalizowanej na działce nr [...], a.m. [...] przy ul. L. w S., przy granicy z działką nr [...] przy ul. W. w S., skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnili, że rozbiórka obiektu będzie skutkować wyrządzeniem znacznej szkody po stronie mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w postaci pozbawienia miejsca gromadzenia przez nich odpadów stałych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienia z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl ). Co do zasady nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi, a jedynie wniosek i przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w ww. przepisie, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazali okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest orzeczony nakaz rozbiórki zadaszonej osłony miejsca gromadzenia odpadów stałych. Podkreślić w tym miejscu należy, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę z natury swojej prowadzić musi do zmian w rzeczywistości, ale nie oznacza to, że w każdym przypadku zmiany takie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Charakter sprawy w przedmiocie rozbiórki nie może samoistnie uzasadniać wydania każdorazowo postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania tzw. ochrony tymczasowej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, które pozwalają na ich weryfikację. Zasadniczym celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest zaś ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonej decyzji wiąże się ze stratą, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Skarżący nie przedstawili swej sytuacji majątkowej, jak również nie wykazali, jakie koszty powstaną w związku z wykonaniem decyzji nakazującej rozbiórkę, a zatem brak było możliwości pozytywnego rozpoznania wniosku. Zdaniem Sądu rozpoznającego wniosek, zaskarżona decyzja nie może również wywołać trudnych do odwrócenia skutków. Zgodzić się w tym względzie należy ze stanowiskiem wyrażanym już w orzecznictwie, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Sam fakt rozbiórki spornej osłony śmietnika nie jest zdarzeniem, które byłoby nieodwracalne czy też wywołałoby trwałe skutki w sferze praw lub obowiązków skarżącego, których to skutków nie dałoby się odwrócić, niewielkim nakładzie sił, na co wskazuje nieskomplikowana konstrukcja spornego obiektu budowlanego a tym samym możliwość stosunkowo łatwego jego odtworzenia. Nie można także uznać, że na czas rozbiórki obiektu i wykonania nowego śmietnika, nie ma możliwości zorganizowania tymczasowego miejsca gromadzenia odpadów. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.