II SA/Gd 701/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. G. wniosła skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzje Prezydenta Miasta z dnia 15 lutego 2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla działek nr [..], [..] obręb [..], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemną halą garażową i niezbędną infrastrukturą techniczną. Przy piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na możliwość ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, co może stanowić trudny do odwrócenia skutek, a nadto wykonanie decyzji może się wiązać z szeregiem konsekwencji finansowych dla wielu stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny z Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu podlegającego wykonaniu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to na skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności, odwołujących się do jego sytuacji. Przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być też jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Oznacza to, że nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. W sprawie niniejszej przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, zaś wniosek ten, zdaniem sądu, nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej z dwóch powodów: decyzja nie nadaje się do wykonania, a nadto skarżącą nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie posiada przymiotu wykonalności. Stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Jak stanowi art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073) decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Innymi słowy, decyzja ta jest tylko jednym z etapów procesu budowlanego, samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide np. postanowienie z dnia 13 lipca 2017 r., II OZ 728/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać też należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów; decyzja ta określa podstawowe parametry inwestycji i jest przedkładana przy wniosku o pozwolenie na budowę, jednakże realizacja inwestycji na podstawie tylko i wyłącznie warunków zabudowy (bez pozwolenia na budowę) jest niemożliwa. Innymi słowy, decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiącym podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Drugim argumentem przemawiającym za oddaleniem wniosku o wstrzymanie wykonania jest nieprzedstawienie okoliczności uzasadniających to wstrzymanie. Uzasadnienie skargi zawiera wyłącznie zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji i na marginesie pełnomocnik skarżącej wspomina o możliwych konsekwencjach finansowych dla wielu podmiotów, nie odwołuje się natomiast do okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem sąd w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może rozważać okoliczności stanowiących zarzuty skargi, a wyłącznie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazania tych ostatnich zabrakło, co zobowiązywało sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że sąd nie może również poszukiwać takich okoliczności z urzędu. Nie prowadzą do uwzględnienia wniosku argumenty z jego uzasadnienia o możliwości przedłożenia zaskarżonej decyzji w innym postępowaniu (prowadzonym na podstawie art. 35 Prawa budowlanego). Dołączenie decyzji o warunkach zabudowy do innej dokumentacji i jej późniejsze wykorzystanie dla celów zamierzonych przez inwestora nie jest argumentem mogącym spowodować udzielenie ochrony tymczasowej. Inwestor ma możliwość korzystania z rozstrzygnięć przez siebie uzyskanych w sposób zgodny z prawem i przez siebie zamierzony. Natomiast decyzje uzyskane w wyniku takich postępowań podlegają odrębnemu zaskarżeniu i jeśli będą miały przymiot wykonalności, również można wnosić o wstrzymanie ich wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy przymiotu wykonalności nie posiada i nie nadaje jej tego przymiotu fakt jej wykorzystania w innym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.