II SA/Gd 702/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta na uchwałę Rady Powiatu w przedmiocie zbycia nieruchomości w trybie przetargu nieograniczonego postanawia: odmówić Gminie Miasta przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 26 maja 2009 r. Rada Powiatu podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zbycia nieruchomości składającej się z działki [...] obręb [...], położonej w R. w trybie przetargu nieograniczonego. Skargę na powyższą uchwałę, datowaną na 2 października 2009 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Burmistrz Miasta R. Jednakże skarga została wniesiona do Sądu za pośrednictwem Starostwa Powiatowego, zamiast Rady Powiatu, co doprowadziło do uchybienia ustawowego do wniesienia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Rada Miasta pismem z dnia 15 października 2009 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 2 października 2009 r., z zachowaniem terminu do złożenia skargi wynikającym z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej P.p.s.a.). jednakże z uwagi na okoliczność, że złożona została za pośrednictwem organu niewłaściwego, Starosty Powiatu, ten pismem z dnia 8 października 2009 r. zwrócił ją skarżącemu. Zdaniem skarżącego takie zachowanie organu jest błędne i stoi w sprzeczności z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, co potwierdza m. in.: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 788/08) oraz poglądami doktryny, zgodnie z którymi organ niewłaściwy zobowiązany był do przekazania skargi zgodnie z właściwością. W rozpatrywanym przypadku termin do wniesienia skargi upływał w dniu 5 października 2009 r. i w tym też dniu skarga wpłynęła do Starostwa Powiatowego w W. W opinii skarżącego, w opisanej sytuacji organ niewłaściwy zobowiązany był do przekazania skargi zgodnie z właściwością Radzie Powiatu, której siedziba mieści się tym samym budynku, co skutkowałoby zachowaniem terminu wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd miał na uwadze uregulowania przepisów art. 86 - 87 P.p.s.a., gdzie zostały określone przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. W myśl art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Natomiast stosownie do art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie, na podstawie art. 87 § 4 P.p.s.a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Podkreślenia wymaga, że wniosek o przywrócenie uchybionego terminu może zostać uwzględniony, jeżeli przywołane wcześniej przesłanki są spełnione łącznie. Konsekwencje uchybienia terminu określa art. 85 P.p.s.a. zgodnie z którym czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż skarga Gminy Miasta została złożona po terminie, który upływał w dniu 5 października 2009 r. Równocześnie Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a wskazane przez niego przyczyny nie usprawiedliwiają uchybienia terminu. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z treści tego przepisu jasno wynika, że skargę należało wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Rady Powiatu. Mimo jasności w sformułowaniu przepisu skarżący wniósł skargę do niewłaściwego organu. Podkreślić należy, że obowiązkiem skarżącego jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Skierowanie w ostatnim dniu terminu skargi do za pośrednictwem niewłaściwego organu było przejawem niestaranności strony i w związku z tym winna ponosić ujemne konsekwencje swego postępowania. Skarżący nie wykazał, aby istniały jakieś przeszkody uniemożliwiające wniesienie skargi w terminie do właściwego organu. Należy więc uznać, że nie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu, a mianowicie nie udowodniono braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Stwierdzić także należy, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 788/08) na które powołał się skarżący, wydane zostało odmiennym stanie faktycznym. Sąd w Warszawie przyjął bowiem, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi nie może decydować nadanie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, gdyż jest to niezgodne z przewidzianym w art. 54 § 1 P.p.s.a. pośrednim trybem wnoszenia skarg. W takiej sytuacji za datę skutecznego wniesienia skargi do Sądu należało uznać dzień, kiedy to Sąd skargę tę przekazał właściwemu organowi. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w rozpatrywanym przypadku i z tej przyczyny orzeczenie te nie mogło być pomocne w rozpoznaniu wniosku. Podkreślić także należy, że wniesienie skargi w ostatnim dniu terminu spowodowało sytuację w której nawet postulowane przez skarżącego przekazanie skargi organowi właściwemu spowodowałoby, że skarga ta do właściwego organu wpłynęłaby po terminie. W związku z powyższym, na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.