II SA/Gd 703/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z.J. i B. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 21 czerwca 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał B. D. i Z. J. rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach w rzucie poziomym 3,55m x 10,54m = 37,42 mkw., wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę w latach 2004-2005, usytuowanego na działce nr [...] przy ul. K. [...] w M., przy granicy z działką nr [...], oraz w odległości 10,5m od ogrodzenia wykonanego przy granicy z ul. K. (tj. działką nr [...]). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wszczął z urzędu, w związku z pismem B. S. z dnia 24 kwietnia 2009 r. (właścicielki sąsiedniej nieruchomości nr [...] - działka nr [...]) postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania, bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, budynku gospodarczo-garażowego, stanowiącego własność B. D. i Z. J., położonego na działce nr [...] przy ul. K. w M., przy granicy z działką nr [...] (posesja przy ul. K. nr [...]). Na podstawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w tym zeznań świadków oraz przeprowadzonej w dniu 7 lipca 2009 r. wizji lokalnej, organ pierwszej instancji ustalił, co następuje: – działka nr [...] przy ul. K. [...] w M. zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej (w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego toczy się odrębne postępowanie administracyjne pod sygnaturą [...]) oraz budynkiem gospodarczo-garażowym stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, działka stanowi własność B. D. i Z. J., – budynek gospodarczo-garażowy położony na działce nr [...] przy ul. K. [...] usytuowany jest przy granicy z działką nr [...] (posesja nr [...]), odległość ściany frontowej budynku gospodarczo-garażowego od ogrodzenia istniejącego przy granicy z działką nr [...], czyli z ul. K. wynosi ok. 10,5m, odległość ściany bocznej z oknami i drzwiami rozpatrywanego budynku od ściany szczytowej północnej budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynosi ok. 2,90m, – obiekt zrealizowany jest w pełnym zakresie i jest użytkowany, zawiera jedno pomieszczenie przeznaczone na garażowanie samochodu oraz przechowywanie sprzętów, budynek jest jednokondygnacyjny, parterowy bez podpiwniczenia, o ścianach murowanych, z dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej, krytym dachówką, o nachyleniu w kierunku działki, na której się znajduje; w ścianie szczytowej (od strony ulicy) osadzono wrota garażowe, w ścianie bocznej (południowej) wykonano dwa okna oraz drzwi; wymiary budynku w rzucie poziomym wynoszą 3,55m x 10,54m tj. 37,42 mkw., wysokość przy okapie ok. 3,1m, a przy kalenicy ok. 3,90m, – właścicielki nie posiadają decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, – termin budowy budynku gospodarczo-garażowego przypada na lata 2004 - 2005. Organ pierwszej instancji ustalił również, że wcześniej (do roku 2003-2004), na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...], istniał budynek o konstrukcji drewnianej o mniejszych gabarytach (ok. 2,50m x 5,00m = 12,5 mkw.), który usytuowany był bardziej w głębi działki, tj. w odległości ok. 17m od granicy z ul. K. oraz w odległości ok. 4,00m od linii ściany szczytowej północnej budynku mieszkalnego. Organ pierwszej instancji ustalił także, że budynek gospodarczo-garażowy wybudowano z przekroczeniem granicy działki nr [...], zajmując na całej długości obiektu pas terenu działki nr [...] o szerokości średnio 0,5m. W ocenie organu pierwszej instancji z ww. ustaleń wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do rozbudowy istniejącego budynku drewnianego, o czym świadczy odmienne usytuowanie nowego budynku, a także zastosowanie w obu przypadkach różnych wyrobów budowlanych. Ponadto organ pierwszej instancji wyjaśnił, że - wykonując zalecenia wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 lutego 2011 r. o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 22 kwietnia 2010 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, ustalił, iż pełnomocnictwo udzielone przez B. D. S. G. nie zostało cofnięte. Wyjaśnił również, że przeprowadził dodatkowe dowody z zeznań świadków oraz wystąpił do Starostwa o przekazanie mapy pokazującej stan zainwestowania działki nr [...] w latach 1995-1997. Na tej podstawie ustalił, że w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca rozbudowa obiektu istniejącego, ponieważ żadna ściana dawnego - drewnianego obiektu nie została zachowana w obrębie budynku nowego. Odmienne usytuowanie obiektów, różna ich wysokość oraz inny materiał ścienny wykluczają wykorzystanie części starego obiektu, jako części obiektu nowego. Organ ustalił także, na podstawie zeznań świadków, że budowa miała miejsce w okresie pomiędzy 2002 a 2005 rokiem. Organ pierwszej instancji stwierdził, że - po ustaleniu powyższych okoliczności sprawy, wydał na podstawie art. 48 ust 2 ustawy - Prawo budowlane postanowienie z dnia 29 lutego 2012 r., w którym nakazał właścicielkom przedmiotowego obiektu budowlanego przedłożenie: – ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego, wobec braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, – czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz z zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków izby samorządu zawodowego projektanta oraz sprawdzającego projekt, – oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postanowieniu tym organ poinformował, że w przypadku niespełnienia w terminie nałożonych obowiązków, zgodnie z art. 48 ust 1 ustawy - Prawo budowlane nakaże w drodze decyzji rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, zaś w przypadku spełnienia nałożonych obowiązków, zgodnie z art. 49 ust. 1 ww. ustawy, ustali w drodze postanowienia wysokość opłaty legalizacyjnej. Organ poinformował jednocześnie o wysokości opłaty legalizacyjnej. Ponieważ właścicielki budynku nie wykonały obowiązku nałożonego ww. postanowieniem, organ nakazał rozbiórkę budynku na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji B. D. i Z. J. wniosły o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniosły, że organ pierwszej instancji nie ustosunkował się w sposób dostateczny i niebudzący wątpliwości do stanu faktycznego dotychczas zebranego w sprawie. Zarzuciły, że przeprowadzone postępowanie oraz wydana decyzja nie zawiera właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Wskazały, że poprzednia właścicielka nieruchomości zwróciła się do organu architektoniczno-budowlanego informując o zamiarze remontu garażu, przedstawiła stosowne dokumenty, a organ nie zgłosił sprzeciwu. Organ ten nie dopatrzył się jednak, że sporny obiekt nie był naniesiony na mapę przez poprzednich właścicieli, a przedmiotem postępowania niniejszego może być nieistniejący już obiekt, na który powołują się organy nadzoru budowlanego. Skarżące stwierdziły, że organ opiera się wyłącznie na zeznaniach świadków zainteresowanych wynikiem sprawy, a mapy załączone do akt sprawy pochodzą z niewiadomego źródła i nie noszą znamion dokumentu. Zarzuciły, że organ odmówił ponownego przesłuchania świadka B. S.. Ponadto organ, zdaniem skarżących, nie wyjaśnił sprzeczności w zeznaniach świadka S. B. dotyczących daty powstania przedmiotowego budynku. Wskazały również na rozbieżności w zeznaniach świadka E. S. Decyzją z dnia 7 września 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że na działce nr [...] (o pow. 780 mkw.), przy ul. K. [...] w M., należącej do B. D. i Z. J., istnieje murowany budynek pełniący funkcję gospodarczo-garażową, parterowy o ścianach murowanych, bez podpiwniczenia, o wymiarach 3,55m x 10,54m = 37,42 mkw. Budowa takiego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, tymczasem właścicielki nieruchomości pozwolenia na jego budowę nie posiadają. Wcześniej na przedmiotowej działce nr [...], przy granicy z działką nr [...], istniał budynek o konstrukcji drewnianej, o mniejszych gabarytach, usytuowany w głębi działki, w odległości 17m od ul. K. Organ odwoławczy stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie miało ustalenie, czy mamy do czynienia z budową nowego budynku gospodarczo-garażowego od podstaw, który jest dłuższy od pierwotnie istniejącego na działce i jest usytuowany bliżej ulicy, czy też z rozbudową istniejącego budynku, w ramach której nastąpiło "wchłonięcie" uprzednio istniejącego w tym miejscu obiektu, o mniejszych gabarytach i usytuowanego w większej odległości od ul. K., oraz ustalenie terminu wykonania przedmiotowego obiektu. Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego zawartymi w decyzji kasacyjnej, dokonał szczegółowych ustaleń w powyższym zakresie, z których wynika, że termin budowy przedmiotowego obiektu przypada na lata 2004-2005. Powyższe ustalenia organ poczynił m.in. na podstawie: – zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu remontu istniejącego garażu, złożonego w dniu 6 kwietnia 2004 r., przez poprzedniego właściciela – Z. D. w Starostwie Powiatowym, do którego inwestor dołączył mapę ze wskazaną lokalizacją obiektu przeznaczonego do remontu; mapa ta przedstawiała inny niż obecnie istniejący budynek, o innym usytuowaniu względem ulicy i o innych parametrach technicznych, – dokumentacji fotograficznej (m.in. znajdującej się na str. 40 akt sprawy fotografii), na której widoczny jest drewniany obiekt, znajdujący się w miejscu obecnie istniejącego, – mapy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 grudnia 2008 r. (dokument nr 1 w aktach sprawy), na której wrysowany został obecnie istniejący na działce nr [...] budynek gospodarczo-garażowy (usytuowany z przekroczeniem granicy sąsiedniej działki nr [...]), – zeznania świadka S. B. (dokument nr 24 w aktach sprawy), – okazanego podczas kontroli w dniu 7 lipca 2009 r. odpisu aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia 21 kwietnia 2004 r., dotyczącego przekazania na własność zabudowanej nieruchomości gruntowej, w którym brak jest wzmianki o przedmiotowym budynku gospodarczo-garażowym, – przeprowadzonego w dniu 5 października 2009 r. dowodu z przesłuchania świadka B. S. (dokument nr 24 w aktach sprawy). W ocenie organu odwoławczego z ustalonych na podstawie ww. materiału dowodowego okoliczności sprawy wynika, że będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek gospodarczo-garażowy, usytuowany na działce nr [...] przy ul. K. w M., przy granicy z działką nr [...], został wybudowany w latach 2004-2005. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że wcześniej na działce nr [...] przy ul. K. w M., przy granicy z działką nr [...], znajdował się mniejszy budynek o ścianach i dachu drewnianym oraz o innym usytuowaniu niż obecnie istniejący obiekt murowany. Poprzednio istniejący budynek drewniany o wymiarach w rzucie 2,5m x 5m = 12,20 mkw., oddalony był od granicy z drogą (ul. K.) o około 17m, natomiast obecnie istniejący budynek gospodarczo-garażowy znajduje się w odległości od drogi o ok. 10,5m. Ponadto budynek drewniany usytuowany był ścianą południową w odległości ok. 4m od linii północnej ściany szczytowej budynku mieszkalnego, podczas gdy obecnie istniejący budynek murowany wybudowany jest w odległości ok. 2,90m od tej ściany, z przekroczeniem granicy z działką sąsiednią, zajmując na całej długości obiektu pas terenu działki nr [...] o szerokości średnio ok. 0,5m (co wynika z mapy geodezyjnej stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 grudnia 2008 r.). Organ odwoławczy stwierdził, że organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji dokonał jednoznacznych ustaleń (wraz z naniesieniem na podkładzie geodezyjnym) usytuowania starego obiektu w stosunku do obecnie istniejącego. Z kopii mapy zasadniczej (znajdującej się w aktach sprawy pod poz. 87) otrzymanej z zasobu geodezyjnego Starostwa, przedstawiającej "Stan na rok 1996", wynika, że na działce nr [...], przy granicy z działką [...] (w rejonie obecnego budynku) istniały w tym czasie dwa mniejsze budynki. Na kopii tej mapy, posiłkując się mapą sporządzoną przez geodetę, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 grudnia 2008 r. (poz. nr 1 w aktach sprawy), pracownik organu pierwszej instancji wrysował kolorem czerwonym obrys ścian rozpatrywanego budynku gospodarczo-garażowego, obrazując różnice dotyczące gabarytów i usytuowania budynków poprzednio i obecnie istniejących. Sporządzony szkic jak również ustalenia w zakresie użytych materiałów budowlanych dowodzą, że w omawianej sprawie nie miała miejsca rozbudowa obiektu istniejącego, ponieważ żadna ze ścian drewnianego obiektu nie została zachowana w obrębie budynku nowego. Odmienne usytuowanie obiektów, różnica ich wysokości, oraz wykonanie z różnych materiałów wykluczają wykorzystanie części starego obiektu jako części obiektu nowego. Powyższe ustalenia dotyczące usytuowania starego obiektu w stosunku do obecnie istniejącego, oraz jednoznaczne określenie konstrukcji budynków zarówno obecnie jak i poprzednio istniejącego, w ocenie organu odwoławczego świadczą w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z budową nowego budynku gospodarczo-garażowego, nie zaś z rozbudową wcześniej istniejącego budynku drewnianego. W związku z powyższymi ustaleniami fakt budowy bez wymaganego pozwolenia w latach 2004-2005 budynku gospodarczo-garażowego o powierzchni zabudowy ok. 37,42mkw., na działce nr [...] przy ul. K. [...] w M., należącej do B. D. i Z. J., organ uznał za udowodniony. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, budowa budynku gospodarczo-garażowego o powierzchni zabudowy ok. 37,42 mkw., w latach 2004-2005, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego zasadnym było w rozpatrywanym przypadku zastosowanie przepisów art. 48 ustawy - Prawo budowlane, celem umożliwienia legalizacji przedmiotowego, wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę budynku. Organ wskazał na treść art. 48 ustawy - Prawo budowlane i wyjaśnił, że z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w stosunku do obiektów lub jego części wybudowanych bez pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego obowiązany jest do prowadzenia procedury legalizacyjnej. Procedura ta polega na tym, że inwestor (właściciel) na żądanie organu przedstawia mu wymagane dokumenty, a następnie organ na ich podstawie w trybie przepisów art. 49 cyt. ustawy dokonuje oceny zgodności samowolnej rozbudowy z przepisami o planowaniu przestrzennym, a także bada czy wybudowany obiekt nie narusza innych przepisów, w szczególności techniczno-budowlanych. O ile obiekt spełnia powyższe warunki organ nadzoru budowlanego w dalszej kolejności nakłada na inwestora obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej, a po jej uiszczeniu wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Mając powyższe przepisy na uwadze, organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wydał na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane postanowienie z dnia 29 lutego 2012 r., w którym nakazał właścicielkom przedłożenie określonych dokumentów, oraz poinformował o wysokości opłaty legalizacyjnej, a także o konsekwencjach niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w punkcie 2. tego postanowienia. Postanowienie zostało skierowane do właścicielek przedmiotowego budynku, zgodnie z art. 52 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 cyt. ustawy. Ponieważ strony zobowiązane w wyznaczonym terminie nie wywiązały się z nałożonych obowiązków, nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu - budynku gospodarczo-garażowego było zasadne. Odnosząc się do argumentów odwołania dotyczących kwestii wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zeznań świadków, organ odwoławczy wyjaśnił, że - jak wynika z akt sprawy - po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z dnia 8 lutego 2011 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie, dokonał również ponownego przesłuchania świadków, poszerzając zakres przesłuchania. Zakres i jakość zebranego w sprawie materiału dowodowego, po jego poprawieniu i uzupełnieniu, są prawidłowe i nie budzą wątpliwości. Akta sprawy są kolejno ponumerowane, opisane, kopie potwierdzone za zgodność z oryginałem, zawiadomienia o czynnościach kontrolnych są wysyłane z określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego wyprzedzeniem. Ponadto organ jednoznacznie ustalił zakres i ważność udzielonych pełnomocnictw. Przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przesłał nadto stronom zawiadomienia na podstawie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób szczegółowy, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz dokonał wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto - odnosząc się do argumentów odwołania dotyczących daty powstania przedmiotowego budynku, organ odwoławczy stwierdził, że dokonane ustalenia dały podstawę do dokładniejszego określenia tego terminu na lata 2004-2005. W świetle przedstawionych okoliczności, stosownie do treści art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, zasadnym jest zatem rozpatrywanie niniejszej sprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Natomiast brak precyzyjnego określenia daty rozpoczęcia i zakończenia budowy, nie ma wpływu na podejmowane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do wskazywanego przez skarżące zgłoszenia do Starostwa Powiatowego zamiaru wykonania remontu istniejącego garażu na działce nr [...] przy ul. K. z dnia 6 kwietnia 2004 r., organ wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest samowolnie wybudowany od podstaw obiekt, który powstał po uprzedniej rozbiórce wcześniej istniejącego obiektu, zatem zgłoszenie remontu obiektu po jego samowolnym wykonaniu nie zmienia charakteru tego obiektu i nie ma znaczenia dla sprawy. W skardze na powyższą decyzję B. D. i Z. J. wniosły o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuciły im naruszenie przepisów postępowania, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budynek gospodarczo-garażowy został wybudowany w latach 2004-2005 bez wymaganego pozwolenia na budowę, pominięcie zawnioskowanych dowodów w postaci uzupełnienia dokumentacji dotyczącej ewentualnego postępowania dotyczącego prowadzenia robót budowlanych zgłoszonych przez poprzednich właścicieli nieruchomości, pominiecie dowodu z ponownego przesłuchania świadka B. S. w związku z nowymi okolicznościami w sprawie, pominięcie dowodu z ponownego przesłuchania skarżącej B. D. w świetle nowych okoliczności podniesionych przez świadków S. B., E. S. i B. S., mimo że strona usprawiedliwiła swoją nieobecność, nieustosunkowanie się organów do podnoszonych przez skarżące uchybień proceduralnych, uniemożliwienie stronom zapoznania się z dokumentacją zgodnie z art. 10 k.p.a., niewłaściwe rozstrzygnięcie w sprawie dołączonych fotografii, na które powołują się organy obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżące stwierdziły, że dokumentacja, na której oparły się na organy, nie została dokładnie oceniona. Przedstawiony w dokumentacji stan prawny nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. Z tego względu, jak wskazały skarżące, w 2008 r. Burmistrz Miasta zmienił warunki zabudowy oraz na mapy ewidencyjne naniesiono istniejący - rzeczywisty stan zabudowy. Podniosły, że fotografie, na które powołują się organy, nie wskazują przez kogo i kiedy zostały wykonane, co w ocenie skarżących wskazuje na wątpliwości co do materiału dowodowego zebranego w sprawie. Stwierdziły, że w zeznaniach świadka S. B. istnieją rozbieżności, które nie zostały wyjaśnione, co - wraz z niedopuszczeniem zawnioskowanych dowodów i nieustaleniem stanu faktycznego i prawnego, stanowi o naruszeniu art. 10 i art. 61 k.p.a. oraz zasad postępowania zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. pełnomocnik skarżących, popierając skargę, podkreśliła utrudniony przez organy dostęp do akt sprawy oraz wyjaśniła, że: na żadnej mapie ewidencyjnej nie jest naniesiony przedmiotowy garaż, istniejące naniesienia dotyczą bowiem nieistniejących obiektów; w garażu dokonano wyłącznie prac zgodnie ze zgłoszeniem z 2004 roku; przedmiotowy budynek - garaż powstał kilkadziesiąt lat temu, prawdopodobnie w takim kształcie jak obecnie; być może, że coś do budynku zostało "dołożone" przy realizacji zgłoszenia robót budowlanych z 2004 roku. Pełnomocnik skarżących stwierdziła również, że nie może potwierdzić, czy w czasie realizacji robót objętych zgłoszeniem doszło do połączenia jakiś budynków; nie posiada żadnych dokumentów dotyczących budowy tego obiektu budowlanego; nie wie też, czy obiekt ten powstał na podstawie pozwolenia lub zgłoszenia, nie odnaleziono bowiem (ani u skarżących, ani w starostwie) żadnych dokumentów dotyczących budowy tego obiektu. Na pytanie sędziego sprawozdawcy - jakie wnioski dowodowe pominęły organy, pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że wnosiła o wyjaśnienie na jakiej podstawie organy opierają się na dokumentach złożonych do akt, chciała żeby organ wyjaśnił kiedy i kto sporządził fotografie znajdujące się w aktach, nie przesłuchano ponownie B. S., nie uporządkowano dokumentów. Pełnomocnik wyjaśniła również, że zgłaszając w skardze zarzut pominięcia zawnioskowanych dowodów w postaci uzupełnienia dokumentacji dotyczącej ewentualnego postępowania administracyjnego (k. 2 skargi), chodziło jej o to, że podczas przesłuchania świadka S. B. uniemożliwiono jej zadawanie pytań. Oświadczyła, że nie pamięta żadnych innych zgłaszanych wniosków dowodowych. Wskazała, że nie wie, kiedy skarżące wnosiły o przesłuchanie skarżącej B. D. W czasie przesłuchiwania świadków uniemożliwiano jej zadawanie pytań. Jak przyszła zapoznać się z aktami, akta były nieponumerowane, w rozsypce, w aktach były notatki, których wcześniej nie widziała. Ponadto organ nie zamieścił w decyzji pouczenia o możliwości jej zaskarżania, tego elementu zabrakło w decyzji. Innych elementów decyzji, których brakuje, nie pamięta. Oświadczyła, że nie przedłożyła - na żądanie organu, okazanego wcześniej organowi aktu notarialnego dotyczącego nabycia nieruchomości, bo organ powielał go do innych spraw. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 cytowanej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 września 2012 roku, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą nakazano skarżącym wykonanie rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego, wybudowanego - bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, na terenie działki nr [...] przy ul. K. [...] w M. Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy, właścicielami objętego nakazem rozbiórki budynku - wybudowanego w latach 2004-2005 - bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, są obecnie skarżące B. D. i Z. J.. Zdaniem Sądu, organie słusznie przyjęły, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 2004-2005. Zasadnie również nie prowadziły dalszego postępowania zmierzającego do ustalenia dokładniejszej daty budowy, ponieważ zawężenie okresu budowy do tych lat było wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenia dotyczące daty budowy organy poczyniły na podstawie materiału dowodowego prawidłowo zgromadzonego w aktach sprawy, które są uporządkowane i ponumerowane. Prawidłowo organy wskazały, że z aktu notarialnego z dnia 21 kwietnia 2004 r., na mocy którego skarżące nabyły własność nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. K. w M., okazanego przez skarżące w toku postępowania przed organem I instancji (podczas oględzin w dniu 7 lipca 2009 roku - k. 9 akt organu I instancji), nie wynikało, aby była ona zabudowana przedmiotowym budynkiem gospodarczo-garażowym. Świadek B. S. zeznała, że przedmiotowy budynek został wybudowany najwcześniej na początku maja 2004 r., a wcześniej na nieruchomości istniał inny budynek o konstrukcji drewnianej, usytuowany w innym miejscu. Z kolei świadkowie E. S. oraz S. B. wskazywali, że przedmiotowy budynek powstał odpowiednio w latach 2002-2005 lub 2003-2005. Istniejące w tym zakresie rozbieżności w zeznaniach świadków - zdaniem Sądu, wynikały ze znacznego upływu czasu, świadkowie wyjaśnili bowiem, że nie pamiętają dokładnie, w jakim okresie budynek powstał. Wbrew zarzutom skargi, ustalenia dotyczące budowy przedmiotowego budynku organy poczyniły również na podstawie materiału dowodowego dotyczącego dokonanego przez poprzedniczkę prawną skarżących zgłoszenia remontu garażu z dnia 6 kwietnia 2004 roku. Organ I instancji zasadnie podkreślił, że do zgłoszenia tego - dotyczącego remontu garażu (a nie budynku gospodarczo-garażowego) załączono mapę, na której nie został uwidoczniony przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy, lecz inny budynek - istniejący na działce przed wybudowaniem przedmiotowego budynku, inaczej usytuowany względem ulicy i mający inne parametry techniczne (znacznie mniejsze gabaryty - 2,5m x 5m). Zasadnie organ I instancji przyjął zatem, że skoro w 2004 roku zgłoszono zamiar remontu wcześniej istniejącego na nieruchomości garażu (co potwierdza mapa załączona do zgłoszenia, która nie zawiera naniesienia obecnie istniejącego budynku gospodarczo-garażowego), więc budowa obecnego budynku miała miejsce w latach 2004-2005. Ustalenie to zaakceptował organ II instancji. Przy czym organ ten słusznie wyjaśnił skarżącym, że także zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych w obiekcie, który istniał na działce jako samowolnie wybudowany, również nie miałoby wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie mogłoby doprowadzić do zalegalizowania samowoli budowlanej. Nie sposób przy tym - zdaniem Sądu, zaakceptować argumentacji podniesionej przez pełnomocnika skarżących na rozprawie, gdzie pełnomocnik starał się wykazać, że wszelkie prawce w garażu, które doprowadziły do powstania budynku o charakterze gospodarczo-garażowym, wykonano na podstawie zgłoszenia z dnia 6 kwietnia 2004 roku. Ponownie należy podkreślić, że do zgłoszenia załączono mapę, z której wynika, że dotyczyło ono garażu zlokalizowanego w całości na działce skarżących, o wymiarach – 2,5m x 5m, zlokalizowanego w odległości 17m od granicy z ulicą. Remont miał polegać na: modernizacji istniejącego obiektu - wyrównaniu powierzchni, remoncie dachu, wymianie drzwi, wymianie pokrycia dachowego. Nie sposób przyjąć zatem, aby mógł on doprowadzić do powstania budynku o częściowo innym przeznaczeniu, odmienne usytuowanego, a dodatkowo znacznie większego, ponieważ mającego wymiary 3,55m x 10,54m. Dokonując kontroli legalności wybudowania przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego organy prawidłowo ustaliły zatem, że przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy jest innym obiektem niż wcześniej istniejący na tej samej nieruchomości budynek o konstrukcji drewnianej, który pełnił funkcję garażu. Remont wcześniej istniejącego garażu został objęty zgłoszeniem dokonanym przez poprzedniczkę prawną obecnych właścicielek nieruchomości (skarżących) Z. D. Załączona do zgłoszenia mapa wskazuje, że remont objęty zgłoszeniem dotyczyć miał budynku garażowego o wymiarach 2,5m na 5m, usytuowanego w odległości 17m od granicy z nieruchomością drogową (ul. K.) oraz w odległości 4m od linii szczytowej budynku mieszkalnego posadowionego na tej samej nieruchomości. Obecnie istniejący budynek gospodarczo-garażowy posiada wymiary 10,54m na 3,55m oraz usytuowany jest w odległości 10,5m od granicy z nieruchomością drogową (ul. K.) i w odległości 2,90m od ściany budynku mieszkalnego. Ponadto obecnie istniejący budynek jest murowany, zaś wcześniej istniejący budynek był konstrukcji drewnianej. W konsekwencji powyższych ustaleń należało uznać, że zgłoszenie z dnia 6 kwietnia 2004 r. dotyczyło remontu innego budynku, niż przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy. Nie można było więc uznać, że obecnie istniejący budynek powstał w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie. Ponadto wskazać należy, że z porównania usytuowania budynku obecnie istniejącego, jak i wcześniej posadowionego na nieruchomości skarżących, jak również z materiałów użytych do budowy tych budynków wynika, że obecnie istniejący budynek murowany nie powstał w wyniku rozbudowy wcześniej istniejącego budynku o konstrukcji drewnianej. Materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje jednoznacznie, że obecny murowany budynek został wybudowany od podstaw po wcześniejszym rozebraniu poprzedniego budynku o konstrukcji drewnianej. Wbrew twierdzeniom skarżących mapy, w oparciu o które ustalone zostało usytuowanie poprzedniego oraz obecnego stanu zabudowy nieruchomości przy ul. K. [...] (działka nr [...]), są wiarygodnym źródłem dowodowym. Zostały one poświadczone za zgodność z oryginałem przez pracownika organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji, a pochodzą ze Starostwa z Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości. Ponadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzyskał od Starostwa oryginały ww. map. Przedstawiają one stan zabudowy tej nieruchomości na rok 1996, a także na rok 2011 (załącznik do wypisu z rejestru gruntów). Dla porównania stanu zabudowy w ww. latach pracownik organu pierwszej instancji dokonał wrysowania aktualnego stanu zabudowy na mapie z 1996 roku, co w sposób jednoznaczny wskazuje, że przedmiotowy obiekt budowlany jest innym budynkiem niż wcześniej istniejący budynek o konstrukcji drewnianej. Wymiary, w oparciu o które dokonano wrysowania obrysu obecnego budynku, wynikają przy tym jednoznacznie z pomiarów tego budynku dokonanych w toku kontroli legalności zabudowy przeprowadzonej w dniu 7 lipca 2009 r. Dopiero mapy pochodzące z 2008 r. (vide k. 88 akt organu I instancji) ukazują istniejący - rzeczywisty stan zabudowy (na co wskazują również skarżące w skardze). Potwierdzają one, zdaniem Sądu, że rodzaj zabudowy na przedmiotowej nieruchomości uległ zmianie, a dodatkowo dowodzą, że obecnie istniejący budynek gospodarczo-garażowy został wybudowany w taki sposób, że przekracza granice działki skarżących, znajduje się bowiem częściowo na działce nr [...]. W świetle powyższych ustaleń, twierdzenia skarżących, zgodnie z którymi przedmiotowy budynek powstał kilkadziesiąt lat temu, należało uznać za niewiarygodne. Przeczą im dowody - przede wszystkim z ww. dokumentów, w tym dowód z mapy załączonej do zgłoszenia remontu garażu z dnia 6 kwietnia 2004 r., z której wynika, że w tym czasie przedmiotowy obiekt nie istniał. Należy w tym miejscu wyjaśnić także, iż ustalenie, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 2004-2005, bez ustalania dokładnej daty budowy, było wystarczające dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Również przyjęcie szerszego czasookresu budowy, czyli całego wskazywanego przez świadków, tj. od 2002 do 2005 roku, byłoby wystarczające, ponieważ w całym tym okresie brak było w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane", przepisów zwalniających z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego o powierzchni, jak w niniejszej sprawie, wynoszącej 37,40 mkw. Budowa takiego obiektu budowlanego – zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, wymagała zatem uzyskania pozwolenia na budowę w całym tym okresie. Na wybudowanie tego budynku nie uzyskano pozwolenia na budowę (vide oświadczenie skarżących w protokole oględzin z dnia 7 lipca 2009 r. - k. 9 akt administracyjnych organu pierwszej instancji; oświadczenie pełnomocnika skarżących na rozprawie w dniu 16 października 2013 roku - k 175 akt). Pełnomocnik skarżących potwierdził tę okoliczność na rozprawie, wyjaśniając, że decyzją taką skarżące nie dysponują, nie ma również takiej decyzji we właściwym organie architektoniczno-budowlanym. Podkreślić w tym miejscu należy, że podnoszona w toku postępowania przez skarżące okoliczność, że nie prowadziły żadnej budowy bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo-garażowego, a budynek ten otrzymały od rodziców w takim stanie, jaki istnieje, nie miała wpływu na zasadność skierowania nakazu rozbiórki do skarżących. Z treści przepisu art. 52 ustawy - Prawo budowlane wynika, że obowiązek zlikwidowania stanu niezgodnego z prawem na swój koszt ciąży na inwestorze, właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Skoro obecnie właścicielkami przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego i działki na której on się znajduje są skarżące – B. D. i Z. J., zatem to one winny być adresatkami decyzji nakazującej jego rozbiórkę w związku z wybudowaniem go bez wymaganego pozwolenia na budowę, bez względu na to, czy inwestycję zrealizowały same, czy też uczynili to ich poprzednicy prawni. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organów obu instancji, że przedmiotowy budynek powstał w warunkach samowoli budowlanej. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają zatem przepisów prawa materialnego, albowiem to ustalenie obligowało organy do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej z art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Analiza akt sprawy pozwala uznać również, że wydane w niniejszej sprawie decyzje nie naruszają także przepisów postępowania. Ustalenia organów zostały bowiem dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji organu I instancji, odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego Sąd stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób dokładny i wyczerpujący, a przeprowadzone dowody były wystarczające, aby prawidłowo ustalić istotne okoliczności faktyczne sprawy. W szczególności brak było podstaw do ponownego przesłuchania świadka B. S.. Świadek w sposób wyczerpujący wyjaśniła znane jej okoliczności sprawy, składając zeznania, które nie są sprzeczne z zeznaniami świadków S. B. i E. S. Nie zachodziła zatem konieczność ponownego przesłuchiwania świadka B. S., albowiem przeprowadzenie tego dowodu nie doprowadziłoby do ustalenia żadnych nowych istotnych okoliczności faktycznych, natomiast prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Składając wniosek o jej ponowne przesłuchania skarżące, mimo wezwania organu, nie wyjaśniły przy tym jakie nowe okoliczności zaistniały po przesłuchaniu świadka, które uzasadniałyby powtórzenie tego dowodu (vide pismo skarżących k. 101 akt organu I instancji). Dlatego organy zasadnie przyjęły, że dla prawidłowej oceny dowodów z przesłuchania wszystkich ww. świadków zbędne było ponowne przesłuchanie świadka B. S.. Z kolei wyjaśnienia skarżącej B. D. nie były w ogóle odbierane przez organ pierwszej instancji (ani przez organ II instancji). Nie został również złożony wniosek o przesłuchanie tej strony. Bezzasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący pominięcia wniosku o przeprowadzenie dowodu z ponownych wyjaśnień tej skarżącej. Podkreślić jednocześnie należy, że w toku postępowania skarżąca B. D. twierdziła, że przedmiotowy obiekt powstał kilkadziesiąt lat wcześniej, a różnicy w stanie zabudowy nieruchomości, widocznej przy porównaniu map z różnych okresów czasu, nie była w stanie uzasadnić. Wynika z powyższego, że dowód z wyjaśnień skarżącej nie doprowadziłby do ustalenia żadnych nowych istotnych okoliczności w sprawie. Potwierdza tę tezę oświadczenie pełnomocnika skarżących złożone na rozprawie w dniu 16 października 2013 r., z którego wynika, że skarżące nie wiedzą, czy przedmiotowy budynek powstał na podstawie pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Oznacza to, że skarżąca nie jest w stanie wyjaśnić istotnych okoliczności sprawy. Niezasadnie również skarżące zarzucały, że zeznania świadka S. B. są wewnętrznie sprzeczne. W piśmie z dnia 11 maja 2009 roku świadek ten poinformował organ I instancji, że budynek pełniący funkcję garażu został wybudowany od podstaw na nieruchomości skarżących w okresie pomiędzy 2003 a 2005 rokiem. Przesłuchiwany przez organ I instancji w dniu 13 sierpnia 2009 roku (protokół – k. 24 akt organu I instancji) zeznał, że w okresie od 2003 roku do 2005 roku był współwłaścicielem nieruchomości przy ul. K. [...] w M. - działki nr [...]; dokładnej daty budowy budynku nie pamięta, ale w ww. okresie garaż podwyższono. Natomiast w dniu 23 września 2011 roku świadek dodatkowo zeznał, że z jego obserwacji poczynionych podczas przebywania w domu wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany w ww. okresie od podstaw ale nie był świadkiem prowadzenia samych robót budowlanych, więc nie wie nic konkretnego na ich temat. Zarzut pominięcia dokumentacji związanej ze zgłoszeniem zamiaru prowadzenia robót budowlanych dokonanym przez poprzednich właścicieli nieruchomości również jest bezzasadny. W aktach sprawy znajduje się zarówno zgłoszenie zamiaru przeprowadzenia remontu istniejącego garażu z załączoną do zgłoszenia mapą, jak również pismo organu administracji architektoniczno-budowlanej o niewniesieniu sprzeciwu. Dokumentacja ta została zatem w sposób wyczerpujący zebrana, a organy obu instancji dokładnie ją oceniły i poczyniły na jej podstawie prawidłowe ustalenia. Co do podnoszonej w skardze oraz na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. kwestii uniemożliwienia zadawania świadkowi S. B. pytań podczas jego przesłuchania, wskazać należy, że akta sprawy nie potwierdzają zasadności tego zarzutu. W trakcie przesłuchania tego świadka zarówno w dniu 13 sierpnia 2009 r., jak i w dniu 23 września 2011 r., skarżąca Z. J. była obecna wraz z pełnomocnikiem skarżących – K. P. i korzystała, podobnie jak pełnomocnik skarżących, z prawa zadawania pytań świadkowi. Jeżeli w ocenie stron i ich pełnomocnika wystąpiły jakiekolwiek niewyjaśnione w toku przesłuchania okoliczności, skarżące mogły swoje zastrzeżenia przedstawić na piśmie, lecz z tej możliwości nie skorzystały. W podnoszonej przez skarżące kwestii dotyczącej okoliczności utrudniania im dostępu do akt postępowania przez organ pierwszej instancji, wyjaśnić należy, że odmowa udostępnienia skarżącej B. D. w dniu 23 lipca 2009 r. akt do wglądu została wyjaśniona przez organ pismem z dnia 24 lipca 2009 roku. W piśmie tym organ wyjaśnił, że odmowa wynikła z omyłkowego ustalenia, że postępowanie nie zostało jeszcze wszczęte, a skarżącej umożliwiono przeglądanie akt, sporządzanie notatek i wnoszenie uwag w dniu 24 lipca 2009 roku. Akta sprawy, po wydaniu decyzji kasacyjnej z dnia 8 lutego 2011 r., w wykonaniu zaleceń organu odwoławczego, zostały uporządkowane i ponumerowane, kopie potwierdzone za zgodność z oryginałem. Stronom w toku postępowania zapewniono możliwość wglądu do akt, z czego skarżące i ich pełnomocnik wielokrotnie korzystały, miały zatem możliwość zapoznania się również z notatkami sporządzanymi w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Należy również zauważyć, że przed wydaniem postanowienia z dnia 29 lutego 2012 roku organ I instancji zwrócił się do stron postępowania, w tym do skarżących - zgodnie z treścią art. 10 k.p.a., z informacją, że mogą się zapoznać z aktami sprawy, wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań, informując jednocześnie, że po zakreślonym terminie sprawa zostanie rozpatrzona - vide zawiadomienie k. 97 akt organu I instancji. Odnośnie zarzutu błędnej oceny materiału dowodowego w postaci fotografii przedłożonej przez świadka B. S. wyjaśnić należy, że - wbrew twierdzeniom skarżących - zdjęcie to przedstawia nieruchomości przy ul. K. [...] i [...] i potwierdza, że w dacie jego sporządzenia na nieruchomości skarżących nie istniał przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy lecz budynek garażu o konstrukcji drewnianej. Protokół przesłuchania świadka zawiera jedynie adnotację, że zdjęcie wykonano przy ul. K. [...] w dniu 19 sierpnia 2003 r., co zostało spisane z nadruku na odwrocie zdjęcia i dotyczy daty wywołania zdjęcia w zakładzie fotograficznym przy ul. K. [...] (powinno być ul. K. [...]). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżące bezzasadnie kwestionowały prawidłowość przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązują organ administracji publicznej do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w oparciu o zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej na podstawie całego materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jak i do wyczerpującego zgromadzenia oraz rozpatrzenia tak zgromadzonego materiału dowodowego, ale w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym też zakresie powinien rozpoznawać wnioski dowodowe, oceniając czy ich przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ocena prawidłowości zastosowania przepisów regulujących postępowanie dowodowe wymaga przy tym uwagi, że o tym, co jest okolicznością istotną dla sprawy, decydują normy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie okolicznościami istotnymi dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia były kwestie dotyczące wybudowania przedmiotowego budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organy ustaliły w sposób wystarczający, dla oceny legalności budowy, kiedy budynek został wybudowany, kto jest obecnym właścicielem budynku, jakie są parametry budynku, wskazujące na wymóg uzyskania pozwolenia na budowę, oraz czy właściciele posiadają pozwolenie na jego budowę. Tak ustalone okoliczności były wystarczającą podstawą do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego określonego w art. 48 ustawy - Prawo budowlane. W konsekwencji niewykonania w wyznaczonym terminie prawidłowo nałożonych, postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r., obowiązków przedłożenia określonych dokumentów celem kontynuowania procedury legalizacyjnej, ziściły się przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, określone w art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zatem zostały zgodnie z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem i z tej przyczyny - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.