II SA/Gd 725/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" w G. na zarządzenie Wójta Gminy K. z dnia 3 kwietnia 2006 r. [...] w przedmiocie trybu udostępniania informacji publicznej, prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej, wykonywania kopii dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych oraz ustalenia opłat 1. stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonego zarządzenia; 2. określa, że zaskarżone zarządzenie nie może być wykonane; 3. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącej "A" w G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy wydał w dniu 3 kwietnia 2006 r. zarządzenie nr [[...]] w sprawie trybu udostępniania informacji publicznej w Urzędzie Gminy, prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej, wykonywania kopii dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych oraz ustalenia za nie opłat. Jako podstawę prawną wydanego zarządzenia wskazano przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 2002 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz. U. nr 67, poz. 619). Przedmiotowe zarządzenie zostało zmienione: zarządzeniem nr [[...]] z dnia 05 listopada 2007 roku w części dotyczącej pkt 1, dział II; zarządzeniem nr [[...]] z dnia 18 lutego 2009 roku w części dotyczącej pkt 1, dział II; zarządzeniem nr [[...]] z dnia 31 sierpnia 2010 roku, w części dotyczącej pkt 1 dział II; zarządzeniem nr [[...]] z dnia 20 lutego 2012 roku w części dotyczącej pkt 1, dział II; zarządzeniem nr [[...]] z dnia 07 grudnia 2012 roku w części dotyczącej pkt 1, dział III oraz zarządzeniem nr [[...]] z dnia 19 lipca 2012 roku w części dotyczącej pkt 1, dział II. W dniu 12 lipca 2013 r. H. P. – w imieniu Redakcji Biuletynu "[[...]]" wystąpił do Wójta Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zarządzenia z dnia 3 kwietnia 2006 r. nr [[...]]. Zdaniem strony skarżącej postanowienia zawarte w dziale III pt. "Opłaty za kserowanie, wydruki i przenoszenie na inne nośniki dokumentów wynikających z udostępniania informacji publicznej" tego zarządzenia, zmienionego w zakresie opłat zarządzeniem nr [[...]] z dnia 7 grudnia 2012 r., nakładający na wnioskodawcę obowiązek poniesienia kosztów jednej strony kserokopii czarno - białej w wysokości 1,0 zł za format A4 i 2,0 zł za format A3, w kolorze natomiast w wysokości 2,0 zł za format A4 i w wysokości 4,0 zł za format A3 oraz wydruku jeden strony w formacie A4 w wysokości 1,0 zł w wersji czarno-białej, a w wersji kolorowej w wysokości 2,0 zł, natomiast zapis na dyskietce wraz z nośnikiem w wysokości 1,20 zł za sztukę, zapis na płycie CD-ROM wraz z nośnikiem w wysokości 1,50 zł za sztukę, a tylko przesłanie drogą elektroniczną na adres e-mail jest bezpłatnie - jest sprzeczny z art. 15 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 26 lipca 2013 r., organ nie uwzględnił wezwania twierdząc, że zarządzenie z dnia 3 kwietnia 2006 r. nie stoi w sprzeczności z art. 15 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wskazał, że koszty, jakie ponosi organ w związku z kopiowaniem, drukowaniem czy zapisaniem informacji publicznej na nośnik itp., a stanowiące równowartość poniesionych kosztów materiałowych, nie są traktowane jako forma uzyskiwania dodatkowych środków finansowych. W dniu 17 sierpnia 2013 r. Redakcja Biuletynu "[[...]]", w imieniu której występuje redaktor naczelny H. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na zarządzenie Wójta Gminy z dnia 3 kwietnia 2006 r. nr [[...]]. Skarżąca wskazuje, że jej interes prawny został naruszony w ten sposób, że po wystąpieniu o udzielenie informacji publicznej została poinformowana o obowiązku uiszczenia opłat za udzielenie informacji publicznej, w wysokości i z powołaniem na zaskarżone zarządzenie. Według skarżącej rozdział III tego zarządzenia jest sprzeczny z art. 7 ust 2 oraz z art. 15 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem opłaty za udostępnianie informacji publicznej nie mogą być wprowadzone w formie stawek ryczałtowych. W skardze wniesiono o uchylenie przedmiotowego zarządzenia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie twierdząc, że zaskarżone zarządzenie jest aktem kierownictwa wewnętrznego. Skierowane zostało do pracowników Urzędu Gminy, którym powierzono jego wykonanie - nie zostało zaś skierowane na zewnątrz. Jest to akt wewnętrznego zarządzania kierownika jednostki organizacyjnej, z którego nie wypływają żadne obowiązki ani uprawnienia dla podmiotów zewnętrznych. Dział I określa zasady obowiązujące przy udostępnianiu informacji publicznej. Dział II zawiera dane osobowe członków zespołu redakcyjnego, odpowiedzialnego za wprowadzanie danych i bieżącą aktualizację Biuletynu Informacji publicznej. Natomiast w dziale III zawarta została swego rodzaju instrukcja obliczania opłat za udostępnienie informacji publicznej, przez osoby pozostające w strukturze organizacyjnej Urzędu Gminy, obsługujące organ. Ponadto zdaniem organu skarżąca nie posiada interesu prawnego niezbędnego do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ zaskarżone zarządzenie jest wewnętrznym dokumentem określającym wytyczne dla pracowników w sprawie ustalenia opłaty za dodatkowe koszty związane z udostępnieniem informacji publicznej, to nie przysługuje na nie skarga w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wnosząc natomiast o oddalenie skargi organ wyjaśnił, że zaskarżone zarządzenie jest zgodne z ustawą o dostępie do informacji publicznej i w sposób skonkretyzowany określa, jeżeli taka konieczność nastąpi, poniesienie dodatkowych kosztów wytworzenia dokumentów określonych we wniosku o dostępie do informacji publicznej. Organ ustalając przedmiotowy taryfikator opłat, kierował się wyłącznie rachunkiem kosztów. Wysokość opłat odpowiada kosztom faktycznym wynikającym z realizacji wniosku w sposób, jaki sobie życzy wnioskodawca. Ponadto zgodnie z postanowieniami działu III, ust. 1 pkt 7 zarządzenia, podmiot ubiegający się o udostępnienie mu informacji publicznej ma możliwość nieodpłatnego jej uzyskania, zarówno w formie osobistego zapoznania się z nią, sporządzenie notatek lub fotokopii przy użyciu własnych urządzeń, bądź otrzymania jej drogą elektroniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 roku, poz. 594 ze zm.) – zwanej dalej u.s.g., nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Z art. 86 u.s.g. wynika, że organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Zgodnie zaś z art. 90 ust. 1 u.s.g. wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia; akty ustanawiające przepisy porządkowe wójt przekazuje w ciągu 2 dni od ich ustanowienia. Przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 94 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (ust. 1); jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem (ust. 2). Zaskarżone zarządzenie ustala tryb postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, powołuje osobowo określony zespół do spraw wprowadzania danych i aktualizacji Biuletynu informacji Publicznej, ustala opłaty za kserowanie, wydruki i inne nośniki udostępniania informacji publicznej stanowiące równowartość poniesionych kosztów materiałowych. Inaczej mówiąc formalizuje czynności wewnętrzne organu związane z realizacją wniosku o udostępnienie informacji publicznej w określonej formie. Oznacza to, że jest aktem wewnętrznym i nie stanowi aktu prawa miejscowego. Stanowi natomiast akt podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, zostało bowiem podjęte w sprawach należących do właściwości organów gminy. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 r., sygn. akt III RN 41/97, OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171). Ponadto zarządzenie to, zgodnie z art. 90 ust. 1 u.s.g., nie stanowi żadnego z aktów podlegających obowiązkowi przedłożenia wojewodzie. Skarga na opisane zarządzenie Wójta Gminy wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem, według treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i adekwatnie do okoliczności niniejszej sprawy, skargę na zarządzenie wójta gminy podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tym zarządzeniem, jeśli wcześniej wezwie wójta gminy do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne. Wymogi te zostały spełnione w niniejszej sprawie. Skarżąca Redakcja Biuletynu "[[...]]" reprezentowana przez redaktora naczelnego H. P. dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie wystosowane zostało do Wójta Gminy w dniu 12 lipca 2013 r. Na powyższe wezwanie wójt udzielił odpowiedzi, w której nie uwzględnił wezwania, w dniu 26 lipca 2013 r. Skarga do sądu wniesiona została w terminie. Następnie, jak już o tym była mowa, mamy w niniejszej sprawie do czynienia z aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Myli się wójt twierdząc, że jest to akt kierownictwa wewnętrznego, skierowany tylko do dyrektorów wydziałów, kierowników biur oraz pracowników na stanowiskach samodzielnych, którym powierzono jego wykonanie, skoro jego skutkami objęte są podmioty pozostające poza strukturą urzędu gminy. Nie ma w tym zakresie znaczenia fakt, że zarządzenie nie podlegało publikacji niebędąc aktem prawa miejscowego. Istotne jest, że zakres normatywny oparty został o ustawę o dostępie do informacji publicznej, która normuje między innymi powszechne i co do zasady bezpłatne prawo dostępu do informacji publicznej, a zatem postanowienia w przedmiotowym zarządzeniu wkraczają w uprawnienia wynikające z ustawy, dokonując zresztą ich niedopuszczalnej modyfikacji. Tymczasem skoro działanie organu gminy ma na celu realizację zadań publicznych, sprawa należy do zakresu administracji publicznej. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 307/13 (dostępny w Internecie, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oddalając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 514/12, wydanego w analogicznej sprawie. Z tych też względów sąd nie podziela poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 21 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 315/09, przywołanego w odpowiedzi na skargę. W konsekwencji wniosek wójta o odrzucenie skargi nie podlegał uwzględnieniu. Sąd ocenia zatem, że spełnione zostały opisane wyżej warunki formalne niniejszej skargi opartej na przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd uznał również, że strona skarżąca wykazała naruszenie interesu prawnego, który stanowi o legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Skoro bowiem po wystąpieniu o udzielenie informacji publicznej skarżąca została poinformowana o obowiązku uiszczenia opłat za udzielenie informacji publicznej wynikających z zaskarżonego zarządzenia, doszło do naruszenia jej interesu prawnego wywodzonego z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc zatem do merytorycznej kontroli skarżonego zarządzenia sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że chociaż w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, usprawiedliwiając swoje działanie jako kierownika urzędu, wójt wskazał art. 30 ustawy o samorządzie gminnym, to jednak przepis ten w ogóle nie został powołany jako podstawa podjętego zarządzenia. Generalnie natomiast powołane zostały przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (bez oznaczenia konkretnego przepisu), niezawierające delegacji ustawowej w zakresie objętym zaskarżonym zarządzeniem, oraz przepisy wykonawcze, regulujące prowadzenie Biuletynu Informacji Publicznej (rozporządzenia podjętego w ramach delegacji ustawowej zawartej w art. 9 ust. 5 tej ustawy). Z kolei w odpowiedzi na skargę przywołuje się jako podstawę materialnoprawną zarządzenia art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem ani ten przepis, ani żaden inny zawarty w tej ustawie nie mogły stanowić podstawy do wydania przez wójta gminy zarządzenia dotyczącego udostępniania informacji publicznej i kosztów z tym związanych. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot zobowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem ich udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazanej we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. Z przytoczonego przepisu nie wynika zobowiązanie do ustalenia opłaty, a jedynie możliwość jej wymierzenia. Obciążenie ma charakter uznaniowy i indywidualny, usprawiedliwiony treścią konkretnego wniosku. Podmiot zobowiązany oznaczając opłatę w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej powinien zatem rozważyć, czy w ogóle opłatę taką wymierzyć, a wreszcie podlega wykazaniu konieczność jej poniesienia, uzasadniona poniesieniem "dodatkowych kosztów", jak o tym mowa w ustawie, a zatem nie wszystkich kosztów związanych z udostępnieniem informacji publicznej. Tymczasem zaskarżone zarządzenie w części III wprowadziło generalnie obowiązek ponoszenia kosztów w postaci kosztów kserokopii i wydruku, natomiast dopiero dla "innego sposobu" udostępnienia lub przekształcenia informacji publicznej, w związku z którym urząd poniesie dodatkowe koszty wskazuje się, że opłaty będą ustalane indywidualnie. Natomiast przepis art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, formułując pojęcie "koszty dodatkowe" przewiduje tego rodzaju obciążenie wnioskodawcy w sytuacji konieczności przetworzenia informacji lub jej przekształcenia w formę wskazaną we wniosku. Nie chodzi bowiem w rozumieniu tego przepisu o wszelkie koszty związane z udostępnieniem informacji publicznej, lecz koszty powstałe ponad koszt normalnego funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. Realizacja uprawnienia polegającego na obciążeniu wnioskodawcy kosztami nie ma charakteru generalnego, uprawniającego do tworzenia i stosowania taryf, lecz wyłącznie, jak to już zostało zaznaczone, ma charakter indywidualny. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym jednolicie przyjmuje się, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być traktowany jako ustawowe upoważnienie czy dla rady gminy, czy dla wójta (burmistrza) do podjęcia uchwały (zarządzenia) w przedmiocie opłat za udostępnienie informacji publicznej (zob. m. in. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku, z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 514/12; w Gliwicach z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 901/06; w Krakowie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1377/05, tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 307/13, dostępne w Internecie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie jednak od braku delegacji ustawowej do unormowania tej kwestii w drodze zarządzenia wójta, wywodzonej z ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazane postanowienia zaskarżonego zarządzenia są też sprzeczne z ustawą o dostępie do informacji publicznej. W części I (p.n. "Podstawowe zasady udostępniania informacji publicznej") zaskarżone zarządzenie w wybiórczy sposób normuje zasady udostępniania informacji publicznej, wprowadzając w błąd co do treści przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. I tak w punkcie 4 wprowadza się możliwe trzy formy udostępniania informacji publicznej (zamieszczenie w BIP, kopiowanie albo wydruk, przesłanie albo przeniesienie na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji), tymczasem takiego ograniczenia ustawa nie przewiduje. Przepis art. 10 ust. 2 tej ustawy pozostawia niesformalizowany sposób komunikacji między wnioskodawcą a podmiotem zobowiązanym, oznacza to też, że jeżeli wnioskodawca nie wskazał konkretnego sposobu udostępnienia informacji publicznej możliwe jest jej udostępnienie poprzez wgląd do posiadanych dokumentów. Ustawa pozostawia w tym względzie swobodę, ograniczoną konkretną treścią wniosku i możliwościami technicznymi podmiotu. Kwestia ta umyka zatem szczegółowej regulacji, nieprzewidzianej w ustawie i niedopuszczalnej w jakimkolwiek innym akcie niższego rzędu. Niemniej wskazane postanowienie stanowi też niedopuszczalną modyfikację art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei punkt 2 zarządzenia (części I) stwierdzający, że dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny (co jak już zaznaczono wynika z ustawy) pozostaje w oczywistej sprzeczności z częścią III, ustalającą opłaty za kserowanie, wydruki i przenoszenie na inne nośniki dokumentów wynikających z udostępniania informacji publicznej. Niemniej istotne jest, że w ustawie o samorządzie gminnym również brak jest upoważnienia do wydania takiego zarządzenia w ramach zadań publicznych gminy. W rozumieniu art. 33 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym zadaniami wójta są sprawy z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi oraz sprawy związane z organizowaniem pracy urzędu. Natomiast urząd gminy jest wyłącznie aparatem pomocniczym gminy, zapewniającym obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną wójta. Urząd stanowi zatem zorganizowaną strukturę, której celem jest zapewnienie sprawnej realizacji zadań gminy. W tych ramach pozostaje uprawnienie do nadania regulaminu organizacyjnego urzędu gminy, wynikające z art. 33 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Wydawanie zarządzeń przez wójta przewidują konkretne przepisy tej ustawy – art. 26a ust. 1 (powołanie i odwołanie zastępców), art. 31b ust. 1 (zarządzenie ewakuacji), art. 33 ust. 2 (określenie organizacji i zasady funkcjonowania urzędu gminy), art. 41 ust. 2 (wydanie przepisów porządkowym w przypadku niecierpiącym zwłoki) i art. 98 ust. 3 (zarządzenie organu uprawniające do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze). Nie wynika zatem z ustawy o samorządzie gminnym generalne uprawnienie dla wójta do unormowania w drodze zarządzenia materii przewidzianych w innych ustawach, w szczególności w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Taka kompetencja nie mieści się tez wśród zadań wójta określonych w przepisie art. 30 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd dokonał kontroli zarządzenia wójta określonego w skardze i w poprzedzającym skargę wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jako zarządzenie nr [[...]] z dnia 3 kwietnia 2006 r. Wątpliwości organu co do tego, co jest przedmiotem skargi nie są zatem uzasadnione. Zmiany tego zarządzenia, dokonane późniejszymi kolejnymi zarządzeniami, nie są i nie były przedmiotem odrębnych skarg. Konstatując, kontrolowane zarządzenie wydane zostało bez podstawy prawnej i wprowadziło zasady sprzeczne z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Mimo tego, że częściowo jego postanowienia nie zostały zaskarżone i mogą być uznane za akt kierownictwa wewnętrznego (ta uwaga dotyczy części oznaczonej jako II. "Powołanie zespołu ds. wprowadzania danych i aktualizacji Biuletynu Informacji Publicznej"), jednakże przedmiotowe zarządzenie stanowi kompletną całość i w takiej też formie zostało podjęte, co wynika chociażby z oznaczenia przedmiotu regulacji. Sąd kontroluje zaskarżone zarządzenie w ramach art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc w granicach naruszonego interesu prawnego, jednakże wydanie przedmiotowego aktu bez podstawy prawnej (nie ma tu bowiem znaczenia powołanie się na ustawę i rozporządzenie, które takiej delegacji nie przewidują) czyni konieczną jego kontrolę jako całości. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził niezgodność zaskarżonego zarządzenia z prawem. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżone zarządzenie nie może być wykonane, co wywołuje skutek do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania przyjmując, że na zasądzone koszty składa się uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 300 zł.