II SA/Gd 734/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.M. na decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E. M. kwotę 217 zł (dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2010 r. uchylającą na podstawie art. 138 § 2 kpa decyzję Prezydenta Miasta z dnia 31 marca 2009 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 17 czerwca 2008 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. M. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o klatkę schodową na działce nr [[...]] przy ul. M. w G. Decyzja stała się ostateczna w dniu 2 lipca 2008 r. Decyzja została doręczona wyłącznie inwestorowi, to jest właścicielce opisanej nieruchomości – E. M. Podaniem z dnia 22 października 2008 r. W. P., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego Z. O., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją w sprawie powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako k.p.a., wskazując że w przedmiotowym postępowaniu powinna być stroną, gdyż jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Podniosła również, iż w 1988 r. toczyło się postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy obiektu na działce skarżącej, a wydane pozwolenie dotyczy nadbudowy budynku wybudowanego nielegalnie. Pełnomocnik wezwany do określenia dnia, w którym wnioskodawczyni dowiedziała się o ww. decyzji, wskazał, że o powyższej decyzji dowiedział się w październiku 2008 r. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia 31 marca 2009 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 150 § 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji z dnia 17 czerwca 2008 r. Przywołując treść przepisów art. 3 pkt 20 art. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej jako ustawa – Prawo budowlane) organ I instancji wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji obszar oddziaływania ogranicza się wyłącznie do działki nr [[...]] stanowiącej własność inwestora, gdyż planowany obiekt odznacza się niewielką kubaturą i wysokością, a jego lokalizacja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w tym § 12 w zakresie wymaganych odległości od granic działki. W związku z powyższym legitymacja strony przysługuje wyłącznie inwestorowi i jednocześnie właścicielowi działki objętej inwestycją – E. M. Odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku, organ wskazał, że sprawa prowadzonej w 1988 r. samowolnej rozbudowy stanowiła przedmiot odrębnego postępowania i w aktualnym stanie prawnym winna zostać rozstrzygnięta przez organ właściwy, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, że odległość nadbudowanej części budynku od granicy z nieruchomością wnioskodawczyni jest znacznie mniejsza, aniżeli dopuszcza to § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i nie przekracza 2 metrów. Wątpliwości strony budzi także fakt akceptacji samowoli budowlanej przez organ i odesłanie w tej kwestii do organów inspekcji budowlanej. Wojewoda decyzją z dnia 21 lipca 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Analizując sprawę organ odwoławczy doszedł do przekonania, że pełnomocnik W. P. dochował terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Wojewody, decyzja z dnia 31 marca 2009 r. została pełnomocnikowi doręczona wadliwie, albowiem przedmiotowe orzeczenie odebrała żona pełnomocnika w dniu 9 kwietnia 2009 r. Zdaniem organu doręczenie takie nie jest skuteczne w świetle art. 40 § 2 k.p.a. Wojewoda zauważył nadto, że w przedmiotowej decyzji nie zamieszczono okrągłej pieczęci urzędowej, co skutkuje uchybieniem załącznikowi Nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Dodatkowo organ wskazał na uchybienie art. 107 § 1 k.p.a. z uwagi na nieprawidłowe oznaczenie organu administracji publicznej. W nagłówku przedmiotowej decyzji przystawiona została pieczęć Urzędu Miasta, a nie Prezydenta Miasta. Wojewoda wskazał również, że w rozdzielniku zaskarżonej decyzji organ I instancji nie uwzględnił za stronę Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ocenie organu II instancji z przedstawionych akt sprawy wynika, że obszar oddziaływania obiektu wskazanego w decyzji Prezydenta z dnia 17 czerwca 2008 r., ogranicza się wyłącznie do działki [[...]] przy ulicy M. w G. Jednak, zdaniem organu, dla przedmiotowej inwestycji powinna zostać sporządzona analiza zacieniania celem zapewnienia realizacji praw przysługujących obywatelom państwa prawnego, ponieważ zgodnie z wymaganiami higieniczno-zdrowotnymi o których mowa w § 309 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przedmiotowa inwestycja powinna być zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby nie stanowiła zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników lub sąsiadów. Organ odwoławczy wskazał nadto, że aktach sprawy brak jest ekspertyz technicznych, a których mowa w § 206 ust. 1 i 2 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazał, że ustalenie stron postępowania, w tym obszaru oddziaływania dla przedmiotowej inwestycji będzie przedmiotem postępowania organu I instancji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, po uzupełnieniu w/w brakujących dokumentów. Ustosunkowując się do podnoszonej przez odwołującą kwestii samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego w 1988 r. w G. przy ulicy M., organ II instancji na podstawie zgromadzonych akt sprawy wskazał, że tę sprawę powinien wyjaśnić organ I instancji, przy czym Wojewoda podkreślił, że kwestia samowoli budowlanej w 1988 r. nie jest przedmiotem tego postępowania. Nadto organ wskazał, że przedstawiony w aktach sprawy projekt budowlany spełnia wymagania określone w § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a dotyczące odległości budynku od granicy działki. Projektowany budynek na działce nr 286 jest zlokalizowany w odległości 3 m od granicy z działką nr [[...]] W. P. W przedmiotowej nadbudowie zastosowany luksfer w ścianie jest wypełnieniem otworu, umożliwiającym dostęp światła dziennego. Należy taką ścianę traktować jako ścianę pełną a nie ścianę z otworem okiennym, bo nie jest to okno. Okno daje możliwość uchylenia i otwarcia, luksfer takiej funkcji nie ma. W związku z powyższym uregulowania § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odnoszące się do ściany z otworem okiennym lub drzwiowym w takim przypadku nie będą miały zastosowania. Ustosunkowując się do zarzutu strony, że w/w inwestycja polegająca na nadbudowie zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 3 m, organ II instancji wskazał, że kwestia ta będzie przedmiotem odrębnego postępowania - prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze na powyższą decyzję E. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 k.p.a. skarżąca podniosła, że z uzasadnienia decyzji nie wynika kiedy W. P. ustanowiła pełnomocnika, ani kiedy organ został o tym fakcie powiadomiony oraz od jakiej daty pełnomocnik był uprawniony do otrzymywania wszelkiej korespondencji w zakresie udzielonego mu pełnomocnictwa. Brak ustaleń w tym zakresie nie pozwala, zdaniem skarżącej, na przyjęcie za wiarygodne twierdzeń organu odnośnie nieskutecznego doręczenia decyzji organu I instancji W. P. Skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sam wskazał na niedochowanie przez W. P. terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto wskazała, że W. P. nie udowodniła, w jakiej konkretnej dacie (konkretny dzień), jej pełnomocnik dowiedział się o decyzji Prezydenta Miasta, w związku z powyższym brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Końcowo wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne przesłanki merytoryczne uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji. Wykonana nadbudowa jest o niewielkiej kubaturze (62,4 m3), powierzchni użytkowej 18,8 m2, spełnia warunki kompozycyjno – estetyczne, zwiększa bezpieczeństwo przez drugie dodatkowe wyjście klatką schodową na ul. M. Nie ma żadnych uciążliwości jak: hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne czy promieniowanie. Dom W. P. znajduje się w odległości ok. 10 m od nadbudowanej klatki schodowej, pomiędzy domami są krzewy, drzewa i żywopłot. Realizacja nadbudowy o tak małej kubaturze nie wiąże się z ograniczeniami w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że W. P. dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Postanowieniem podjętym na rozprawie Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania A. P. i B. W. L. – aktualnych właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [[...]]. Pełnomocnik uczestników postępowania W. P., A. P. oraz B. W. L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja naruszała prawo, stąd skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy, po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesienia odwołania, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, może wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję w całości albo w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji albo umarzającą postępowanie odwoławcze. Na podstawie § 2 tego artykułu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki sąd administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej, ocenia jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana po dokonaniu przez organ odwoławczy nieprawidłowego ustalenia, że wnioskodawczyni W. P. zachowała termin do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. M. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o klatkę schodową na działce nr [[...]] przy ul. M. w G. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie dokładnych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Mieć bowiem należy na uwadze, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl zaś art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę. Strona musi udowodnić, kiedy, w jakiej dacie, dowiedziała się o decyzji, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem ww. terminu (por. wyrok Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, Lex nr 43046; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1086/04, Lex nr 168036). Okoliczności wskazujące na zachowanie terminu winny wynikać z podania o wznowienie postępowania i stanowią element materiału dowodowego podlegającego swobodnej ocenie przez organ administracji publicznej. Obowiązkiem organu jest dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W razie, gdy podanie o wznowienie postępowania nie wskazuje na okoliczności w zakresie zachowania terminu, winno być ocenione jako wadliwe. Wówczas właściwy organ, do którego podanie wpłynęło, ma obowiązek wezwać stronę do uzupełnienia takiego podania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie pismo takie zostało skierowane do pełnomocnika W. P. Z jego treści wynikało jednoznacznie, że intencją organu było uzyskanie informacji określających dzień, w którym strona, to jest W. P., dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2008 r. Tymczasem w odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik wnioskodawczyni nie wykazał daty powzięcia wiedzy o tejże decyzji przez W. P. lecz wskazał, że on sam dowiedział się o jej istnieniu w październiku 2008 r. Wyjaśnień w takim kształcie nie sposób było uznać za wystarczające dla ustalenia, czy podanie zostało złożone w ustawowym terminie. Początek biegu terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. stanowi dzień (konkretna data), w którym strona (nie zaś jej pełnomocnik) dowiedziała się o decyzji. Z tych względów organ I instancji, a za nim również organ odwoławczy, przedwcześnie uznały za udowodnioną okoliczność zachowania terminu do wniesienia o wznowienie postępowania. W istocie bowiem, odnośnie daty powzięcia przez W. P. wiedzy o decyzji, organy nie poczyniły żadnych ustaleń, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Po stwierdzeniu, że nastąpiło uchybienie terminu obowiązkiem organu I instancji jest wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a nie odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż nie dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W takiej sytuacji, gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powinien (przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia) umorzyć postępowanie. Gdyby zaś strona nie uzupełniła podania o okoliczności wskazujące na zachowanie terminu, pismo takie podlegać winno pozostawieniu bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Natomiast pozostałe okoliczności, przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, w szczególności dotyczące odmowy przyznania wnioskodawczyni W. P. statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2008 r., mogły się stać przedmiotem rozstrzygnięcia dopiero po prawidłowym ustaleniu, że podanie W. P. o wznowienie postępowania wpłynęło w ustawowym terminie. Ustalenia w tym zakresie stanowią bowiem przedmiot merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania wznowienia postępowania pochodzącego od podmiotu powołującego się na pozbawienie go udziału w postępowaniu w charakterze strony. Jak to zaś zostało już wyżej wykazane, badanie merytoryczne takiego żądania jest dopuszczalne dopiero po prawidłowym stwierdzeniu, że podanie w tym przedmiocie wpłynęło w ustawowym terminie. Z tych samych względów również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę był zwolniony od merytorycznego rozpoznania istoty sprawy, w tym także w odniesieniu się do twierdzeń skargi, to jest od rozważania, czy W. P. przysługiwał status strony w ww. postępowaniu administracyjnym. Stanowiłoby to bowiem przedwczesne, wiążące organy obu instancji, przesądzenie o istocie sprawy, której badanie może stać się aktualne dopiero po ustaleniu, czy wnioskodawczyni zachowała termin do żądania wznowienia postępowania. Również zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzuty wobec decyzji organu I instancji, ze względów opisanych powyżej, nie mogły stać się przedmiotem analizy Sądu. Koniecznym bowiem w przedmiotowej sprawie jest wcześniejsze ustalenie zachowania przez wnioskodawczynię terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 kpa. Na marginesie jednak wyżej poczynionych uwag Sąd wskazuje, że art. 40 § 2 k.p.a. określa obowiązek doręczania pism w postępowaniu administracyjnym ustanowionemu pełnomocnikowi strony. Treść tego przepisu nie wyklucza natomiast zasad doręczania pism określonych w przepisach art. 42-44 k.p.a. Jeżeli pismo skierowane na adres wskazany przez pełnomocnika strony nie może zostać doręczone z uwagi na jego nieobecność, zastosowanie może znaleźć tryb dręczenia określony w art. 43 k.p.a. pozwalający na doręczenie pisma m.in. dorosłemu domownikowi. Dodatkowo należy wskazać, że ewentualna wadliwość doręczenia decyzji organu I instancji i tak nie mogła skutkować podjęciem przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej skoro nie uniemożliwiła stronie terminowego i skutecznego wniesienia odwołania. Ponadto wskazać należy organowi II instancji, że wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.) nie dotyczą decyzji wydawanych w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Niezrozumiały był również zarzut wadliwości decyzji organu I instancji w zakresie braku prawidłowej pieczęci oraz podpisu, albowiem wskazane elementy decyzja ta zawiera. Rozpatrując sprawę Sąd miał na względzie, iż uchybienie przepisom postępowania w zakresie braku ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania odnosi się również do postępowania przed organem I instancji. W świetle jednak przepisu art. 134 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego Sąd nie mógł wyeliminować korzystnej dla skarżącej decyzji organu I instancji. Dodatkowo wskazać trzeba, że zbadanie terminowości złożenia podania mieści się w granicach dopuszczalnego postępowania dowodowego przed organem odwoławczym w rozumieniu art. 136 kpa. Z tych względów uchyleniu przez Sąd podlegała wyłącznie decyzja organu odwoławczego. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy winien w pierwszej kolejności wyjaśnić okoliczności związane ze zbyciem przez W. P. nieruchomości położonej przy ulicy [[...]] na rzecz A. P. i B. W. L. i ocenić jakie skutki wywołuje zbycie tej nieruchomości w toku postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Odnośnie kosztów postępowania Sąd w punkcie drugim sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.