II SA/Gd 735/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. S. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2015 r., nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 2014 r., nr [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia "Budowa dwóch elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda w G. na terenie działek ewidencyjnych nr [...] i [...] wraz z podziemną linią średniego napięcia, biegnąca od elektrowni do istniejącej, napowietrznej linii średniego napięcia na terenie działek nr [..]-[..]" i przekazującą temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz 80 ust. 1 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm..), zwanej dalej ustawą środowiskową, a także § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1397 ze zm.), w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 18 marca 2013 r. S.H. wniosła do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda wskazując, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie w G. na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...], pozostała infrastruktura w postaci podziemnej linii średniego napięcia na działkach: [..].-[..].. Wniosek został uzupełniony w dniu 8 maja 2013 r. Decyzją z dnia 4 grudnia 2014 r. Prezydent Miasta ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. P. wskazując na błędy formalne w postaci braku poszanowania własności prywatnej oraz przedłużającej się niezgodnie z prawem procedury wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sprzeciwił się planowanej inwestycji twierdząc, że godzi ona w jego interes prawny i nie może ograniczać konstytucyjnego prawa własności. Podkreślił, że zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uwzględnili toczącego się postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy na działkach stanowiących jego własność o nr [...]-[...], na których powstaną zabudowania mieszkalne oddalone jedynie o około 80 m od planowanej budowy elektrowni wiatrowych. W dniu 18 maja 2015 r. T. P. uzupełnił odwołanie dołączając decyzje o warunkach zabudowy z dnia 17 kwietnia 2015 r., 20 kwietnia 2015 r. i 24 kwietnia 2015 r., ustalające dla T. i J. P. warunki zabudowy dla siedliska rolniczego z budynkiem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej na terenie działek: [..]-[..] przy ul. N. w G. Według odwołującego się planowana inwestycja zabudowy mieszkaniowej w strefie bezpośredniego sąsiedztwa i oddziaływania w odległości około 80 m kategorycznie wyklucza lokalizację elektrowni wiatrowych z uwagi na brak spełnienia warunków formalno-prawnych i stworzenie niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia oraz naruszenie niewzruszalnego prawa własności. T. P. wniósł o uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rozważając kwestie prawne powołało się SKO na art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej i wskazało, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 61 ust. 1 ustawy). Na podstawie art. 59 ust. 1 przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Na podstawie art. 3 pkt 8 ustawy środowiskowej ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Przedmiotowe przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, kwalifikowane jako "instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5; o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m", posiada status przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (art. 59 ust. 1 pkt 2). Jak ustaliło SKO, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z dnia 6 czerwca 2013 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ze względu na rodzaj, charakterystykę i lokalizację przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. Prezydent Miasta nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia w zakresie przewidzianym w art. 66 ustawy środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor w dniu 10 grudnia 2013 r. złożyła raport oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, uzupełniony następnie w dniu 12 lutego 2014 r. Obwieszczeniem z dnia 6 marca 2014 r. została wszczęta procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obwieszczenie zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego. Prezydent Miasta zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie warunków przedmiotowego przedsięwzięcia. Dokumentacja przedłożona wraz z raportem oddziaływania na środowisko wymagała wyjaśnień, po uzyskaniu których postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając warunki wykorzystania terenu podczas realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia; warunki niezbędne do uwzględnienia w projekcie budowlanym; obowiązki w zakresie monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; obowiązki w zakresie wykonania analizy porealizacyjnej. Uznano ponadto, że nie wystąpiła potrzeba przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko; nie wskazano konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia, podtrzymując stanowisko po otrzymaniu wyjaśnień do raportu pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. W toku postępowania wpłynęły pisma T. P., w których wnosił o uznanie go za stronę przedmiotowego postępowania i sprzeciwił się lokalizacji planowanej inwestycji. T. P. został uznany za postępowania. Po zawiadomieniu przez organ pierwszej instancji o możliwości zapoznania się przez strony z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tej kwestii wpłynęły 32 wnioski dotyczące uznania za strony przedmiotowego postępowania. Trzy z tych osób z uwagi na dysponowanie prawem własności działek położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji uznano za strony. SKO wskazało, że jeżeli została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa wart. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, (art. 80 ust. 1). Następnie organ odwoławczy przywołał elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opisał organ decyzję z dnia 4 grudnia 2014 r., w której Prezydent Miasta ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia Prezydent Miasta podał, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy do 2 2 MW każda wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi: podziemną linią kablowa średniego napięcia. Elektrownie będą oddalone od siebie około 250 m licząc od podstawy wieży. Planowana inwestycja zlokalizowana będzie w N., gmina G., na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], przebieg podziemnej linii kablowej do miejsca wpięcia elektrowni wiatrowych do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego planuje się na działkach numer [..]-[...] - do istniejącej napowietrznej linii średniego napięcia. Elektrownie wiatrowe będą miały następujące parametry: wysokość elektrowni maksymalnie do 120 m (wieża rurowa o wysokości do 85 m, średnica rotora do 70 m), średnica wieży rurowej u podstawy dolnej 6m, średnica wieży rurowej u podstawy górnej 3 m, powierzchnia podstawy wieży 20 m, powierzchnia fundamentu turbiny wiatrowej około 120 m2. Fundament zostanie przykryty warstwą ziemi i obsiany roślinnością niską, z wykluczeniem drzew i krzewów, przewiduje się plac montażowy turbiny o powierzchni około 150 m2 wykonany z płyt betonowych ułożonych na gruncie. Teren planowanej inwestycji znajduje się w okolicach N., gdzie dominującym elementem krajobrazu są żuławskie pola uprawne, nie występują zwarte kompleksy leśne oraz duże zbiorniki wodne. W odległości 450 m na północ od inwestycji można wyróżnić korytarz regionalny biegnący wzdłuż rzeki R. Określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, oraz że nie przeprowadzono postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Organ pierwszej instancji stwierdził konieczność zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazując, że monitoring oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia w fazie jego realizacji musi obejmować nadzór nad wykonawcą robót zwłaszcza w zakresie dotrzymania wymogów nałożonych niniejszą decyzją, ze szczególnym uwzględnieniem: ograniczania terenu zajętego pod zaplecze budowy, hałasu, zapylenia, zanieczyszczenia terenów poza zapleczem budowy, zagospodarowania odpadów (w tym mas ziemnych). Dodatkowo nakazał we wskazanych okresach prowadzenie monitoringu chiropterologicznego; monitoringu ornitologicznego obejmującego każdorazowo roczny cykl obserwacji na tym samym obszarze jakim objęto teren badań w monitoringu przedrealizacyjnym; minimum dwa cykle pomiarów poziomu hałasu (obejmujących pomiary całodobowe) - po uzyskaniu pozwolenia na budowę ale przed rozpoczęciem prac budowlanych lub po zrealizowaniu przedsięwzięcia przy wyłączonych turbinach; - w okresie do trzech miesięcy po wybudowaniu i oddaniu do eksploatacji projektowanych elektrowni wiatrowych w warunkach pełnej eksploatacji, w tych samych punktach pomiarowych. Nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej. Nałożono obowiązek przedstawienia Prezydentowi Miasta i Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska analizy porealizacyjnej w ciągu 5 lat od dnia oddania obiektu do użytkowania. Zobowiązano do przedstawienia we wskazanym okresie analizy oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, a w przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, podjęcia działań doprowadzających do warunków normatywnych. Jak ustalono, organ pierwszej instancji dokonując analizy dokumentacji, przedłożonych wyników obserwacji oraz oceny przedstawionej w raporcie, doszedł do wniosku, że projektowana elektrownia wiatrowa nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko i nie spowoduje negatywnych dla środowiska skutków. Inwestor został zobowiązany do prowadzenia monitoringu terenu inwestycji przez okres 4 lat w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia zalecenia z zakresu warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględnione zostały w decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do z kolei zarzutów odwołania SKO uznało, że w przedmiotowej sprawie winna zostać uwzględniona planowana przez odwołującego zabudowa siedliskowa, która ma powstać w odległości 80 m od analizowanej inwestycji. W toku postępowania odwoławczego T. i J. P. uzyskali bowiem trzy (ostateczne) decyzje o warunkach zabudowy: z dnia 17 kwietnia 2015 r. dla lokalizacji siedliska rolniczego z budynkiem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej na terenie działki nr [..], obręb [..] w G.; z dnia 20 kwietnia 2015 r., dla lokalizacji siedliska rolniczego z budynkiem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej na terenie działki [...], obręb [...] w G.; z dnia 24 kwietnia 2015 r. dla lokalizacji siedliska rolniczego z budynkiem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej na terenie działki [...], obręb [...] w G. Jak wyjaśnia SKO decyzja o warunkach zabudowy wprawdzie nie rodzi praw do terenu, ale określa przeznaczenie tego terenu, w niniejszej sprawie - pod zabudowę zagrodową. W raporcie od oddziaływaniu na środowisko elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w N., gmina G., w części dotyczącej emisji hałasu przenikającego do środowiska (strona 24 i 25) stwierdza się, że najbliżej położone zabudowania od przedmiotowych elektrowni znajdują się w odległości 300 m. Zabudowa ta ma charakter zabudowy zagrodowej, w związku z powyższym obszar ten, zgodnie z klasyfikacją podaną w tabeli nr 1, objęty jest następującymi dopuszczalnymi poziomami hałasu pochodzącego od instalacji przemysłowych: - 55 dB - dla przedziału czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom kolejno po sobie następującym w porze dziennej, przy czym pora rozumiana jest jako przedział; - 45 dB - dla jednej najmniej korzystnej godziny w porze nocnej, przy czym pora nocna rozumiana jest jako przedział czasu od godziny 22.00 do 06.00. W analizie wyznaczono obszar, na którym poziom hałasu równoważnego może przekraczać 45 dB. Granice tego obszaru stanowią jednocześnie granice terenu, który należy objąć zakazem lokalizacji nowych budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej. Wyznaczono również obszar, na którym poziom hałasu może przekraczać 45 dB. Obszar ten powinien zostać objęty zakazem lokalizowania nowych budynków jednorodzinnych. Jak ustaliło SKO decyzje o warunkach zabudowy dotyczą działek zlokalizowanych na obszarze objętym w niniejszej analizie zakazem lokalizacji nowych budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej z uwagi na emisję hałasu planowanej inwestycji. Stwierdzono w związku z tym, że należy uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 4 grudnia 2014 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozważenia wymagać będzie bowiem kwestia uwzględnienia w analizie dotyczącej emisji hałasu przeznaczenia terenu działek o nr [...]-[..] obręb [...]. W skardze S. H., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa: 1/ art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 2014 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, pomimo że decyzja ta jest prawidłowa, a ponadto niewydanie orzeczenia co do istoty sprawy po uchyleniu w całości powyższej decyzji; 2/ przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przekazanie - po uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 2014 r. - sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta jako organowi pierwszej instancji, pomimo że decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego ani w całości ani w znacznej części; 3/ przepisu art. 80 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 4 oraz ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235), w związku z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uznanie za przesłankę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach okoliczności, która nie wynika z przepisów prawa; 4/ przepisu art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu sąsiedniego podlega uwzględnieniu w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i może skutkować odmową wydania tej decyzji; 5/ przepisu art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na uznaniu że dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia S. H. konieczne będzie rozważenie uwzględnienia w analizie dotyczącej emisji hałasu, wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy przeznaczenia terenu działek sąsiednich, tj. [...]-[...], obręb [...] N.; 6/ przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak zawarcia w decyzji uzasadnienia prawnego wraz z przytoczeniem przepisów prawa. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Jak wynika z uzasadnienia skargi, wskazując na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. twierdzi skarżąca, że dla wydania decyzji kasacyjnej ustawodawca wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz ustalenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 302/11, że organ odwoławczy w sposób przekonywujący musi uzasadnić konieczność dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Twierdzi skarżąca, że stosowna analiza emisji hałasu została sporządzona, a wskazana przez SKO okoliczność nie stanowi podstawy do jej ponowienia. W sprawie nie zachodzi konieczność dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji, a SKO nie wskazuje, z punktu widzenia jakich przepisów należałoby dokonać "rozważenia kwestii uwzględnienia w analizie dotyczącej emisji hałasu przeznaczenia terenu działek o nr [...]-.[..] obręb N. pod zabudowę zagrodową na skutek wydanych i ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie konkretnie przepisy naruszył organ pierwszej instancji, co w świetle art. 138 § 2 k.p.a. jest warunkiem koniecznym przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Według skarżącej decyzja Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 2014 r. jest prawidłowa i powinna zostać utrzymana w mocy. Wskazując na naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 oraz ust. 2 ustawy środowiskowej twierdzi skarżąca, że ustawodawca jednoznacznie wskazał, że zgodność planowanej inwestycji podlega weryfikacji z punktu widzenia kryterium zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie treści decyzji o warunkach zabudowy. Negatywne przesłanki wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań określają enumeratywnie przepisy art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy środowiskowej i są nimi: brak zgody wnioskodawcy na inny, zaproponowany przez organ wariant przedsięwzięcia, stwierdzenie przez organ na podstawie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 oraz stwierdzenie przez organ na podstawie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Jeśli spełnione są wszystkie przesłanki wydania decyzji środowiskowej z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej i nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wydania decyzji środowiskowej z art. 81 ust. 1, 2 i 3, organ administracji jest obowiązany do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Według skarżącej brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, aby dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, poza okolicznościami wymienionymi w przepisie art. 80 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 oraz ust. 2 i art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy środowiskowej organ miał brać pod uwagę wpływ planowane przedsięwzięcia na inne, nieistniejące inwestycje, nawet jeśli zostały dla nich wydane decyzje o warunkach zabudowy. Twierdzi skarżąca, że dla tej samej nieruchomości może być wydanych wiele decyzji o warunkach zabudowy, dotyczących różnych zamierzeń inwestycyjnych, również na rzecz podmiotów nie mających tytułu prawnego do danej nieruchomości, co umożliwiałoby bezpodstawne blokowanie zainwestowania nieruchomości sąsiednich. Według skarżącej decyzja Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 2014 r. jest prawidłowa, organ pierwszej instancji przeprowadził, zgodnie z przepisami prawa postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzja środowiskowa została wydana z zachowaniem wymogów określonych w art. 80 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 oraz ust. 2 ustawy środowiskowej. Nie wystąpiły także przesłanki do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach, określone w przepisie art. 81 ust. 1, 2 i 3. Jak twierdzi skarżąca ewentualny sprzeciw mieszkańców lub właścicieli okolicznych terenów nie może wpływać na unormowany w przepisach postępowania administracyjnego tryb wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącej dokonana przez organ odwoławczy ocena dowodów narusza wskazane zasady. SKO uchyliło się od przeprowadzenia wszechstronnej i zgodnej z k.p.a. oceny materiału dowodowego, w lakoniczny sposób odniosło się do materiału dowodowego, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia przez organem pierwszej instancji. Według skarżącej decyzja o warunkach zabudowy danej działki nie może wpływać na wydanie lub odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla działki sąsiedniej. Podstawową i jedyną przyczyną uchylenia decyzji z dnia 4 grudnia 2014 r. było wydanie 3 decyzji o warunkach zabudowy dla działek sąsiednich. Jednak organ nie wskazał i nie wyjaśnił, z którego konkretnie przepisu wywiódł wniosek o konieczności uchylenia decyzji środowiskowej z tej przyczyny i nie wynika to z żadnego z przepisów wymienionych w komparycji decyzji. Błędne jest stanowisko, jakoby postępowanie wyjaśniające wymagało rozważenia kwestii uwzględnienia w analizie dotyczącej emisji hałasu przeznaczenia terenu działek o nr [...]-[...] obręb N. pod zabudowę zagrodową, na skutek wydanych i ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w świetle przywołanych kryteriów sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli legalności jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2015 r., uchylająca decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 2014 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia "Budowa dwóch elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda w G. na terenie działek ewidencyjnych nr [...] i [...] wraz z podziemną linią średniego napięcia, biegnąca od elektrowni do istniejącej, napowietrznej linii średniego napięcia na terenie działek nr [..]-[..] obręb [...]" i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte zostało w oparciu o przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., będący procesową podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Według aktualnej na dzień rozstrzygnięcia treści tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r., po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6 poz. 18), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Możliwość wydania decyzji kasacyjnej jest odstępstwem od ogólnej zasady wydawania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W związku z treścią art. 138 § 2 k.p.a. należy podkreślić, że samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji nie jest przesłanką wystarczającą dla zakończenia postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny, wymaga ono bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji zasada dwuinstancyjności postępowania wynikająca z art. 15 k.p.a. wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie przekracza zakres postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Przeciwne rozumowanie oznaczałoby w istocie, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii, które mogą mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, a to oznacza, że sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że zaktualizowały się przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Istota sprawy sprowadza się do ustalonej w toku postępowania odwoławczego istotnej i nowej okoliczności, jaką były wydane na rzecz T. P. (odwołującego) i J. P. decyzje o warunkach zabudowy zagrodowej na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Jak wynika z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń SKO, w toku postępowania odwoławczego T. i J. P. uzyskali trzy decyzje o warunkach zabudowy, mające przymiot ostateczności: z dnia 17 kwietnia 2015 r. dla lokalizacji siedliska rolniczego z budynkiem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej na terenie działki nr [...], obręb [..] w G.; z dnia 20 kwietnia 2015 r., dla lokalizacji siedliska rolniczego z budynkiem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej na terenie działki [..]., obręb [...] w G.; z dnia 24 kwietnia 2015 r. dla lokalizacji siedliska rolniczego z budynkiem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej na terenie działki [...], obręb [..] w G. Jak trafnie oceniło SKO, przedmiotowe decyzje o warunkach zabudowy określają aktualne przeznaczenie terenu rolnego dopuszczające zabudowę zagrodową. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Według ustępu 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zatem sposób zagospodarowania terenu określa się na podstawie postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź w jego braku – na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Omawiana kwestia nie dotyczy jednak statusu skarżącej jako inwestora, co do którego obowiązek badania zgodności zamierzeń inwestycyjnych z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, ale tylko w sytuacji, gdy na terenie obejmującym inwestowane działki plan obowiązuje. Jeśli plan nie obowiązuje – nie ma dla organu właściwego w niniejszej sprawie obowiązku badania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia określonego we wskazanym przepisie. Natomiast z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika co do zasady prawo do określonej zabudowy danego terenu, niezwiązane, co należy podkreślić, ze stanem własności nieruchomości. To zaś jest istotą niniejszej sprawy i treści zaskarżonej decyzji kasacyjnej, gdyż według organu w ten sposób zmieniono przeznaczenie terenów rolnych sąsiadujących z działkami przeznaczonymi pod budowę elektrowni wiatrowych. Przeznaczenie bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji działek stanowiących grunty pod zabudowę zagrodową podważa ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego dla potrzeb niniejszej sprawy administracyjnej. Jak prawidłowo ustaliło SKO, w raporcie tym, w części dotyczącej emisji hałasu przenikającego do środowiska (zob. raport strona 24 i 25) stwierdza się, że najbliżej położone zabudowania od przedmiotowych elektrowni znajdują się w odległości 300 m. Zabudowa ta ma charakter zabudowy zagrodowej, w związku z powyższym obszar ten, zgodnie z klasyfikacją podaną w tabeli nr 1, objęty jest następującymi dopuszczalnymi poziomami hałasu pochodzącego od instalacji przemysłowych: - 55 dB - dla przedziału czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom kolejno po sobie następującym w porze dziennej, przy czym pora rozumiana jest jako przedział; - 45 dB - dla jednej najmniej korzystnej godziny w porze nocnej, przy czym pora nocna rozumiana jest jako przedział czasu od godziny 22.00 do 06.00. W analizie wyznaczono obszar, na którym poziom hałasu równoważnego może przekraczać 45 dB. Granice tego obszaru stanowią jednocześnie granice terenu, który według autora raportu należy objąć zakazem lokalizacji nowych budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej. Wyznaczono również obszar, na którym poziom hałasu może przekraczać 45 dB. Obszar ten jak wynika z raportu powinien zostać objęty zakazem lokalizowania nowych budynków jednorodzinnych. Decyzje o warunkach zabudowy dotyczą działek zlokalizowanych na obszarze objętym w niniejszej analizie zakazem lokalizacji nowych budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej z uwagi na emisję hałasu planowanej inwestycji. Jak wynika z niespornych i prawidłowo ustalonych przez organ okoliczności sprawy na inwestora nałożono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 3 lipca 2013 r., stosownie do treści przepisu art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, jako dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym inwestor przedstawił raport o oddziaływaniu na środowisko, dodatkowo uzupełniony w toku postępowania w dniu 12 lutego 2014 r. Zakres i niezbędne elementy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określa art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Stosownie do treści tego przepisu raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: 1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności: a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, c) przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia; 2) 36 opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, przy czym w przypadku gdy planowane przedsięwzięcie związane jest z działalnością polegającą na poszukiwaniu i rozpoznawaniu złoża węglowodorów metodą otworów wiertniczych lub wydobywaniu węglowodorów ze złoża tą metodą, opis tych elementów powinien zawierać się w obszarze określonym promieniem 500 m od zewnętrznej granicy przedsięwzięcia; 3) opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; 3a) 37 opis krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane; 4) opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; 5) opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; 6) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego; 7) uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na: a) ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, c) dobra materialne, d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, da) 38 krajobraz, e) 39 wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-da, f) bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej; 8) opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji; 9) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; 10) dla dróg będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko: a) określenie założeń do: – ratowniczych badań zidentyfikowanych zabytków znajdujących się na obszarze planowanego przedsięwzięcia, odkrywanych w trakcie robót budowlanych, – programu zabezpieczenia istniejących zabytków przed negatywnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz ochrony krajobrazu kulturowego, b) analizę i ocenę możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności zabytków archeologicznych, w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; 10a) 40 dla instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW ocenę gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla, określoną na podstawie analizy: a) dostępności podziemnych składowisk dwutlenku węgla, b) wykonalności technicznej i ekonomicznej sieci transportowych dwutlenku węgla; 11) jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 12) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających na budowie drogi krajowej; 13) przedstawienie zagadnień w formie graficznej; 14) przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 15) analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; 16) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; 17) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport; 18) streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu; 19) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport; 20) źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu. Przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawie, mający szczególnie istotne znaczenie w przeprowadzeniu oceny na środowisko. Wartość tego dowodu podlega jednak ocenie organów administracji na podstawie art. 80 k.p.a., z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a. Jak wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK1858/13 (dostępny w CBOSA), ocena raportu powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacja planowanej inwestycji, co jest niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą zostać uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego. Organ administracji oceniając raport sprawdza spełnienie wymogów formalnych ale przede wszystkim jego zawartość merytoryczną, w kontekście ustalenia, czy raport zawiera niezbędne informacje pozwalające na ocenę przedsięwzięcia pod kątem oddziaływania na środowisko co do rodzaju zagrożeń i ich skali, skutków środowiskowych i społecznych. Na gruncie niniejszej sprawy istota sporu sprowadza się do przywołanej treści raportu dotyczącej ustalenia emisji na środowisko, w tym przypadku klimatu akustycznego, a zatem co do obowiązku informacji, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. c) ustawy środowiskowej. O ile wątpliwości sądu i organu nie budzą ustalenia wielkości dopuszczalnego poziomu hałasu pochodzącego od instalacji przemysłowej ustalone w raporcie, to jednak wyznaczenie w nim obszaru, na którym poziom hałasu równoważnego przekraczać będzie normę 45 dB (właściwą dla zabudowy zagrodowej, w porze nocnej, według treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, Dz. U. z 2014 r., poz. 112), który według raportu należy objąć zakazem lokalizacji nowych budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej (podkreślenie sądu), nie może zostać zaaprobowane jako zgodne z przywołanym przepisem. Ten fragment raportu dotyczy najbliższego sąsiedztwa inwestycji, obejmującego działki odwołującego T. P., stanowiące nieruchomości rolne dotychczas niezabudowane, ale z prawem do zabudowy zagrodowej wynikającym z ostatecznych decyzji administracyjnych ustalających warunki zabudowy. Wobec powyższego zaistniała kolizja pomiędzy uprawnieniem uczestnika a ustaleniem raportu oddziaływania na środowisko wpływającym na sposób wykonywania przez niego prawa własności, skoro autor raportu widzi konieczność ograniczenia tego prawa. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia 4 grudnia 2014 r. organ pierwszej instancji nie zauważa przy ocenie raportu tej daleko idącej ingerencji przedmiotowego przedsięwzięcia w sposób wykonywania prawa własności właściciela nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, aczkolwiek opisując przebieg postępowania administracyjnego wyjaśnia, że na dzień rozstrzygnięcia teren działek nr [...]-[...] nieobjęty miejscowym planem jest terenem rolnym, na którym nie ustala się dopuszczalnego poziomu hałasu, natomiast zostanie uznany jako przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy bądź po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Właśnie ta okoliczność, a więc prawo zabudowy działek nr [...]-[...] ziściła się w toku postępowania odwoławczego. Tym samym organ drugiej instancji musiał uwzględnić okoliczność, która ma wpływ na treść sporządzonego w niniejszym postępowaniu raportu oddziaływania na środowisko, skoro jak sąd zaznaczył, a wynika to z prawidłowych ustaleń SKO, treść raportu w zakresie klimatu akustycznego dla środowiska ingeruje w zakres uprawnień właściciela wskazanych działek, T. P. Zarzut skargi naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. jest w świetle powyższych rozważań bezzasadny. Jak trafnie wskazało SKO, rozważenia wymagać będzie bowiem kwestia uwzględnienia w analizie dotyczącej emisji hałasu przeznaczenia terenu działek o nr [...]-[...] obręb [...]. Ponieważ problem dotyka w tym zakresie treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, będącego zasadniczym dowodem w sprawie, nie może podlegać uzupełnieniu w trybie art. 136 k.p.a. Zakres postępowania dowodowego konieczny do przeprowadzenia ma charakter istotny dla treści rozstrzygnięcia. SKO zawarło również w zaskarżonej decyzji wskazania co do dalszego postępowania. Sąd zauważa, że w swej zasadniczej treści zaskarżona decyzja nie w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., dosyć lakonicznie uzasadniając konieczność rozstrzygnięcia kasacyjnego, niemniej nie miało to zdaniem sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. Z kolei, ponieważ organ odwoławczy nie rozstrzygał sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., to nie mógł, jak błędnie twierdzi skarżąca przepisu tego naruszyć. Nietrafne są też zarzuty odnośnie naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ponieważ organ prawidłowo ustalił i ocenił zebrany materiał dowodowy w kontekście ustalenia prawa zabudowy dla działek uczestnika postępowania położonych w najbliższym sąsiedztwie nieruchomości przewidzianych dla przedmiotowej inwestycji, co miało wpływ na ocenę zasadniczego dowodu w sprawie, jakim był raport przedstawiony przez inwestora. Natomiast zarzut naruszenia art. 7 i art. 80 k.p.a. należałoby postawić organowi pierwszej instancji, który jednak nie przeprowadził właściwej oceny raportu o oddziaływaniu na środowisko, skoro zaakceptował zawarte w nim wnioski i stwierdzenia co do konieczności ustalenia strefy zakazu zabudowy na obszarze przekraczającym w związku z planowanym przedsięwzięciem normy hałasowe w szczególności dla terenów zabudowy zagrodowej. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy środowiskowej, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte na podstawie wskazanego przepisu. Również nietrafne są zarzuty naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 4 oraz ust. 2 ustawy środowiskowej. Zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 80 ust. 2 jest podstawowym kryterium, ale dla oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu, który ubiega się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i tylko wówczas, gdy plan taki obowiązuje. Następnie w decyzji środowiskowej uwzględnia się ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (art. 80 ust. 1 pkt 2), ale nie wówczas, gdy są one sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Co do opinii i uzgodnień (art. 80 ust. 1 pkt 1), organ właściwy dla tego postępowania również uwzględnia je przy wydaniu decyzji środowiskowej, nie zwalnia go to jednak od samodzielnej oceny raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kwestia oceny udziału społeczeństwa i wpływu transgranicznego w ogóle nie jest w niniejszej sprawie przedmiotem sporu, wobec czego zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy środowiskowej jest niezrozumiały. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.