II SA/Gd 756/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody z dnia 12 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 8 lipca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. M. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego z garażem, zlokalizowanego na granicy z działkami o numerach [...] i [...], budowie instalacji kanalizacji sanitarnej z przyłączem kanalizacji sanitarnej, budowie parkingu na 12 miejsc postojowych oraz budowie muru oporowego na granicy z działką nr [...], na działkach o numerach [...] i [...] w miejscowości S., gmina S. W decyzji tej zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę instalacji wodociągowej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznej linii zasilającej, zgłoszenia w organie architektoniczno-budowlanym zamiaru wykonania przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacji deszczowej, uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia w organie architektoniczno-budowlanym zamiaru budowy zjazdu publicznego oraz zgłoszenia Geodecie Powiatowemu zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w toku postępowania sprzeciw wobec planowanej inwestycji wyrazili właściciele sąsiedniej nieruchomości S. i Z. L. oraz przedstawił stanowisko inwestora odnoszące się do podniesionych zarzutów. Organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a złożony wniosek spełniał dyspozycję art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, co uzasadniało wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli S. i Z. L. domagając się jej uchylenia i zmiany lokalizacji projektowanej inwestycji bez naruszenia granicy między nieruchomościami skarżących a nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, jak również ograniczenia wysokości budynku do nieprzekraczającej wysokości obiektu skarżących. Odwołujący się zarzucili, że nie zapewniono im możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a poprzez uniemożliwienie zapoznania się ze stanowiskiem strony przeciwnej organ naruszył art. 7 i art. 8 k.p.a. Wskazali oni na szkodliwy wpływ projektowanej inwestycji na prawidłowe funkcjonowanie działającego obiektu zajazdu. W odwołaniu zarzucono, że realizacja inwestycji na granicy i jej użytkowanie spowoduje naruszenie własności sąsiedniej nieruchomości, a plan miejscowy nie uzasadnia realizacji inwestycji mających szkodliwy wpływ na obiekty zlokalizowane na działce sąsiedniej znacznie wcześniej od ustaleń planu. Decyzją z dnia 12 września 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że S. i Z. L. czynnie uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, zarówno dzięki czynnościom dokonywanym przez organ prowadzący postępowanie, jak i z własnej woli pozyskując informacje o toczącym się postępowaniu. Dlatego też zarzut, w przedmiocie naruszenia przez Starostę podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest chybiony. W odpowiedzi na zarzut dotyczący konieczności udostępnienia inwestorowi terenu sąsiednich działek, w celu realizacji inwestycji na granicy tych działek, organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia ta jest rozstrzygana w toku odrębnego postępowania administracyjnego, zaś inwestor ustosunkował się do tych zarzutów i wyjaśnił, że realizacja inwestycji nie będzie wymagała wejścia na teren działek należących do skarżących, gdyż wszystkie elementy budynku zlokalizowane są wyłącznie na terenie działki nr [...]. Fundamenty wymagają wykonania wykopu o głębokości 110-170 cm poniżej istniejącego poziomu terenu, przy czym wykop zostanie wykonany jedynie na terenie działki nr [...], a przed osunięciem gruntu będzie chroniła podmurówka istniejącego ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] a działkami o numerach [...] i [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Rady Gminy nr XIII/152/11, z fragmentu poświęconego obszarowi oznaczonemu symbolem A.16.UU, pkt 6 (tabela), wynika, że lokalizacja obiektów, na terenie tej jednostki planistycznej, możliwa jest na granicy działki z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy. Przy czym w pkt 1 tej tabeli określono nieprzekraczalne linie zabudowy, które ustalone zostały następująco: a) wzdłuż drogi oznaczonej jako 0.KD.Z.03, wyznaczona przez istniejącą zabudowę, na pozostałym odcinku 8 m od linii rozgraniczających drogi 0.KD.Z.03, b) nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6 m od dojazdów oznaczonych jako A.KD.D.07 i 15/10.2.KDW oraz wydzielenia oznaczonego jako 15/11.1 i znajdującego się w terenie elementarnym A.15.UU. Zdaniem organu odwoławczego, z powyższego wynika, że plan ten dla działki nr [...] określa nieprzekraczalną linię zabudowy jedynie wzdłuż drogi wojewódzkiej, tj. ul. L. (nie określono nieprzekraczalnych linii zabudowy od strony działek skarżących, tj. działek o numerach [...] i [...]). Organ odwoławczy wyjaśnił, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych" dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2 tego przepisu). Dodatkowo budynek od strony granicy działek skarżących wyposażono w ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120. Organ odwoławczy wskazał, że wysokość budynku (14,50-14,80 m), nie przekracza dopuszczalnej wysokości określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (15,00 m). Organ wyjaśnił, że w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę strony nie mogą kwestionować treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zarzuty w tym zakresie mogą być podnoszone w drodze zaskarżenia tego planu do sądu administracyjnego. Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancja podlegała uchyleniu z uwagi na wystąpienie uchybień w postaci naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie występuje rozbieżność pomiędzy wnioskiem inwestora a treścią pozwolenia na budowę. Wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obejmował "budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z instalacją kanalizacji sanitarnej", natomiast zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę: "budynku usługowo-mieszkalnego z garażem, zlokalizowanego na granicy z działkami nr [...] i [...], instalacji kanalizacji sanitarnej z przyłączem kanalizacji sanitarnej, parkingu na 12 miejsc postojowych, muru oporowego na granicy z działką nr [...] na działkach nr [...], [...] w miejscowości S., gm. S.". Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy nie wynika aby organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 25 marca 2014 r. wezwał inwestora do sprecyzowania wniosku, co do kwestii dotyczącej zakresu planowanej inwestycji oraz jakoby inwestor sam uzupełnił o to swój wniosek. Jedynie w piśmie z dnia 9 kwietnia 2014 r. inwestor wniósł o "warunkowe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowego wraz z instalacją kanalizacji sanitarnej z wyłączeniem przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej". Organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do ww. pisma aż do czasu wydania zaskarżonej decyzji, w której to jedynie w uzasadnieniu wspomniał, że w toku postępowania - na skutek uzupełniania dokumentacji - wynikło, że zmieni się zakres inwestycji. Zdaniem Wojewody, zmiana zakresu inwestycji winna znaleźć odzwierciedlenie we wniosku a nie w pismach uzupełniających. Organ odwoławczy dodał, że projekt budowlany obejmuje szerszy zakres inwestycji: budynek usługowo - mieszkalny, parking na 11 miejsc postojowych, infrastrukturę sieciową - przyłącze wodociągowe, sanitarne oraz elektryczne. Ponadto do projektu dołączono projekt branżowy instalacji elektrycznej. Z powyższego wynika, że w omawianej sprawie brak jest spójności, pomiędzy zakresem inwestycji objętej wnioskiem, zakresem udzielonego pozwolenia a dokumentacją projektową. Zdaniem organu odwoławczego istotnym uchybieniem jest wydanie zaskarżonej decyzji, zawierającej w pkt 7 i 8 postanowienie o nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania oddzielnymi decyzjami pozwolenia na budowę instalacji wodociągowej, instalacji kanalizacji deszczowej, wewnętrznej linii zasilającej oraz nakazanie inwestorowi zgłoszenia zamiaru wykonania przyłączy: wodociągowego, kanalizacji deszczowej oraz nakazania uzyskania odrębną decyzją uzyskania pozwolenia na budowę nowego zjazdu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Natomiast jak stanowi treść § 8 ust 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) – dalej jako "rozporządzenie w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego", część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych. Organ odwoławczy stwierdził, że z projektu budowlanego wynika, iż organ pierwszej instancji zatwierdził, jako załącznik do zaskarżonej decyzji, odrębne opracowanie (projekt branżowy) instalacji elektrycznej oraz projekty instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz instalacji centralnego ogrzewania budynku. Z akt nie wynika natomiast aby przedłożono i zatwierdzono projekt budowlany niezbędnej dla projektowanego obiektu instalacji: kanalizacji deszczowej czy telekomunikacyjnej. Projektowany budynek zgodnie z jego przeznaczeniem spełniać ma funkcję mieszkalno-usługową, zatem konieczne jest wyposażenie go we wszystkie wymienione instalacje. Brak przedstawienia, w niniejszej sprawie, rozwiązania dotyczącego odprowadzenia wód opadowych i roztopowych, czy zaopatrzenia budynku w instalację telekomunikacyjną świadczy o niekompletności przedłożonego projektu budowlanego. W związku z powyższym – w ocenie organu odwoławczego - organ pierwszej instancji w toku postępowania winien był wezwać inwestora do przedłożenia brakujących projektów branżowych. Ponadto organ odwoławczy cytując treść §§ 3 i 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wyjaśnił, że przedłożony przez inwestora projekt nie spełnia wszystkich wymagań dotyczących ww. formy i zakresu. Przedłożony projekt jest zdekompletowany, jedna z jego części nie zawiera opisu zawartości, a strona tytułowa, jak i cała jego zawartość nie powinny mieć uzupełnienia w postaci naklejek. Organ stwierdził, że obiektem budowlanym jest m. in. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 ppkt a ustawy - Prawo budowlane), natomiast urządzeniami technicznymi są urządzenia budowlane związane z tym obiektem budowlanym w taki sposób, że zapewniają możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 ustawy). W przedmiotowej sprawie takimi urządzeniami technicznymi są instalacje: elektryczna, wodociągowa, grzewcza czy kanalizacja deszczowa, które powinny zostać zaprojektowane razem z budynkiem usługowo- mieszkalnym i zatwierdzone w tym samym pozwoleniu na budowę, tak by budynek ten mógł pełnić swoją funkcję i być wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Organu odwoławczy uznał za niewłaściwe udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę bez wymaganych instalacji oraz wydanie takiego pozwolenia z zastrzeżeniem konieczności uzyskania odrębnych pozwoleń na brakujące elementy, tj. instalacje, czy nowy zjazd. Organ stwierdził, że zjazd na działkę może być zrealizowany w późniejszym terminie i objęty innym pozwoleniem na budowę, gdyż projektowany jest na odrębnej działce wraz z dojazdem i dojściem, które przebiegać będą przez działkę nr [...], lecz zapis w zaskarżonej decyzji o obowiązku uzyskania pozwolenia na ten zjazd jest niedopuszczalny. Podobnie niedopuszczalny jest zapis dotyczący nałożenia obowiązku zgłoszenia poszczególnych przyłączy, czy uzyskania jakichkolwiek odrębnych pozwoleń na budowę. Za nieprawidłowe organ odwoławczy uznał nałożenie obowiązku zgłoszenia zmian objętych ewidencją gruntów i budynków, wskazując, że organ nie może ingerować w obowiązki nałożone na inwestora na mocy odrębnych ustaw, gdzie kontrola spełnienia tych obowiązków leży w kompetencji innych organów i nie jest ściśle związana z samym faktem wydania pozwolenia na budowę. Wojewoda wyjaśnił, że organ architektoniczno-budowlany, w sytuacji braków w dokumentacji projektowej, powinien nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia poszczególnych nieprawidłowości, jednakże nieprawidłowości te muszą mieć jasną podstawę, tj. muszą wynikać z naruszeń obowiązujących przepisów prawa, regulujących np. warunki techniczne czy szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, bądź muszą być sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ ten nie może nakładać obowiązków, wynikających z subiektywnych i niczym niepopartych własnych poglądów, dotyczących wyglądu czy konstrukcji inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor nie przedłożył odpowiedniej analizy przesłaniania nieruchomości skarżących. Kwestia ta była w toku postępowania podnoszona przez skarżących, zatem obowiązkiem organu pierwszej instancji było jej wyjaśnienie. Organ wskazał, że wątpliwą i niewyjaśnioną sprawą jest także kwestia zagospodarowania miejsc postojowych w piwnicy budynku. Z projektu wynika, że przewidziane są tu trzy miejsca, jednakże jedno z miejsc blokuje możliwość wjazdu i wyjazdu z drugiego miejsca, miejsce to będzie zastawiane kolejnym pojazdem. Niedopuszczalne jest także usadowienie trzech miejsc postojowych z przodu budynku, gdyż na miejsca te wjeżdżać się będzie bezpośrednio z drogi wojewódzkiej, a uzgodnienie z zarządcą drogi obejmuje jedynie jeden projektowany zjazd na działkę. Dodatkowo nie jest jasne, który z rzutu piwnic znajdujących się na strony 45 i 46 projektu jest prawidłowy i który będzie realizowany. Organ odwoławczy stwierdził również, że z projektu budowlanego wynika, że poziom posadowienia posadzki parteru wynosi przy głównym wejściu do budynku 0,10 m. Z treści natomiast jednego z pism, stanowiącego odpowiedź na zarzuty skarżących do projektowanej inwestycji wynika, że poziom posadowienia parteru ze względu na ukształtowanie terenu w części frontowej znajduje się na poziomie 10 cm powyżej projektowanej rzędnej terenu, w pozostałej części budynku zaś wartość ta wzrasta. Inwestor nie określił zatem prawidłowo poziomu posadowienia na całym terenie obejmującym inwestycje. Z treści wzmianki o wzroście wartości poziomu posadowienia w pozostałej części budynku nie wynika jakie są jego wartości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje maksymalną wysokość wyniesienia poziomu parteru do 1 m n.p.t., a zatem posadowienie parteru projektowanego budynku nie może przekraczać wskazanej w planie maksymalnej wysokości, czego nie można zweryfikować ze wskazanych powyżej powodów. W skardze na powyższa decyzję K. M. wniósł o jej uchylenie oraz o utrzymanie w mocy decyzji Starosty. Skarżący wyjaśnił, że zmiany w zakresie inwestycji wynikały z pism wnoszonych do organu pierwszej instancji. Dodał, że jest w trakcie wykonywania projektów celem spełnienia obowiązków określonych w punktach 7 i 8 decyzji organu pierwszej instancji, zaś warunki techniczne na podłączenie instalacji do sieci załączone zostały do projektu budowlanego. Skarżący stwierdził, że zapotrzebowanie telekomunikacyjne w budynku będzie funkcjonowało na bazie telefonii komórkowej, satelitarnej bądź radiowej. Odnośnie niespełnienia wymagań co do formy i zakresu projektu budowlanego skarżący wyraził gotowość uzupełnienia projektu o opis zawartości. Skarżący wskazał, że do projektu załączony jest rysunek pt. "Oświetlenie naturalne", na którym przedstawiono zgodność projektu z §§ 13, 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Lokalizacja budynku oraz jego wysokość nie naruszy prawidłowego naturalnego oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na terenie działki nr [...], a w formie graficznej została przedstawiona "analiza przesłaniania". Skarżący wyjaśnił, że zrezygnował z dwóch miejsc postojowych w piwnicy i w projekcie pozostało jedno miejsce postojowe. Natomiast lokalizacja trzech miejsc postojowych przed budynkiem została uzgodniona z zarządcą drogi, a stosowna decyzja z załącznikiem graficznym znajduje się w projekcie budowlanym (decyzja z dnia 6 czerwca 2014 r.). Z kolei załącznik do decyzji ZDW z dnia 31 marca 2014 r. jest dostępny w dokumentach formalno-prawnych organu pierwszej instancji. Wyjaśnił także, że w odniesieniu do poziomu posadowienia parteru do projektu została dołączona opinia urbanistyczna, w której autor planu wyjaśnia, że zapis planu należy rozumieć jako poziom usytuowania parteru od strony głównego wejścia do budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 17 grudnia 2014 r. skarżący zakwestionował legitymację czynną odwołujących się. Uczestnicy postępowania S. i Z. L. w piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. przedstawili argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i uznali zaskarżoną decyzję za zasadną. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Badając zgodność z prawem decyzji kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny co do zasady ocenia jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny ocenia zatem, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Organ odwoławczy co do zasady, jak wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Chodzi więc o sytuacje, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. To zaś oznaczałoby, że sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, a więc strona nie mogłaby kwestionować wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo zastosował ww. przepis albowiem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił prawidłowo wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy, naruszając tym samym przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy - wskazany przez organ odwoławczy, ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zasadnie zatem Wojewoda przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przedmiotowe postępowanie dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jak stanowi treść art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 33 ust. 2 powołanej ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie osób sporządzających projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje sprawdzenia rozwiązań projektowych, tj. sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego a także posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie osób sporządzających projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ sprawdza również, czy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Przy czym w sytuacji, gdy organ stwierdzi naruszenia, w zakresie określonym w ww. przepisie nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane). Gdy zaś wszystkie wskazane w powołanym przepisie oraz art. 32 ust 4 ustawy Prawo budowlane przesłanki zostaną spełnione, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W cytowanym przepisie art. 35 ustawy Prawo budowlane został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Obowiązkiem organu jest jednak sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno – budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane. Przedmiotem sporu w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym jest kwestia zasadności zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu inwestorowi pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że działki uczestników postępowania S. i Z. L. o numerach [...] i [...], graniczące z działką objętą inwestycją, znajdują się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Planowany obiekt zbliżony jest do granicy nieruchomości. Zgodnie zatem z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.), usytuowanie takie powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Zatem w myśl art. 28 tej ustawy S. i Z. L. niewątpliwie posiadali status stron postępowania. Kwestię odprowadzania wód opadowych z działki budowlanej regulują m.in. § 28 i 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z § 28 ust. 1 działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (ust. 2). Z kolei stosownie do § 29 dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Ponadto szczegółowe warunki techniczne dotyczące kanalizacji deszczowej wynikają m.in. z § 126 i 127, a także od § 315 do § 322 rozporządzenia. W projekcie budowlanym winny zostać zatem rozwiązane wszystkie kwestie odnoszące się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowanej inwestycji. Przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z powołanymi przepisami, bowiem nie zawiera rozwiązania w przedmiocie odpływu kanalizacji deszczowej – podłączenia do sieci kanalizacji deszczowej. Z kolei projekt zagospodarowania działki nr [...] zawiera oznaczenie graficzne przyłącza i kanalizacji deszczowej, jednak z adnotacją, że zostanie zaprojektowana według odrębnego opracowania, które jednak nie zostało przedłożone przez inwestora. Wyraźne rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zatem niezbędne, za czym dodatkowo przemawia stopień zabudowania działki oraz utwardzenia terenu, jak również zaprojektowanie budynku przy granicy z działkami o numerach [...] i [...]. Brak w tym zakresie powinien skutkować wezwaniem inwestora w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do uzupełnienia dokumentacji projektowej w zakresie szczegółowego opracowania zasad odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej, czego jednak organ pierwszej instancji nie uczynił, uchybiając jednocześnie wymogom kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym dokładnego wyjaśnienia sprawy w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy. Obowiązkiem inwestora było przede wszystkim wskazanie możliwego podłączenie do kanalizacji deszczowej, sposobu podłączenia, a także wyjaśnienie, jakie rozwiązania - z uwagi na zbliżenie budynku do granicy - będą wystarczające do odprowadzenia całej wody opadowej do kanalizacji deszczowej oraz wykluczały będą odprowadzenie jej na teren nieruchomości uczestników postępowania. Jeżeli natomiast okazałby się, że istnieją techniczne przeszkody do podłączenia do kanalizacji deszczowej albo możliwości odprowadzenia wód opadowych do tej kanalizacji byłyby ograniczone, to winien zostać określony sposób rozprowadzenia wód opadowych na teren inwestycji, z uwzględnieniem treści § 28 rozporządzenia. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ustanawiają wyraźny nakaz podjęcia działań mających na celu ochronę uzasadnionych interesów właściciela nieruchomości sąsiedniej znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu i stanowią materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć opartych na przepisie art. 35 ust. 3 i ust. 5 Prawa budowlanego. W projekcie budowlanym winny zostać zatem rozwiązane wszystkie kwestie odnoszące się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowanej inwestycji. Rozwiązania przyjęte w projekcie powinny bowiem zapewniać ochronę projektowanego obiektu przed zalewaniem wodami opadowymi spływającymi z wyżej położonych terenów, przy czym nie może się to odbywać z naruszeniem uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt. II SA/Gl 1189/10 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 757/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Kwestia zatwierdzenia rozwiązań projektowych w zakresie instalacji kanalizacji deszczowej nie może być przy tym przedmiotem odrębnego pozwolenia na budowę. Niedopuszczalnym było zatem nałożenia na inwestora obowiązku pozwolenia na budowę kanalizacji deszczowej. Podzielić stanowisko organu odwoławczego, że pozwolenie na budowę powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Budynek mieszkalno-usługowy nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, jeżeli nie posiada instalacji kanalizacji deszczowej. Wydanie zatem pozwolenia na budowę bez zatwierdzenie projektu ww. instalacji nie jest dopuszczalne, narusza bowiem art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z § 56 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej powinien być wyposażony w instalację telekomunikacyjną. Przedmiotowy projekt budowlany dotyczy budowy budynku mieszkalno-usługowego, który objęty jest wymaganiami ww. przepisu. Budynek został bowiem zaprojektowany jako czterokondygnacyjny z dwoma kondygnacjami przeznaczonymi pod funkcję usługową oraz jedną kondygnacją pod funkcję mieszkalną. Zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez budynek użyteczności publicznej należy rozumieć m.in. budynek przeznaczony na potrzeby handlu i usług. Mieć przy tym należy na uwadze, że ww. przepis § 56 rozporządzenia w przytoczonym, aktualnym brzmieniu, jest wynikiem nowelizacji, która weszła w życie w dniu 8 lipca 2009 r. Do tego czasu przepis ten wymagał jedynie, aby wymienione kategorie budynków były przystosowane do wyposażenia w opisane w przepisie instalacje. Aktualnie wymóg dotyczy już nie tylko przystosowania, lecz wyposażenia budynków w ww. instalacje, w tym w instalację telekomunikacyjną. Zmienione przepisy nakładają na inwestora obowiązek wyposażenia budynku w instalację telekomunikacyjną, obejmującą cały odcinek od połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną do gniazda abonenckiego. Wobec treści cytowanego przepisu, skarżący niezasadnie zatem twierdził, że wymóg ten może być spełniony poprzez oparcie zapotrzebowania telekomunikacyjnego budynku na bazie telefonii komórkowej, satelitarnej bądź radiowej. Obowiązkiem inwestora w przedmiotowej sprawie było przedłożenie projektu instalacji telekomunikacyjnej, czego inwestor nie uczynił, a organ pierwszej instancji nie wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej w powyższym zakresie. Stanowisko organu odwoławczego jest zatem słuszne. Dokumentacja projektowa nie zawierała ponadto prawidłowo sporządzonej analizy przesłaniania, które ukazywałyby, czy projektowany budynek spełnia wymagania określone w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a. wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b. 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2. zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (§ 13 ust. 4). Zbadanie, czy spełnione zostały powyższe warunki, jest możliwe w toku dokonania oceny przedłożonej przez inwestora analizy przesłaniania. Jeżeli takiej analizy brakuje, organ winien wezwać inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie inwestor twierdził, że dla wykazania spełnienia opisanych wyżej wymogów, wystarczający jest rysunek zawarty na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania działki, zatytułowany "Oświetlenie naturalne" (str. 40 projektu budowlanego). Z analizy tego rysunku nie wynika jednak, czy warunki ww. przepisów zostały spełnione dla projektowanego budynku w odniesieniu do budynku przesłanianego. Po pierwsze z rysunku tego nie wynika, w jaki sposób ustalono, że wysokość przesłaniania wynosi 10,1 m, skoro wysokość budynku przesłaniającego wynosi 14,75 m. Powyższe nieścisłości wynikają z braku danych dotyczących wysokości dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego. Dla czytelnego ukazania powyższych wartości forma analizy winna zawierać zarówno przekrój poziomy z wyznaczonym w płaszczyźnie poziomej kątem 60 stopni, jak i przekrój pionowy z uwagi na konieczność zobrazowania wysokości obiektu przesłaniającego oraz wysokości na jakiej znajduje się oś okna pomieszczenia przesłanianego. Po drugie kąt 60 stopni wyznaczony w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, o którym jest mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia powinien przebiegać symetrycznie w stosunku do osi okien budynku przesłanianego, który to wymóg nie został spełniony na zawartym w projekcie rysunku. Po trzecie ukazane na rysunku wysokości przesłaniania nie uwzględniają kwestii dostępu pomieszczeń budynku przesłanianego do światła słonecznego zgodnie z minimalnymi wymaganiami zawartymi w § 60 rozporządzenia. Zbadanie spełnienia tych wymagań jest przy tym możliwe dopiero po ustaleniu jakiego rodzaju pomieszczenia są położone w licu budynku przesłanianego od strony budynku przesłaniającego (przeznaczone na pobyt ludzi czy tez nie), ile jest tych pomieszczeń, czy wszystkie okna (na rysunku oznaczone numerami 1-3) przynależą do jednego pomieszczenia. Danych w powyższym zakresie rysunek na stronie 40 projektu nie zawiera. Kwestia spełnienia wymogów z § 13 rozporządzenia nie była przedmiotem rozważań w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, który jedynie podzielił stanowisko inwestora, iż "odnośnie przesłaniania sąsiedniego budynku odległość projektowanego budynku od istniejącego budynku na terenie działki nr [...] (odległość od 9,6 m do 10,40 m) umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w zajeździe". Powyżej opisane uchybienia decyzji organu pierwszej instancji, dostrzeżone przez organ odwoławczy, uzasadniały zatem wydanie decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja taka była uzasadniona mimo okoliczności, że uchybienia podnoszone przez organ odwoławczy, a dotyczące: opisu inwestycji objętej decyzją, nałożenia w decyzji organu pierwszej instancji obowiązku uzyskania określonych pozwoleń lub dokonania zgłoszeń, braku uzasadnienia dla nałożenia tych obowiązków, czy wreszcie niewłaściwej formy projektu budowlanego, mogły zostać usunięte w toku postępowania odwoławczego. Okoliczność ta nie ma znaczenia wobec zaistnienia opisanych wyżej podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Niemniej jednak obecnie, organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie obowiązany wziąć pod uwagę okoliczności, na które wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji wymagała będzie także nieścisłość dotycząca miejsc postojowych w piwnicy budynku. W projekcie powinien znaleźć się rzut poziomu piwnicy ukazujący ostateczne rozwiązania projektowe, czego projekt przedłożony obecnie nie spełnia. Jeżeli inwestor planuje urządzenie w piwnicy budynku jednego miejsca postojowego to winien załączyć rysunek odpowiadający temu zamierzeniu. W projekcie zawarto rysunek zawierający w piwnicy budynku trzy miejsca postojowe (str. 45) i jedno miejsce postojowe (str. 46). Zarzuty skargi dotyczące oceny przez organ odwoławczy kwestii miejsc parkingowych przed budynkiem są uzasadnione, z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika bowiem jakie przepisy prawa zostały w projekcie budowlanym naruszone w tym zakresie. Odnośnie ustalenia poziomu posadzki parteru budynku, wskazać należy, że z opinii urbanistycznej z dnia 3 lipca 2014 r. wynikało, iż zapis planu "poziom usytuowania kondygnacji parteru maksymalnie 1 m ponad poziomem projektowanego lub urządzonego terenu", należy rozumieć jako poziom usytuowania parteru od strony głównego wejścia do budynku, w tym przypadku od strony ul. L., a plan nie określa średniej wysokości posadowienia parteru z pozostałych stron projektowanego budynku. W opinii tej wskazano, że taki projekt dostosowany jest do zabudowy istniejącej w sąsiedztwie od strony ul. L. Wyłącza to konieczność dostosowania pozostałej części budynku do tego parametru. Zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego prawo miejscowe podlegają procesowi wykładni. Zdaniem Sądu, podzielić należy ocenę, że zapis planu, zgodnie z którym dla terenu, na którym położona jest działka inwestora, ustala się poziom usytuowania kondygnacji parteru maksymalnie 1 m ponad poziomem projektowanego lub urządzonego terenu, oznacza, że wartość ta powinna być zachowana w odniesieniu do elewacji budynku znajdującej się od strony ulicy. Plan zagospodarowania przestrzennego jako akt mający na celu kształtowanie ładu przestrzennego powinien zawierać m.in. następujące elementy: przeznaczenie terenów, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Plan kształtuje ład przestrzenny rozumiany jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W zasadzie zatem plan nie ingeruje swymi ustaleniami w wewnętrzny układ pomieszczeń oraz w szczegółowy sposób zaprojektowania obiektów budowlanych. Te kwestie pozostawione są normom prawa budowlanego oraz zasadom projektowania obiektów budowlanych. Jeżeli zatem plan przewiduje parametr maksymalnej wysokości kondygnacji parteru, to wielkość tę należy rozpatrywać jako element kształtowania ładu przestrzennego, a nie sposobu projektowania budynku. Z punktu widzenia tego ładu elementem istotnym jest elewacja budynku widoczna od strony ulicy. Jeżeli zatem przedmiotowy budynek spełnia wymóg usytuowania kondygnacji parteru (0,10 m), w tej części to rozwiązanie takie należy uznać za zgodne z ustaleniami planu. Dla oceny zgodności z planem nie ma natomiast znaczenia, że w dalszej części budynku, nieistotnej z punktu widzenia kształtowania i ochrony ładu przestrzennego, projektowany poziom parteru ulega podwyższeniu. Błędna interpretacja ustaleń planu miejscowego w powyższym zakresie nie mogła jednak prowadzić do uwzględnienia skargi, organ odwoławczy prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., albowiem decyzja organu pierwszej instancji naruszała art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie pozwalał na jej merytoryczne rozstrzygnięcie przez organ drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.