II SA/Gd 766/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 lipca 2025 r. nr SKO Gd/2597/24 w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego J. L. kwotę 7.417 (siedem tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Burmistrz Gminy Żukowo (dalej jako: "Burmistrz", "organ I instancji") decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. ustalił J. L. (dalej jako: "strona", "skarżący") opłatę adiacencką w kwocie 147 000 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie C., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 3.1957 ha, dla której Sąd Rejonowy w Kartuzach prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] w wyniku jej podziału na 17 działek o numerach od [...] do [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 23 lipca 2025 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść art. 98a ust. 1 -3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.; dalej jako: "u.g.n.") Kolegium wyjaśniło, że ostateczną decyzją z dnia 17 czerwca 2021 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 10 września 2021 r. Burmistrz zatwierdził projekt podziału nieruchomości J. L. położonej w C., dla której Sąd Rejonowy w Kartuzach prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym nr [...] o pow. 3.1957 ha, na 17 działek o numerach od [....] do [...], o powierzchniach od 832 m2 do 15.411 m2, w tym jednej wydzielonej jako droga wewnętrzna. W dniu 26 lutego 2020 r. dla nieruchomości wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 30 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że w sprawie został spełniony warunek wskazany w art. 98a ust. 1a u.g.n., albowiem decyzja podziałowa stała się ostateczna dnia 17 czerwca 2021 r., natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania o ustaleniu opłaty adiacenckiej zostało doręczone stronie w dniu 18 stycznia 2024 r. W dalszej kolejności Kolegium, przywołując m. in. treść art. 153 ust. 1 i art. 154 ust. 1 u.g.n. oraz § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1832) wyjaśniło, że w dniu 13 grudnia 2023 r. rzeczoznawca majątkowy działający na zlecenie gminy – P. O., sporządził wycenę nieruchomości. W sporządzonej wycenie rzeczoznawca dokonał dwukrotnego oszacowania wartości nieruchomości: pierwsze miało na celu określenie wartości przed podziałem, a drugie - po podziale. Do oszacowania wartości nieruchomości po podziale zastosowano podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Rzeczoznawca ustalił, że nieruchomość przed podziałem miała pow. 31.957 m2. W wyniku podziału powstało 15 działek o powierzchniach około 1.000 m2 i regularnym kształcie, jedna, duża działka (o pow. ponad 15.000 m2), a jedna działka (nr [...]) została wydzielona pod drogę wewnętrzną. Wyceniając nieruchomości przed podziałem biegły wyjaśnił, że wycena ta została przeprowadzona w oparciu o transakcje nieruchomościami położonymi na terenie gminy Ż., przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną o pow. od 9.950 do 20.944 m2, sprzedanymi w latach 2019 - 2021. Ceny nieruchomości porównawczych wyniosły od 68,60 do 117 zł/m2. Nie aktualizowano ich na datę wyceny. Zdaniem rzeczoznawcy ceny uzależnione były od: lokalizacji ogólnej (40%), lokalizacji szczegółowej (31%), warunków inwestycyjnych (29%). Zdaniem rzeczoznawcy wyceniana nieruchomość miała lepszą lokalizację ogólną (najwyższa ocena w przyjętej skali), lepszą lokalizację szczegółową (najwyższa ocena w przyjętej skali) i miała lepsze warunki inwestycyjne (najwyższa ocena w przyjętej skali). Wartość nieruchomości przed podziałem oszacowano na 3.891.000 zł, uwzględniając obciążenie nieruchomości prawem dożywocia. Wycena nieruchomości po podziale - działki nr [...], została obliczona analogicznie, jak w przypadku działki [...] istniejącej przed podziałem, uwzględniając, że działka ta ma bardzo dużą powierzchnię (15.411 m2). Wartość jednostkowa tej działki została oszacowana na 129,76 zł/m2. Wycena działek nr [....] – [...] została przeprowadzona w oparciu transakcje nieruchomościami położonymi na terenie gminy Ż., w miejscowości C., przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną, pow. 819 do 1100 m2, sprzedanymi w latach 2020 - 2021. Ceny nieruchomości porównawczych wyniosły od 170 do 202,33 zł/m2. Nie aktualizowano ich na datę wyceny. Zdaniem rzeczoznawcy ceny uzależnione były od: lokalizacji ogólnej (40%), lokalizacji szczegółowej (31%) i warunków inwestycyjnych (29%). W jego ocenie wyceniane działki mają lepszą lokalizację ogólną (najwyższa ocena w przyjętej skali), lepszą lokalizację szczegółową (najwyższa ocena w przyjętej skali), ale gorsze warunki inwestycyjne (najniższa ocena w przyjętej skali). Wartość jednostkową działek oszacowano na 191,34 zł/m2. Wycena działki wydzielonej pod drogę wewnętrzną (nr [...]) została przeprowadzona w oparciu transakcje nieruchomościami położonymi na terenie gminy Ż., przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową, ale pełniącymi rolę dróg wewnętrznych, o pow. 91 m2 do 380 m2, sprzedanymi w latach 2020 - 2021. Ceny nieruchomości porównawczych wyniosły od 50 do 1000 zł/m2. Nie aktualizowano ich na datę wyceny. Zdaniem rzeczoznawcy ceny uzależnione były od: lokalizacji (70%) i dostępności drogi głównej (30%). Zdaniem rzeczoznawcy działka ma lepszą lokalizację (najwyższa ocena w przyjętej skali) i średnią dostępność do drogi głównej (pośrednia ocena w przyjętej skali). Wartość jednostkową działki oszacowano na 84,37 zł/m2. Po uwzględnieniu obciążenia nieruchomości prawem dożywocia rzeczoznawca stwierdził, że wartość nieruchomości po podziale wynosi 4.627.000 zł. W ocenie Kolegium rzeczoznawca dokonał oszacowania wzrostu wartości nieruchomości w sposób przekonujący i rzetelny, przy zachowaniu wymogów wynikających z przepisów prawa. Nieruchomość została właściwie opisana, a w procesie wyceny uwzględniono zarówno jej wady, jak i zalety. Treść operatu jest spójna i logiczna, nie zawiera błędów lub pomyłek. Oszacowany wzrost wartości nieruchomości jest znaczący, jednak – zdaniem Kolegium - należy mieć na względzie, że w wyniku podziału bardzo dużej nieruchomości powstało 15 niewielkich nieruchomości o foremnych kształtach, na których można realizować inwestycję określoną w decyzji o warunkach zabudowy. W takiej sytuacji z reguły wzrost wartości nieruchomości jest duży. W rezultacie Kolegium uznało, że organ I instancji zasadnie ocenił operat, przyjmując, iż jest on prawidłowy i może stanowić dowód służący ustaleniu opłaty adiacenckiej. Za niezasadne uznało natomiast Kolegium zarzuty podniesione w odwołaniu. Jak wyjaśniło, rzeczoznawca majątkowy ocenia stan prawny nieruchomości (m. in. zapisy księgi wieczystej) na dzień podziału, co oznacza, że w dniu podziału nowo wydzielone działki nie mogły być ujęte w księdze wieczystej. Sformułowanie tytułu operatu nie ma żadnego znaczenia dla oceny jego prawidłowości. Podobnie, zdaniem organu odwoławczego, rzecz ma się z mapką, co do której strona ma zastrzeżenia. W treści operatu rzeczoznawca wyjaśnił, że po podziale dokonanym w czerwcu 2021 r. niektóre z wydzielonych działek uległy dalszym podziałom. W konsekwencji na moment wydania decyzji część działek, które zostały poddane wycenie, już nie istniała, bowiem rzeczoznawca ocenia stan nieruchomości na dzień, w którym decyzja podziałowa stała się ostateczna. Ustosunkowując się do kwestii zastrzeżeń strony odnośnie doboru nieruchomości porównawczych Kolegium wyjaśniło, że rolą rzeczoznawcy jest dokonanie oceny, które z transakcji mogą posłużyć do wyceny nieruchomości. Rzeczoznawca ocenia bowiem nie tylko parametry nieruchomości, ale także warunki zawarcia transakcji. W ocenie Kolegium nieruchomości, które w sporządzonej wycenie zostały wybrane jako nieruchomości porównawcze, nie wzbudzają zastrzeżeń odnośnie podobieństwa do działki istniejącej przed podziałem i działek powstałych w wyniku podziału. Co do wyceny działki nr [...], Kolegium wyjaśniło, że została ona wyceniona w taki sam sposób jak działka nr [...] z uwagi na bardzo dużą powierzchnię. Przeprowadzenie wyceny tej działki w ten sposób jest działaniem jak najbardziej logicznym i korzystnym dla strony, bowiem z wyceny wynika, że w odniesieniu do działki nr [...] nie nastąpił wzrost wartości. Kolegium wskazało, że rzeczoznawca majątkowy nie ma obowiązku ujawniania w operacie szacunkowym numerów działek. W kwestii doboru nieruchomości służących wycenie działki nr [...] przeznaczonej pod drogę wewnętrzną Kolegium wyjaśniło, że pod drogi wewnętrzne przeznaczane są grunty, które nie są sklasyfikowane jako droga (te bowiem grunty należą wyłącznie do podmiotów publicznych i co do zasady nie mogą zostać kupione przez podmioty prywatne). Pod drogi wewnętrzne są zatem sprzedawane grunty o różnym przeznaczeniu - w zależności od uwarunkowań planistycznych danego terenu. W rozpatrywanej sprawie pod drogę wewnętrzną została przeznaczona działka, objęta decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej. Z tego względu rzeczoznawca do porównania przyjął działki o analogicznym przeznaczeniu, które zostały nabyte pod drogi wewnętrzne. Końcowo Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem oceny w postępowaniu jest tylko i wyłącznie operat dotyczący podziału działki nr [...]. Wyceny dotyczące innych działek nie stanowią natomiast żadnego dowodu w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie organy uchybiły § 4 i § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości w zw. z art. 4 pkt 16 u.g.n., poprzez ustalenie w operacie szacunkowym wartości działek po podziale na podstawie transakcji nieruchomościami, które w cenie zawierały wartość udziałów w dodatkowych nieruchomościach sąsiednich, co doprowadziło do zawyżenia opłaty adiacenckiej oraz z uwagi na uchybienie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") tj. wydanie decyzji administracyjnej bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie operatu szacunkowego zawierającego wady polegające na błędnym doborze nieruchomości porównawczych. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z aktów notarialnych Rep. A nr [...] z dnia 6 sierpnia 2020 r. oraz aktu not. Rep. A nr [...] z dnia 17 lutego 2021 r. – oba sporządzone przez notariusza R. K. w G. - na okoliczność ustalenia w operacie szacunkowym wartości działek po podziale na podstawie transakcji nieruchomościami, które w cenie zawierały wartość udziałów w nieruchomościach sąsiednich, niepodobnych do wycenianej, a także o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień rzeczoznawcy P. O., na okoliczność ustalenia w operacie szacunkowym wartości działek po podziale na podstawie wskazanych aktów notarialnych, tj. cen nieruchomości, które nie były nieruchomościami podobnymi, gdyż w cenie zawierały wartość udziałów w nieruchomościach sąsiednich, niepodobnych do wycenianej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola realizowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W jej wyniku decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przeprowadzona w tak określonych granicach kontrola legalności wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia 23 lipca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy Żukowo (dalej jako: "Burmistrz", "organ I instancji") o ustaleniu J. L. (dalej jako: "strona", "skarżący") opłaty adiacenckiej w wysokości 147 000 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie C., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 3.1957 ha w wyniku jej podziału nie może się ostać w obrocie prawnym. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.; dalej jako: "ustawa", "u.g.n."), która w art. 98a stanowi, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (ust. 1a). Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi (ust. 1b). Z przytoczonych przepisów wynika, że ustalenie opłaty adiacenckiej jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek: 1) dokonano ostatecznego (prawomocnego) podziału nieruchomości na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego); 2) w dniu, w którym orzeczenie o podziale stało się ostateczne (prawomocne), obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej; 3) nie upłynął okres trzech lat liczony od dnia, w którym orzeczenie o podziale stało się ostateczne (prawomocne); 4) podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości rynkowej. W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że decyzją z dnia 17 czerwca 2021 r., organ I instancji na wniosek strony (właściciela nieruchomości) wydał decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie C. (dz. nr [...]) na 17 działek (dz. nr od [...] – [...]). Decyzja ta jest decyzją ostateczną. Należy wskazać, że Kolegium nie ustaliło kiedy decyzja stała się ostateczna. Z pieczątki na kopii decyzji wynika, że stało się to 17 czerwca 2021 r., ale biorąc pod uwagę, że jest to także data jej wydania ten moment uzyskania przymiotu ostateczności nie jest możliwy. Nie budzi jednak wątpliwości, że w dacie uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję podziałową obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w Żukowie nr XXII/232/2016 z 22 marca 2016 r. ustalająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 20% różnicy wartości nieruchomości po i przed dokonanym podziale. Postępowanie w sprawie ustalenia wysokości opłaty zostało wszczęte zawiadomieniem z 8 stycznia 2024 r. (zawiadomienie o wszczęciu postępowania – w aktach administracyjnych). Oznacza to, że wszczęcie postępowania w sprawie przedmiotowej opłaty nastąpiło w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 98a ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 146 ust. 1a tej ustawy). Wycena dla potrzeb określenia opłaty adiacenckiej dokonywana jest w operacie szacunkowym, sporządzonym zgodnie z zasadami wyrażonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r., poz. 1832). W przedmiotowej sprawie organy administracji uznały, że operat szacunkowy przygotowany przez rzeczoznawcę majątkowego P. O. jest zgodny z przepisami prawa i może stanowić podstawę do ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej. Na etapie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego jako załączniki do skargi dołączył kopie aktów notarialnych, z których wynika, że przy wycenie działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową po podziale rzeczoznawca majątkowy nie uwzględnił istotnych okoliczności. Otóż w odniesieniu do działek nr [...] (o pow. 1100 m2) i [...] (o pow. 819 m2) rzeczoznawca pominął to, że przedmiotem transakcji poza działkami przeznaczonymi pod zabudowę jednorodzinną były udziały w drogach wewnętrznych. W skardze pełnomocnik słusznie wskazał, że fakt ujęcia w cenie podanej w aktach notarialnych dodatkowych nieruchomości o innym przeznaczeniu i funkcji od wycenianej nieruchomości umknął rzeczoznawcy. W ten sposób doszło do określenia wartości nieruchomości budowlanych (po podziale) przy zastosowaniu cen transakcyjnych zawierających wartość działek budowlanych i dodatkowo jeszcze wartość udziałów w nieruchomościach drogowych. W efekcie doszło do ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej w oparciu o wycenę nieruchomości, która oparta została o wadliwy dobór nieruchomości podobnych. W tych okolicznościach sprawy Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że rozstrzygnięcie sprawy zapadło bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy korzystając z przysługujących mu kompetencji w zakresie możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 136 § 1 k.p.a.) powinien ustalić czy możliwe będzie rozstrzygnięcie sprawy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego. Niezbędne w tym zakresie jest uzyskanie stanowiska rzeczoznawcy majątkowego odnośnie korekty ustaleń dokonanych w operacie szacunkowym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. i art. 209 P.p.s.a. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl.