II SA/Gd 783/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 783/24 w sprawie ze skargi J. S. i W. T. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2024 r., nr WOP.7721.98.2024.GD w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 14 maja 2025 r., II SA/Gd 783/24 uwzględnił skargę J. S. i W. T. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 4 czerwca 2024 r., nr WOP.7721.98.2024.GD w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono Pani E. P. (uczestniczce postępowania) w dniu 17 czerwca 2025 r. Zarówno na rozprawie jak i przy doręczeniu odpisu wyroku pouczono uczestniczkę o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o przymusie adwokacko - radcowskim. Pomimo tego uczestniczka w dniu 1 lipca wniosła do NSA za pośrednictwem WSA w Gdańsku niepodpisane pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniosła o "uznanie niedopuszczalności procesowej postępowania o sygn. II SA/Gd 873/24 oraz o umorzenie sprawy II SA/Gd 873/24". Skarżąca podniosła także, że Sąd "nie odniósł się do zarzutu wskazanego w pkt 2.", czyli wniesienia skargi przez Panią J. S. po terminie. Skarżąca powołała się na treść art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Przepis art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 175 § 1 i § 2 i 2a p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka a także gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego sporządzenie obwarowane zostało przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim. Powodem takiego rozwiązania jest nadanie temu środkowi odwoławczemu charakteru pisma o wysokim stopniu sformalizowania w zakresie wymogów dotyczących podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, uzasadnieniem wskazanych w art. 175 § 2 i 2a p.p.s.a. wyjątków jest założenie, że wszystkie wymienione w przepisie osoby, z racji pełnionych funkcji, wykonywanych zawodów lub pracy naukowej legitymują się niezbędną wiedzą z zakresu prawa (por. postanowienie NSA z 16 marca 2022 r., III OZ 145/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pomimo tego, że pismo uczestniczki postępowania zatytułowano "zażalenie" należało uznać je za skargę kasacyjną, ponieważ z treści pisma wyraźnie wynika, że jego celem było zakwestionowanie prawidłowości wyroku Sądu I instancji, a nadto wskazany w piśmie art. 176 p.p.s.a. odnosi się bezpośrednio do skargi kasacyjnej właśnie. Z akt sprawy nie wynika, aby skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą kasacyjnie została sporządzona przez podmioty wymienione w art. 175 § 1 i § 2 i 2a p.p.s.a. Brak w postaci niezrealizowania przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej nie podlega zaś uzupełnieniu. Wprawdzie skarga kasacyjna nie została w ogóle podpisana, jednakże przepisy p.p.s.a. obligują sąd jedynie do wezwania o uzupełnienie braków skargi kasacyjnej dotyczących wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 177a p.p.s.a.). Stąd też, brak podpisu może być uzupełniony tylko wówczas, gdy z treści skargi kasacyjnej wynika, że została ona sporządzona przez wskazanego z imienia i nazwiska pełnomocnika należącego do kategorii osób wymienionych w art. 175 § 1 i 3 albo osobę wymienioną w art. 175 § 2 p.p.s.a. W przeciwnym razie skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania o jej uzupełninie (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). Powyższego wymogu nie spełnia jednakże skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie. Wobec tego, Sąd uznał, że wniesiona skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Dlatego też, Sąd odrzucił wniesioną skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a.