II SA/Gd 788/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. i J. D. na uchwałę nr 186/XXII/IV/2005 Rady Gminy L. z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miejscowości S., gmina L. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić solidarnie skarżącym W. K. i J. D. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 4 lipca 2024 r. W. K. i J. D. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę z dnia 22 maja 2024 r. na uchwałę nr 186/XXII/IV/2005 Rady Gminy Linia z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miejscowości Strzepcz, gmina Linia. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie wskazując, że przed złożeniem skargi do sądu skarżący powinni byli wystąpić do Rady z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli takowe według nich wystąpiło. Skargę zaś należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 29 lipca 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżących do wskazania, czy przed wniesieniem skargi z dnia 22 maja 2024 r. skarżący zwracali się do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Ponadto, zarządzeniem z tej samej daty, wezwano pełnomocnika do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 300 zł wskazując, że wpis stały od skargi w tej sprawie wynosi 600 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi z dnia 8 sierpnia 2024 r. pełnomocnik oświadczył, że skarżący cofają skargę i wnoszą o zwrot uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), dalej jako "u.s.g.", który stanowił podstawę wniesienia niniejszej skargi, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) - dalej: "ustawa nowelizująca", która wprowadziła zmiany m.in. do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oraz do powołanej u.s.g.. W konsekwencji, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g. – przypis Sądu), art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Zatem dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr 186/XXII/IV/2005 została zaś podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (w dniu 22 lutego 2005 r.), a zatem zastosowanie w sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 roku. Zgodnie zaś z art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). W myśl natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z cytowanymi wyżej przepisami korespondowało poprzednie brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g., który przed nowelizacją stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższe regulacje stanowią wymóg niezbędny dla przyjęcia skargi na akt planistyczny do merytorycznego rozpoznania. Niespełnienie warunku złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą planistyczną stanowi podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec tego, zarządzeniem z dnia 29 lipca 2024 r. zwrócono się do skarżących o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem niniejszej skargi zwracali się do Rady Gminy z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa wywołanego zakwestionowaną uchwałą. Ponadto, jako że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd bada spełnienie warunków formalnych jej wniesienia, ustalono, iż wpis w tej sprawie wynosi 600 zł, zaś skarżący uiścili kwotę 300 zł i w dniu 29 lipca 2024 r. wezwano również pełnomocnika do uzupełnienia tego wpisu o kwotę 300 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie oraz odpis zarządzenia o wpisie doręczono pełnomocnikowi w dniu 5 sierpnia 2024 r., zatem termin na udzielenie odpowiedzi i uzupełnienie wpisu upływał w dniu 12 sierpnia 2024 r. Tymczasem w dniu 8 sierpnia 2024 r. pełnomocnik oświadczył, że skarżący cofają skargę i wnoszą o zwrot uiszczonego wpisu. Mając to na uwadze należy wyjaśnić, że cofnięcie skargi jest możliwe, gdy ta zostanie przyjęta do merytorycznego rozpoznania, a więc gdy nie zawiera braków formalnych oraz spełnione zostały materialne wymogi jej wniesienia. Wobec powyższego, Sąd - mimo złożenia oświadczenia strony o cofnięciu skargi, w pierwszej kolejności zobowiązany był rozważyć, czy skarga została skutecznie wniesiona i dopiero jeżeli tak by było, mógłby procedować wniosek o jej cofnięcie. Taka sytuacja jednak nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż pełnomocnik nie wykazał aby przed wniesieniem w dniu 4 lipca 2024 r. skargi na plan miejscowy z roku 2005 skarżący wezwali Radę do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto, w zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnili wpisu od skargi, jak zaś stanowi art. 220 § 1 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W związku z powyższym, wobec niespełnienia przesłanki warunkującej skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 52 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przez dniem 1 czerwca 2017 r., skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., z uwagi na nieuzupełnienie wpisu od skargi. O zwrocie kwoty wniesionej tytułem wniesionej części wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 202 § 2 p.p.s.a.