II SA/Gd 792/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Gminy Pruszcz Gdański z 27 lipca 2016 r., nr XXII/51/2016 w przedmiocie wprowadzenia świadczenia pieniężnego "Bonu opiekuńczego" dla rodzin z dziećmi w wieku do lat 3 postanawia odrzucić skargę. M. B., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na uchwałę nr XXII/51/2016 Rady Gminy Pruszcz Gdański z 27 lipca 2016 r. w sprawie wprowadzenia świadczenia pieniężnego "Bonu opiekuńczego" dla rodzin z dziećmi w wieku do lat 3, zaskarżając ją w części dotyczącej § 1 ust. 4 pkt 3, § 3 ust. 4 i § 8 załącznika "Zasady przyznawania i wysokości świadczenia pn. "Bon opiekuńczy" dla rodzin z dziećmi do lat 3". W odpowiedzi na wystosowane zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału wezwanie, pełnomocnik skarżącej wskazał jej numer PESEL, uzupełniając tym samym brak formalny skargi wskazany w wezwaniu. Jednocześnie odpowiadając na odrębne wezwanie, poinformował, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie zwracała się do Rady Gminy Pruszcz Gdański z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559), przy czym – zważywszy na normę intertemporalną z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) – w niniejszej sprawie istotne jest jego brzmienie sprzed nowelizacji dokonanej wspomnianą ustawą. W brzmieniu sprzed nowelizacji art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowił: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Z art. 17 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. wynika bowiem, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. To zaś oznacza, że względem uchwał lub zarządzeń podjętych przez organy gminy przed 1 czerwca 2017 r. istnieje obowiązek poprzedzenia skargi do sądu administracyjnego wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4, art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji). Skarga w niniejszej sprawie dotyczy uchwały nr XXII/51/2016 Rady Gminy Pruszcz Gdański z 27 lipca 2016 r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z 2016 r., poz. 2808. W przypadku wniesienia skargi na tę uchwałę konieczne było więc – jak wynika z powyższych rozważań – poprzedzenie jej wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy wezwanie Sądu dotyczące nadesłania wymaganego wezwania do usunięcia naruszenia prawa zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącej 17 października 2022 r. (ZPO, k. 24 akt sądowych). W dniu 24 października 2022 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, że przed wniesieniem skargi nie wezwała ona organu do usunięcia naruszenia prawa, a to czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażone w wyroku z 17 sierpnia 2022 r., sygn. II OSK 1594/22, Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że skarga na akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5), podjęty przed dniem 1 czerwca 2017 r., jest niedopuszczalna, jeżeli nie dopełniono wymogu określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (w brzmieniu sprzed tej daty), tj. gdy skarga ta nie została poprzedzona stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę za przyczyną której to się stało. Brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. W takim przypadku sąd ma obowiązek odrzucić skargę, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.