II SA/Gd 815/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ż. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie działalności polegającej na unieszkodliwianiu odpadów oddala skargę. Dnia 2 sierpnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] wydał zarządzenie pokontrolne Nr [...], którym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), wskazując na ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach 25 czerwca 2013 r. – 22 lipca 2013 r., udokumentowanej protokołem kontroli Nr [...], nakazał A. Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ż.: 1) unieszkodliwiać zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne zgodnie z zasadą bliskości, o której mowa w art. 20 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, 2) w ewidencji odpadów stosować karty przekazania odpadów, których wzór został określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, 3) wyniki ciągłych pomiarów emisji substancji do powietrza przedkładać [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska corocznie do końca pierwszego kwartału po zakończonym roku kalendarzowym, zgodnie z pkt 3.3. pozwolenia Marszałka Województwa [...] na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z dnia 13 października 2008 r., nr [...] oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji, 4) wykonywać okresowe pomiary emisji substancji do powietrza co najmniej raz na sześć miesięcy, zgodnie § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody 5) wykonywać okresowe pomiary emisji substancji do powietrza co najmniej raz na sześć miesięcy, zgodnie § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody – wyznaczając termin na przesłanie pisemnej informacji o zakresie podjętych działań do dnia 30 września 2013 r. Organ wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] w A S.A. z siedzibą w Ż. dotyczących instalacji do termicznego unieszkodliwiania odpadów w C. przy ul. [...], stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska. Spółka nie dotrzymywała podstawowych parametrów technicznych instalacji, określonych w pkt 1.1. decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 13 października 2008 r. o pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza dla instalacji termicznego unieszkodliwiania odpadów - spalarki typu [...] - w zakresie mocy cieplnej palników, maksymalnej zdolności przerobowej i temperatury dopalania w okresie od 1 maja 2013 r. do 31 maja 2013 r., a także rzeczywistego czasu pracy, zapotrzebowania świeżej wody i średniego zużycie gazu ziemnego w 2012 r. Ponadto stalowy komin wprowadzający suche i oczyszczone spaliny do powietrza posiada inne parametry w zakresie jego wysokości od powierzchni terenu do wylotu niż określone w pkt 1.2. w/w pozwolenia. W instalacji do termicznego unieszkodliwiania odpadów w C. unieszkodliwiane są zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne pochodzące z terenu województw: [[...]], czyli wytworzone poza obszarem województwa [...]. Stanowi to naruszenie zasady bliskości określonej w przepisach art. 20 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Na obszarze ww. województw znajdują się instalacje do unieszkodliwiania takich odpadów: w woj. [...] w A Spółka z o.o. w O., w woj. [...] w [...] w O., w woj. [...] w [...] w B., w woj. [...] w [...] w G. oraz w [...] w S. A S.A. nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących, iż instalacje w w/w jednostkach nie mają wolnych mocy przerobowych, co by mogło uzasadniać fakt unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych na obszarze województwa innego niż to, na którym zostały wytworzone. Organ zarzucił również, że wzór graficzny stosowanych kart przekazania jest niezgodny z określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów. Ponadto wyniki pomiarów emisji substancji do powietrza za 2012 rok przedłożono [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska nieterminowo, dnia 10 maja 2013 r. mimo że nałożono na prowadzącego instalację obowiązek przedkładania corocznie do końca pierwszego kwartału po zakończonym roku kalendarzowym. Organ stwierdził, że w § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, nałożono na prowadzącego instalację obowiązek wykonywania okresowych pomiarów emisji substancji do powietrza co najmniej raz na sześć miesięcy, natomiast ostatnie okresowe pomiary emisji do powietrza zostały wykonane w dniu 24 lipca 2012 r. A S.A. z siedziba w Ż. wezwała [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. Przedmiotowemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie: 1. § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie dopuszczalnych sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych poprzez ich niezastosowanie, 2. art. 20 Konstytucji poprzez nieuprawnione ograniczanie wolności działalności gospodarczej, 3. art. 12 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez jego zastosowanie polegające na zarządzeniu usunięcia uchybienia, które nie istnieje, 4. art. 7 i 8 k.p.a. przez niezastosowanie - w zakresie punktu 1 zarządzenia, 5. art. 20 ustawy o odpadach poprzez błędną jego wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że nakłada on na stronę ciężar dowodu w zakresie ust. 5 i 6, 6. art. 7 i 77 k.p.a. przez ich niezastosowanie, 7. art. 32 ust. 2 Konstytucji poprzez dyskryminację w życiu gospodarczym, 8. art. 8 k.p.p. przez niezastosowanie - w zakresie punktu 2 zarządzenia, 9. art. 2 Konstytucji poprzez działanie nieproporcjonalne - bezcelowe i stanowiące nadmierną ingerencję w prawa przedsiębiorcy, 10. art. 7 i 8 k.p.a. - w zakresie punktu 4 zarządzenia, 11. art. 12 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez jego zastosowanie polegające na zarządzeniu usunięcia uchybienia, które zostało przez stronę usunięte jeszcze na długo przed przeprowadzeniem kontroli, a tym bardziej na długo przed wydaniem przedmiotowego zarządzenia, 12. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niezastosowanie – w zakresie punktu 4 i 5 zarządzenia. W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że eksploatacja spalarni o parametrach innych niż opisane w pozwoleniu mogłaby potencjalnie stanowić zagrożenie dla środowiska tylko wtedy gdyby na skutek unieszkodliwiania w niej odpadów doszło do naruszenia warunków (w odróżnieniu od parametrów instalacji) określonych w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza. W pozwoleniu wyraźnie wskazane zostały warunki (punkt 1.3 zatytułowany "Rodzaj i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza"), które były i są przez Spółkę przestrzegane - prawidłowy jest standard emisyjny (pkt 1.3.1.) oraz zachowana jest dopuszczalna wielkość emisji rocznej poszczególnych substancji emitowanych z procesu spalania odpadów medycznych we wnioskowanej instalacji (pkt 1.3.2.), co potwierdził sam organ na stronie 4 protokołu kontroli nr [...]. Podczas kontroli organ potwierdził też, że Spółka przestrzega nie tylko warunków pozwolenia, lecz także procesu minimalnej temperatury dopalania opisanego w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie dopuszczalnych sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych. Ponadto zdaniem Spółki, fakt, że komin wprowadzający spaliny do powietrza posiada inne parametry w zakresie jego wysokości niż określone w pozwoleniu - w pozwoleniu wskazano, że komin ma 16 metrów wysokości, a kontrola wykazała, że ma 18 metrów wysokości, nie oznacza że jest niekorzystny on z punktu widzenia potrzeb ochrony środowiska. Spółka uznała za błędne ustalenie, że doszło do naruszenia zasady bliskości. Organ odwołał się w uzasadnieniu zarządzenia do ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów w spalarni w C. i w protokole kontroli nr [...] na stronie 5 wskazał, że w C. unieszkodliwiane są odpady z miejscowości Sz. położonej w województwie [...], zaś w przedmiotowym zarządzeniu organ wskazał, że na terenie województwa [...] znajdują się spalarnie w G. i S. Natomiast odległość Sz. od C. jest mniejsza niż 67 km, zaś odległość Sz. od wskazanych przez organ spalarni na terenie województwa [...] jest znacznie większa i wynosi: do G. 119 km, a do S. aż 174 km. W związku z tym, w ocenie Spółki organ nie powinien się opierać na ogólnikach lecz na konkretnym zbadaniu każdego przypadku ewentualnego naruszenia zasady bliskości. Ponadto Spółka wskazała, że przerzucenie ciężaru dowodu na okoliczność, że instalacje w innych województwach niż pomorskie nie mają wolnych mocy przerobowych na stronę stanowi naruszenie zasad określonych w art. 7 i 77 k.p.a. Odnośnie zarzutu organu dotyczącego stosowania kart przekazania odpadów o wzorze graficznym niezgodnym z określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, spółka wyjaśniła, że karty przekazania odpadów stosowane przez stronę zawierają wszystkie informacje wymagane przez ww. rozporządzenie Ministra Środowiska zaś różnica polega zasadniczo na pionowej orientacji kart stosowanych przez stronę podczas gdy wzór zawarty w rozporządzeniu posiada orientacje poziomą. Ponadto Spółka wskazała, że zarządzenie, aby wyniki ciągłych pomiarów emisji substancji do powietrza przedkładać organowi corocznie do końca pierwszego kwartału po zakończonym roku kalendarzowym jest niezasadne, gdyż wyniki pomiarów za 2012 r. zostały już organowi przedłożone w dniu 10 maja 2013 r., zarządzenie pochodzi z sierpnia 2013 r., zaś kontrola poprzedzająca rozpoczęła się pod koniec czerwca 2013 r. Tym samym organ naruszył art. 12 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez jego zastosowanie polegające na zarządzeniu usunięcia uchybienia, które zostało przez stronę usunięte jeszcze na długo przed przeprowadzeniem kontroli przez organ. W zakresie zarządzenia wykonywania okresowych pomiarów emisji substancji do powietrza co najmniej raz na sześć miesięcy, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody oraz wyznaczenia terminu realizacji tego zarządzenia - od dnia otrzymania zarządzenia, w którym to zarządzeniu organ wyznaczył stronie również termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu naruszeń pod rygorem kary aresztu, Spółka zarzuciła, że stanowi ono nadużycie sprzeczne z zasadą praworządności określoną w art. 7 k.p.a. i narusza zasadę zaufania strony do władzy publicznej określona w art. 8 k.p.a. Organowi znana jest bowiem przyczyn opóźnienia w wykonaniu badań, jaką są co do zakresu akredytacji podmiotu wykonującego okresowe pomiary u strony. Ponadto zdaniem Spółki, organ dopuścił się naruszenia art. 20 Konstytucji przez nieuprawnioną i bezcelową próbę ograniczania wolności działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę zgodnie z prawem, a tym samym naruszył zasadę praworządności sformułowaną w art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcie naruszenia prawa, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zarządzeniu pokontrolnym z dnia 2 sierpnia 2013 r. Jak wyjaśnił, obowiązkiem prowadzącego instalacje jest przestrzeganie warunków posiadanego pozwolenia. W przypadku zmiany parametrów instalacji należało wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o zmianę pozwolenia. Spółka o taką zmianę lub wydanie nowego pozwolenia nie wystąpiła, czym nie został zrealizowany punkt 1 zarządzenia pokontrolnego. Ponadto w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza określono jego średnie zużycie na poziomie 37 m3/h przy zdolności przerobowej 100 kg/h. W okresie 01.01 - 31.05.2013r. zużycie gazu wyniosło około 4,3 m3/h przy ilości przerobowej wyliczonej ze średniomiesięcznej ilości spalonych odpadów wynoszącej ok. 426 kg/h. W związku z powyższym powstają wątpliwości z czego wynika zdecydowanie mniejsze zużycie gazu przy ponad 4-krotnie zwiększonej ilości spalanych odpadów od zużycia określonego w pozwoleniu na poziomie średnio 37 m3/h przy zdolności przerobowej 100 kg/h. Niesłuszny zdaniem organu jest zarzut powołujący się na okoliczność unieszkodliwiania odpadów ze szpitala w Sz., który jest położony bliżej C. gdyż transport odpadów ze Sz. do C. zgodnie z przepisami jest dopuszczalny jedynie w przypadku braku wolnych mocy przerobowych w istniejących instalacjach na terenie woj. [...], zgodnie z zasadą określoną w art. 20 ust. 6 ustawy o odpadach. Ponadto kontrola wykazała, że wzór graficzny stosowanych kart przekazania jest niezgodny z określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów. Zgodnie z przepisami art. 67 ust. 1 ustawy o odpadach ewidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem karty przekazania odpadów i karty ewidencji odpadów. Wzór dokumentów do stosowania został określony w ww. rozporządzeniu. Organ wskazał, że wyniki pomiarów za rok 2012 powinny zostać przedłożone [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska do końca pierwszego kwartału po zakończonym roku kalendarzowym, a przedłożono je nieterminowo w dniu 10 maja 2013 r. Określony w zarządzeniu obowiązek miał na celu przypomnienie o obowiązkach wynikających z decyzji administracyjnej oraz z w/w rozporządzenia i dotyczy przyszłych wyników pomiarów. Odnośnie obowiązku wykonywania okresowych pomiarów emisji substancji do powietrza co najmniej raz na sześć miesięcy, organ wskazał, że ostatnie okresowe pomiary emisji do powietrza zostały wykonane w dniu 24 lipca 2012 r., czyli termin następnego pomiaru upłynął 24 stycznia 2013 r. Spółka takiego pomiaru nie wykonała. Określony w zarządzeniu obowiązek miał na celu przypomnienie o obowiązku wynikającym z decyzji administracyjnej oraz z rozporządzenia Ministra Środowiska, a wskazany termin o obowiązku wdrożenia go w życie od dnia otrzymania zarządzenia. A S.A. z siedzibą w Ż. wniosła skargę na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska domaga się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze podniesiono zarzuty i argumenty tożsame z podniesionymi w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zarządzeniu pokontrolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji aktu organu administracji publicznej z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Podstawę wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego stanowił art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.). Wydane zarządzenie pokontrolne nie narusza przepisów prawa materialnego. Organ nie naruszył także przepisów prawa procesowego w sposób mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu. Z treści zarządzenia pokontrolnego wynika, że organ wadliwie zmieścił w jego uzasadnieniu w punkcie 1 rozważania dotyczące braku dotrzymania parametrów technicznych instalacji określonych w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 13 października 2008 r. o pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza dla instalacji termicznego unieszkodliwiania odpadów - spalarki typu SP-100 w zakresie mocy cieplnej palników, maksymalnej zdolności przerobowej i temperatury dopalania w okresie od 1 maja 2013 r. do 31 maja 2013 r., rzeczywistego czasu pracy, zapotrzebowania świeżej wody i średniego zużycia gazu ziemnego w 2012 r. oraz parametrów komina wprowadzającego suche i oczyszczone spaliny do powietrza w zakresie jego wysokości. Zaskarżone zaradzenie pokontrolnej nie zawiera bowiem żadnych zaleceń w tym przedmiocie. W szczególności punkt 1 zarządzenia, do którego odwołuje się uzasadnienie dotyczy innej kwestii, a mianowicie nakazu unieszkodliwiania odpadów zgodnie z zasadą bliskości. Z protokołu kontroli wynika, że niedotrzymanie parametrów technicznych instalacji stało się przyczyną wymierzenia grzywny na podstawie 351 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25 poz. 150 ze zm.) Zmieszczenie w uzasadnieniu zarządzenia oceny w tym zakresie było zatem niewłaściwe, niemniej pozostaje to bez wpływu na treść obowiązków określonych w zarządzeniu pokontrolnym. Zarzuty skargi związane z błędna oceną niedotrzymywania parametrów technicznych instalacji nie mogą zatem doprowadzić do uchylenia wydanego zarządzenia. Organ nieprawidłowo w wydanym zarządzeniu powtórzył w punkcie 5 treść punktu 4 zarządzenia. Nieprawidłowość ta czyni punkt 5 zbędnym. Wadliwość ta pozostaje jednak bez wpływu na zakres zarządzenia pokontrolnego i skierowanych do kontrolowanego podmiotu obowiązków. Zarzuty skargi dotyczące wadliwiej oceny przez organ zachowania zasady bliskości przewidzianej w art. 20 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm. ) nie zasługują na uwzględnienie. Przepis ten stanowi, że 1. Odpady, z uwzględnieniem hierarchii sposobów postępowania z odpadami, w pierwszej kolejności poddaje się przetwarzaniu w miejscu ich powstania. 2. Odpady, które nie mogą być przetworzone w miejscu ich powstania, przekazuje się, uwzględniając hierarchię sposobów postępowania z odpadami oraz najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być przetworzone. 3. Zakazuje się: 1) stosowania komunalnych osadów ściekowych, 2) unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych - poza obszarem województwa, na którym zostały wytworzone. 4. Zakazuje się przywozu na obszar województwa odpadów, o których mowa w ust. 3, wytworzonych poza obszarem tego województwa, do celów, o których mowa w ust. 3. 5. Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane na obszarze województwa innego niż to, na którym zostały wytworzone, jeżeli odległość od miejsca wytwarzania odpadów do miejsca stosowania położonego na obszarze innego województwa jest mniejsza niż odległość do miejsca stosowania położonego na obszarze tego samego województwa. 6. W przypadku unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. Dopuszcza się unieszkodliwienie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych na obszarze województwa innego niż to, na którym zostały wytworzone, w najbliżej położonej instalacji, w przypadku braku instalacji do unieszkodliwiania tych odpadów na obszarze danego województwa lub gdy istniejące instalacje nie mają wolnych mocy przerobowych. Z unormowania art. 20 ust. 6 ustawy o odpadach wynika, że unieszkodliwienie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych na obszarze województwa innego niż to, na którym zostały wytworzone, w najbliżej położonej instalacji, jest dopuszczalne jedynie w przypadku - po pierwsze - jeżeli odległość od miejsca wytwarzania odpadów do miejsca unieszkodliwiania położonego na obszarze innego województwa jest mniejsza niż odległość do miejsca unieszkodliwiania położonego na obszarze tego samego województwa, - po drugie - braku instalacji do unieszkodliwiania tych odpadów na obszarze danego województwa lub gdy istniejące instalacje nie mają wolnych mocy przerobowych. Przepis ten ustanawia wyjątki od zasady ogólnej przewidzianej w art. 20 ust. 3 ustawy o odpadach wprowadzającej generalny zakaz unieszkodliwiana takich odpadów poza obszarem województwa, na którym zostały wytworzone. Zaistnienie przesłanek jego zastosowania musi być wykazane przez stronę, która zamierza z tego wyjątku skorzystać. Przedsiębiorca zamierzający unieszkodliwiać zakaźne odpady medyczne z terenu innego województwa z uwagi na brak wolnych mocy przerobowych instalacji do unieszkodliwiania tych odpadów na obszarze danego województwa, winien zatem zabezpieczyć na wypadek kontroli dowody potwierdzające z jakiego województwa pochodzą odpady (od jakiego podmiotu) oraz dowody potwierdzające, że istniejące w tym województwie instalacje nie miały wolnych mocy przerobowych w dacie przyjęcia odpadu. Okoliczności te warunkują bowiem przyjęcie przez niego odpadów do unieszkodliwienia. Skarżący nie wykazał tych okoliczności. Z protokołu kontroli wynika, że skarżący nie wskazał organowi kontrolującemu podmiotów, od których pochodzą odpady zgromadzone w jego magazynie w Ż., ani nie wykazał, że na terenie województwa [...] lub innych województw, z których pochodzą odpady, istniejące instalacje do unieszkodliwiania odpadów nie mają wolnych mocy przerobowych. Brak jest podstaw do uznania by organ kontrolujący miał obowiązek poszukiwania dowodów w tym zakresie, tym bardziej, że nie uzyskał on od skarżącego informacji odnośnie źródeł pochodzenia odpadów. Obowiązkiem podmiotu kontrolowanego było przedstawienie kontrolującemu dowodów i argumentów wskazujących na przestrzeganie przez niego przepisów prawa. Wykonywanie przez Inspekcję Ochrony Środowiska zadań kontrolnych uregulowane zostało w rozdziale 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a szczegółowy zakres działań tego organu przewiduje art. 9 ust. 2 tej ustawy. O ile przeprowadzenia dowodu w trybie przepisów k.p.a. nie można w toku wykonywania takiej kontroli wykluczyć, brak jest podstaw do nakładania na organ kontrolujący obowiązku poszukiwania dowodów korzystnych dla kontrolowanego. Podkreślić bowiem należy, że działania organu kontrolującego nie stanowią rozpoznania sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. Brak jest zatem w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia naruszenia normy art. 77 § 1 k.p.a., nakładającej na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak i unormowań art. 7 i 8 k.p.a. Podniesiony przez skarżącego zarzut, że odległość od miejsca wytwarzania odpadów w Sz., położonym w województwie [...] do spalarni w C., położonych w województwie [...], jest mniejsza od odległości do spalarni odpadów na terenie województwa [...] położnych w G. i S. jest oparty na treści art. 20 ust. 5 i 6 ustawy o odpadach. Niemniej z okoliczności ustalonych przez organ w protokole kontroli wynikało, że winnych przypadkach reguła ta nie znajdowała zastosowania. Skarżący unieszkodliwiał odpady medyczne powstałe w B Spółce z o.o. w K., położonym w województwie [...], podczas gdy w województwie tym znajduje się instalacja do unieszkodliwiania odpadów w [...] w S., a odległość K. od S. jest mniejsza niż odległość K. od C. Podobnie skarżący unieszkodliwiał odpady medyczne powstałe w [...] Szpitalu [...] w Gr. położonym w województwie [...], podczas gdy w województwie tym znajduje się instalacja do unieszkodliwiania odpadów w [...] w B., a odległość Gr. od B. jest mniejsza niż odległość Gr. od C. Przesłanka zastosowania unormowania art. 20 ust. 5 i 6 ustawy o odpadach nie wystąpiła zatem w tych przypadkach. Skarżący nie przestrzegał w tych przypadkach zasady bliskości. Nałożenie w zarządzeniu pokontrolnym nakazu jej stosowania jest więc uzasadnione. Wskazać także należy, że nałożenie tego obowiązku ma charakter generalny a nie dotyczy jednego konkretnego kontrahenta. Zarzuty skarżącego, że organ obowiązany był szczegółowo analizować każdy konkretny przypadek naruszenia zasady bliskości nie są uzasadnione, dla wydania zarządzenia wystarczającym było ustalenie choćby jednego przypadku takiego naruszenia. Zarządzenie pokontrolne w punkcie 2 prawidłowo nakazuje stosowanie kart przekazania odpadów, których wzór został określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. nr 249 poz.1673). Karty używane przez skarżącego nie odpowiadają bowiem temu wzorowi. Różnice wzoru wynikającego z rozporządzenia oraz stosowanego przez skarżącego dotyczą nie tylko poziomej lub pionowej orientacji tabeli, lecz także treści wzoru, wzór stosowany przez skarżącego zawiera dodatkowe rubryki dotyczące telefonu lub faxu podmiotów wymienionych we wzorze oraz inaczej określa transportującego odpad – jako prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadu. Skarżący z mocy art. 36 ust. 14 ustawy o odpadach oraz § 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia ma obowiązek stosować wzór karty wynikający z obowiązującego przepisu. Treść zarządzenia pokontrolnego nakazującego realizację tego obowiązku znajduje zatem oparcie w przepisach prawa. Podnoszony przez skarżącego zarzut, że różnice wzoru wynikającego z przepisów rozporządzenia oraz wzoru przez niego stosowanego nie są w zakresie treści istotne, nie jest uzasadniony. Argument ten mógłby mieć znaczenie w przypadku nałożenia na stronę sankcji za odstąpienie od obowiązku stosowania wzoru wynikającego z rozporządzenia, wówczas celowa byłaby ocena skutków wywołanych naruszeniem normy. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie ma natomiast charakteru represyjnego, a jego celem jest spowodowanie przestrzegania przez skarżącego przepisów prawa. Brak jest podstaw do uznania, by skarżący mógł odstąpić od stosowania powszechnie obowiązującego wzoru i modyfikować jego treść. Organ prawidłowo, wobec niezachowania terminu przedłożenia wyników pomiarów ciągłych, wskazał w zarządzeniu pokontrolnym na obowiązek składania ich corocznie do końca pierwszego kwartału po zakończonym roku kalendarzowym. Podstawą zarządzenia pokontrolnego w tym zakresie jest fakt, iż skarżący zobowiązany do przedłożenia wyników pomiarów za 2012 r. do końca marca 2013 r., wyniki te złożył 10 maja 2013 r., a więc po terminie. Zarządzenie pokontrolne nie dotyczy obowiązku już wykonanego, lecz realizacji tego obowiązku w przyszłości. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są zatem uzasadnione. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące obowiązku wykonywania okresowych pomiarów emisji substancji do powietrza. Skarżący nie kwestionuje, że nie zrealizował obowiązku z tym zakresie, a termin jego wykonania upłynął w styczniu 2013 r. Od daty wydania zarządzenia – 2 sierpnia 2013 r., do daty przesłania informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń – 30 września 2013 r. wyznaczono okres prawie dwóch miesięcy, a więc umożliwiający podjęcie efektywnych działań w tym zakresie. Rzeczą skarżącego jest zlecenie przeprowadzenia badan podmiotowi posiadającemu odpowiednie uprawnienia do przeprowadzenia pomiarów. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę, jako niezasadną.