II SA/Gd 822/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. i J. S. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 230/09 w sprawie ze skargi E. B. i J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 7 października 2009 r. sygn. II SA/Gd 230/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. B. i J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 12 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 10 grudnia 2009 r., w wyniku odrzucenia skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r.. Pismem z dnia 21 października 2010 r. E. B. i J. S. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższym wyrokiem, jako podstawę wznowienia wskazując przepis art. 273 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a.. W uzasadnieniu wyjaśniły, że w dniu 22 sierpnia 2010 r. uzyskały nowe środki dowodowe i wykryły nowe okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wyrok tutejszego Sądu, a z których skarżące nie mogły skorzystać zarówno w postępowaniu przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G., jak też przed WSA w Gdańsku. Tymi okolicznościami są: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 1996 r., sygn. akt K. 9/95, postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r. uchylające postanowienie WSA Gdańsku z dnia 6 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 642/09 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, wydane w sprawie podobnej do sprawy skarżących oraz decyzja SKO w G. z dnia 12 kwietnia 2010 r. uchylająca decyzję Wójta Gminy K. z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla istniejącego budynku letniskowego w celu jego legalizacji na terenie działki nr [...] położonej we wsi K., gmina K. Skarżące stanęły na stanowisku, że opisane wyżej dokumenty stanowią zgodnie z art. 273 § 2 i 3 P.p.s.a. nowe okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu oraz wykryte później prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w art. 270.P.p.s.a.. Wstępny etap badania skargi o wznowienie postępowania obejmuje kontrolę w zakresie wskazanym w art. 280 § 1 P.p.s.a. z którego wynika, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie z treścią art. 273 § 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z kolei w myśl art. 273 § 3 P.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym miejscy wskazać należy, że podstawą wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 237 § 2 P.p.s.a., mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią natomiast podstawy wznowienia. Zatem późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku dotyczącego tej samej sprawy stanowi podstawę wznowienia postępowania tylko wtedy, gdy wykryty wyrok już istniał w czasie postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie, lecz o którym to wyroku strona wówczas nie wiedziała (post. SN z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 149/97 (cyt. za G. Bieńkiem (w:) K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego..., s. 1502). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że nie zachodzi w niniejszym postępowaniu żadna z przedstawionych wyżej przesłanek wznowienia postępowania. Skarżące jako nową okoliczność i środek dowodowy mogący wpłynąć na wynik sprawy przedstawiły decyzję SKO w G. z dnia 12 kwietnia 2010 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy K. z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla istniejącego budynku letniskowego w celu jego legalizacji na terenie działki nr [...] położonej we wsi K., gmina K. Powyższa decyzja została podjęta przez właściwe organy już po uprawomocnieniu się wyroku kończącego postępowanie w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie tj. po 10 grudnia 2009 r. Zauważyć przy tym należy, że decyzja ta zapadła w zupełnie innej sprawie niż sprawa objęta kontrolą sądową zakończoną wyrokiem z dnia 7 października 2009 r. Wyrok ten dotyczył bowiem decyzji w sprawie o nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, zaś wskazana w skardze o wznowienie decyzja SKO w G. dotyczyła postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Podkreślić należy, że powołanie się na wykrycie okoliczności faktycznych i na środki dowodowe z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, może być skuteczne jedynie wówczas, jeżeli okoliczności te pozostają w związku z rozstrzygnięciem, które jest zaskarżone. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają bowiem tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2006r. sygn. II OSK 689/05 ). Tymczasem "wykryte" przez skarżących okoliczności faktyczne będące wynikiem ustaleń organów administracji poczynionych w innym postępowaniu, nie są następstwem zdarzeń powstałych w zaskarżonym postępowaniu sądowym. Ponadto wskazana przez skarżących decyzja nie dotyczy tego samego stosunku prawnego którego dotyczy wyrok z dnia 7 października 2009 r. i podjęte zostały już po jego uprawomocnieniu się. Już zatem z samego uzasadnienia skargi o wznowienie ewidentnie wynika, że powoływana przez skarżącego podstawa wznowienia w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Odnosząc się do podstawy wznowienia wymienionej w art. 273 § 3 P.p.s.a. wskazać należy, że orzeczenia przywołane przez skarżące wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 1996 r., sygn. akt K. 9/95 oraz postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r. uchylające postanowienie WSA Gdańsku z dnia 6 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 642/09 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie analogicznej do sprawy skarżących nie są orzeczeniami wydanymi w tej samej sprawie. Aby bowiem można było przyjąć, że orzeczenie dotyczy tej samej sprawy, musi zachodzić tożsamość przedmiotu i stron postępowania. Chodzi więc o sytuację, w której w późniejszym postępowaniu można było i należało zgłosić zarzut powagi rzeczy osądzonej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r. dotyczyło innych niż skarżący podmiotów zaś w przypadku wyroku Trybunału Konstytucyjnego brak tożsamości przedmiotu, gdyż dotyczył on zgodności z Konstytucją RP art. 48 Prawa budowlanego. Przepis art. 272 P.p.s.a. wskazuje samodzielną przesłankę wznowienia postępowania jaką jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego orzekające o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tej podstawie jest zachowanie terminu miesięcznego liczonego od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Orzeczenie z dnia 31 stycznia 1996 r. weszło w życie w dniu jego ogłoszenia zatem termin miesięczny o którym mowa w 272 § 2 P.p.s.a. upłynął w dniu 29 lutego 1996 r. Mając powyższe na uwadze skarga o wznowienie postępowania jako nie oparta na ustawowej podstawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 § 2 i 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.