II SA/Gd 834/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2024 r., nr SKO Gd/4419/23 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku oddala skargę. Skarga A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Gdańskiego z dnia 16 czerwca 2023 r. w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku została wniesiona w następującym stanie sprawy: Starosta Gdański decyzją z 16 czerwca 2023 r. określił skarżącej spółce, prowadzącej samoobsługową myjnię samochodową na działce nr [...] obręb B., Gmina P., dopuszczalny poziom hałasu w środowisku poza instalacją zlokalizowaną na terenie przedmiotowej działki, na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz usług: dla pory dnia LAeqD = 55 dB, a dla pory nocy LAeqN = 45 dB. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia 8 listopada 2021 r. określono spółce A. S.A. dopuszczalny poziom hałasu w środowisku poza instalacją, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 26 września 2022 r. uchyliło ją przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu skarżąca złożyła pisemne wyjaśnienia opisując wykonane czynności zmniejszające emisję hałasu, a Starosta Gdański w dniu 4 stycznia 2023 r. przeprowadził oględziny na działce nr [...], której właścicielem, jak ustalono, jest spółka B. Sp. z o.o. Punkty pomiarowe zostały wytyczone na działce [...] obręb K. gm. K. - obszar oznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz zabudowę usługową zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy Kolbudy Nr XIV/104/2011 z dnia 25 października 2011 r. Przeprowadzone przez Akredytowane Laboratorium [...] w dniu 28 kwietnia 2023r. badania poziomu hałasu wykonane w porze dnia i nocy wykazały następujące przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu: w porze nocnej o 11,1 dB w punkcie pomiarowym P1 oraz o 8,7 dB w punkcie P2. Równoważny poziom hałasu wyniósł 56,1 dB oraz 53,7 dB, odpowiednio w punkcie P1 i P2 przy poziomie dopuszczalnym w wysokości 45 dB dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, do jakiej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zakwalifikowane są tereny sąsiadujące z myjnią. Natomiast odpowiednio dla pory dnia badania wykazały następujące przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu: o 6,1 dB w punkcie pomiarowym P1 oraz o 3,3 dB w punkcie P2. Równoważny poziom hałasu wyniósł 61,1 dB oraz 58,3 dB, odpowiednio w punkcie P1 i P2 przy poziomie dopuszczalnym w wysokości 55 dB. Starosta wskazał, że stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej wynoszą: dla pory dnia LAeqD = 55 dB, a dla pory nocy LAeqN = 45 dB. W konsekwencji, stosownie do art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zasadne było wydanie decyzji. Starosta Gdański odstąpił przy tym od nałożenia na skarżącą dodatkowych obowiązków mających na celu spełnienie obowiązujących norm hałasu pozostawiając tę kwestię prowadzącemu instalację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku rozpoznając odwołanie skarżącej, decyzją z 31 maja 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Gdańskiego z 16 czerwca 2023 r. W ocenie Kolegium sposób przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji pomiarów oraz zmierzone wartości poziomów dźwięku nie budzą wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia i odpowiadają metodom oraz wymogom obowiązujących przepisów. Pomiary hałasu emitowanego do środowiska przeprowadzono zgodnie z wymaganiami zawartymi w "Metodyce referencyjnej" określonej w załączniku nr 7 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. z 2023 r. poz. 1706), gdyż to właśnie zgodnie z tymi wymaganiami, a nie, jak twierdzi skarżąca, przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dokonuje się oceny prawidłowości pomiarów emisji hałasu. Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania dotyczącego niewłaściwego zlokalizowania punktów pomiarowych wskazując, że skoro działka nr [...] położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] (w zabudowie wielorodzinnej), to uzasadnione było zlokalizowanie punktów pomiarowych właśnie na niej. Odległość zabudowy wielorodzinnej wielokondygnacyjnej od granicy działki nr [...] wynosi 11 m. Starosta ustalił wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne sprawy, a dokonana przez niego ocena materiału dowodowego nie nosi znamion dowolności. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że zawarty w odwołaniu wniosek pełnomocnika Spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci ponownego badania i pomiaru poziomu hałasu w środowisku (w tym z nagraniem video) nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innym dowodem i nie ma ono znaczenia dla sprawy (art. 78 k.p.a.). Pełnomocnik nie wykazał, aby pomiędzy datą badania a datą wydania zaskarżonej decyzji zaszły okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na poziom hałasu będącego wynikiem działania myjni samochodowej, w tym wykonanie czynności zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu przez odwołującego. Kolegium nie podzieliło zarzutu naruszenia art. 115a p.o.ś. poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie przez organ decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wskazując, że wyniki kontroli służą ustaleniu stanu faktycznego sprawy w zakresie poziomu hałasu, do wyjaśnienia którego zobowiązany jest organ administracji. Nie ma znaczenia, czy pomiary zostały wykonane przed, czy po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Decyzją wydaną w oparciu o ten przepis właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, że zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą być spełnione poza zakładem. Wobec tego przesłanką podjęcia takiej decyzji jest ustalenie przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, faktu przekroczenia przez zakład dopuszczalnych poziomów hałasu. W ocenie Kolegium, przeprowadzony na zlecenie organu I instancji pomiar hałasu w tej sprawie stanowił wystarczającą podstawę faktyczną do określenia decyzją dopuszczalnych norm poziomu hałasu emitowanego przez myjnię Spółki. W odniesieniu do zarzutu skarżącej, że doszło do naruszenia art. 79 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącej udziału w czynnościach związanych z wyznaczeniem punktów pomiarowych dla przeprowadzenia badania poziomu hałasu Kolegium wskazało, że badanie pomiaru hałasu nie stanowi oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. Po drugie, przepisy p.o.ś. nie wymagają udziału strony postępowania w przeprowadzeniu pomiarów hałasu, a tym bardziej wyznaczenia punktów pomiarowych. Po trzecie, pełnomocnik Spółki nie wykazał, aby zlokalizowanie punktów pomiarów nastąpiło z naruszeniem przepisów załącznika nr 7 wyżej wskazanego rozporządzenia. Po czwarte, organ I instancji podjął próbę telefonicznego poinformowania pełnomocnika o terminie wykonania badań, ale połączenie to zostało zerwane. Ponadto, do pełnomocnika wysłano z 3-dniowym wyprzedzeniem zwykłą wiadomość mailową, gdyż pełnomocnik nie podał adresu elektronicznego na ePUAP-ie. Organ I instancji nie miał innej możliwości bezzwłocznego poinformowania pełnomocnika o terminie przeprowadzenia badania. Kolegium nie zgodziło się również z zarzutem naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wskazując, że organ I instancji wyjaśnił, że czynności podjęte przez Spółkę mające na celu ograniczenie emisji hałasu nie zostały potwierdzone wynikami badań. Kolegium stwierdziło też, że jest oczywiste, iż decyzja dotyczy terenów zabudowy wielorodzinnej oraz usług, gdyż działka sąsiadująca z myjnią, czyli działka nr [...] obręb K., ma właśnie takie przeznaczenie planistyczne, a rozstrzygnięcie decyzji stanowi o tym jasno i zrozumiale. Przeprowadzone w wyniku ponownego rozpoznania sprawy badanie pomiarów hałasu potwierdza poprzednie badanie, przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Badawcze. W opinii Kolegium okoliczność, że w tym badaniu nie zapisano jednoznacznie, że pomiary dokonano w zabudowie wielorodzinnej, a wskazano jedynie, że w zabudowie mieszkaniowej, nie dyskwalifikuje tego dowodu. Z dokumentacji fotograficznej dołączonej do tego badania jednoznacznie wynika, że badanie przeprowadzono w zabudowie wielorodzinnej. Zatem dwa badania pomiarów hałasu jednoznacznie wykazują przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu emitowanego przez myjnię samochodową należącą do Spółki. A. S.A. z siedzibą w W. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 31 maja 2024 r. zarzuciła naruszenie: art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji Starosty Gdańskiego z dnia 16 czerwca 2023 r., podczas gdy nie ma obiektywnych przesłanek do poczynienia ustaleń faktycznych o przekroczeniu dopuszczalnych norm hałasu, jak również z uwagi na to, że wyniki kontroli nie stanowią podstawy do wydania decyzji administracyjnej, natomiast mogą być przesłanką do wszczęcia postępowania z urzędu, po przeprowadzeniu którego zapadnie określona decyzja; art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 115a § 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 115a § 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak pełnego rozstrzygnięcia poprzez zaniechanie przez organy obu instancji wskazania konkretnych terenów, których dotyczy zaskarżona decyzja, co powoduje, iż decyzje wymykają się kontroli instancyjnej; przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska i Klimatu z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, w tym załącznika nr 7 do tego rozporządzenia poprzez wyznaczenie lokalizacji punktów pomiarowych hałasu niezgodnie z zasadami określonymi w punkcie B załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia, tj. w odległości innej niż 0,5 - 2 metry od elewacji budynku objętego ochroną przed hałasem oraz na wysokości wyższej niż 4 metry +/- 0,2 metra, a ponadto nieuwzględnienie w sprawozdaniu z badania wystąpienia, wpływu i uwzględniania korekty wyników z uwagi na ekspozycję urządzeń pomiarowych na inne źródła hałasu; przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu, w tym §1 i §2 tego rozporządzenia poprzez nierozróżnienie dopuszczalnych granicznych poziomów hałasu przewidzianych dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej określonych w Załączniku nr 1 (Tabela 1) oraz w Załączniku nr 3 (Tabela 3) do ww. rozporządzenia, w tym brak określenia przez organy w sposób konkretny i precyzyjny przeznaczenia terenów sąsiednich w stosunku do działki, na której położona jest myjnia, zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na odstąpieniu przez organy od obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, brak oceny prawidłowości dokonanych pomiarów emisji hałasu w zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, jak również pominięcie przez organy obu instancji wyjaśnienia zastosowanych przez skarżącą spółkę czynności i działań zmniejszających emisję hałasu, w tym brak informacji co do wykonania badania pomiaru hałasu przed czy po wykonaniu ww. czynności przez skarżącą spółkę, jak również niedopuszczenie dowodu zgłaszanego przez skarżącą w postaci nagrania video obrazującego ponadnormatywne korzystanie z myjni samochodowej w B. przez okolicznych zainteresowanych mieszkańców w czasie badania pomiaru hałasu wyłącznie w celu sztucznego zwiększenia ruchu pojazdów na terenie myjni i związanego z nim hałasu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w sposób dowolny bez uwzględnienia pełnego materiału dowodowego i wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 6) art. 79 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącej udziału w czynnościach związanych z wyznaczeniem punktów pomiarowych dla przeprowadzenia badania poziomu hałasu przez Akredytowane Laboratorium [...], jak również brak uwzględnienia zastrzeżeń skarżącej co do wykonanych badań poziomu hałasu w kontekście celowego, sztucznego zintensyfikowanego ruchu samochodów w godzinach pomiarowych w dzień i w nocy, wywołanego przez zainteresowanych postępowaniem mieszkańców terenów sąsiednich, co w konsekwencji pozbawiło skarżącą spółkę możliwości zgłoszenia zastrzeżeń co do wyznaczenia punktów pomiarowych; 7) art. 67 §1 k.p.a. w zw. z art. 68 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez poczynienia protokolarnych uzgodnień i konsultacji ze skarżącą spółką co do wyznaczenia punktów pomiarowych hałasu, które to czynności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania powinny być zaprotokołowane przez organ i strony postępowania; 8) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia decyzji pomijającego ocenę oraz brak uzasadnienia zastosowanych przez skarżącą spółkę czynności zmniejszających emisję hałasu na terenie myjni, jak również w przedmiocie ustalenia przez organ terenów sąsiednich dla myjni oraz wskazania, na jakiej podstawie i w oparciu o jaki dokument znajdujący się w aktach sprawy organ ustalił, że tereny sąsiadujące z myjnią kwalifikowane są jako teren zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, wielorodzinnej i zabudowy usługowej; 9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ II instancji przyczyn, z powodu których odmówił przeprowadzenia dowodu z nagrania video, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 10) art. 9 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak skutecznego telefonicznego poinformowania skarżącej lub jej pełnomocnika; 11) art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji merytorycznego zbadania sprawy i oparcie się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przez co naruszone zostało prawo strony do dwuinstancyjnego postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że organ I instancji wszczął postępowanie w niniejszej sprawie i wydał decyzję w oparciu o badania przeprowadzone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska - Centralne Laboratorium Badawcze Oddział w Gdańsku, podczas gdy to badanie powinno stanowić wyłącznie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu - czym organ I instancji, jak również organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, dopuścił się naruszenia art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zarazem SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 16 czerwca 2023 r. w oparciu o wadliwie wykonane badanie poziomu hałasu. Zdaniem skarżącej nie jest też tak, jak twierdzi organ II instancji, że ustalenie, czy w okolicy przedmiotowej działki występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, czy zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jest bez znaczenia, ponieważ jak wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu inne dopuszczalne poziomy hałasu przewidziane są dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a inne dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (Załącznik nr 1 - Tabela 1 oraz Załącznik nr 3 - Tabela 3 do ww. rozporządzenia). Za niezrozumiały uznano też pogląd Kolegium, że ww. akt prawny nie ma zastosowania do przeprowadzenia badań natężenia hałasu w środowisku, skoro sam podmiot wykonujący badania powołał się w treści sprawozdania z przeprowadzonego badania na ten akt prawny. Skarżąca zauważyła też, że organ nie sprecyzował w treści decyzji, jakich konkretnie terenów dotyczy ta decyzja, przez wskazanie terenu poszczególnych działek bądź inne oznaczenie obszarowego zakresu obowiązywania decyzji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.), zwanej dalej p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Z przepisu powyższego wynika, że decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu może zostać wydana, jeśli po pierwsze, poza zakładem występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, po drugie, przekroczenie to spowodowane jest działalnością zakładu. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu przez Starostę Gdańskiego w związku z wpłynięciem w dniu 17 sierpnia 2021 r. pisma Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, zawierającego sprawozdanie z pomiarów hałasu w środowisku nr [...], celem wszczęcia przez Starostę Gdańskiego postępowania w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku poza samoobsługową myjnią samochodową przy ul. K. w miejscowości B., prowadzoną przez skarżącą spółkę. Skarżąca zarzuca w skardze, powołując się na wyrok WSA w Krakowie z 16 stycznia 2013 r., II SA/Kr 1424/12, że wyniki kontroli nie stanowią podstawy do wydania decyzji administracyjnej, natomiast mogą być przesłanką do wszczęcia postępowania z urzędu, po przeprowadzeniu którego zapadnie określona decyzja. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W związku bowiem z wynikami kontroli wszczęte zostało postępowanie, w toku którego przeprowadzone zostało postępowanie dowodowe, w tym dokonane zostało badanie poziomu hałasu przez Akredytowane Laboratorium [...] z dnia 9 maja 2023 r. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie są przy tym poprzednio wydane decyzje: organu I instancji z dnia 8 listopada 2021 r. i kasacyjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 września 2022 r., wydane w oparciu o materiał dowodowy niezawierający powyższego badania poziomu hałasu z dnia 9 maja 2023 r., stąd też zarzuty skargi skierowane przeciwko tym decyzjom nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Dodać jeszcze należy, że fakt, iż sprawozdanie z pomiarów hałasu w środowisku nr [...] stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania nie oznacza, że nie może ono być dowodem w sprawie. Nie stanowiło zatem żadnej wadliwości porównanie wyników obu sprawozdań. Strona skarżąca kwestionuje przeprowadzone przez Akredytowane Laboratorium [...] badanie poziomu hałasu, które stanowiło zasadniczy dowód w sprawie. Wskazuje, że badania wykonane zostały niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. z 2021r., poz. 1710), w tym Załącznika nr 7 do tego rozporządzenia. Zdaniem skarżącej, punkty pomiarowe zostały zlokalizowane w sposób sprzeczny z ww. rozporządzeniem. Kryteria lokalizacji punktów pomiarowych zawarte są w pkt B załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia, zawierającego "metodykę referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego". Stanowi on m.in., że punkty pomiarowe na terenie zabudowanym lokalizuje się: a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5–2 m od elewacji tych budynków: – w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu, – na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji, b) na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu. Jak wynika z punktu 3.1 sprawozdania nr [...], punkty pomiarowe zostały zlokalizowane zgodnie z powyższymi wymogami. Jeden pion pomiarowy znajdował się 6,5m od elewacji budynku na wysokości 4 m.n.p.t. (zgodnie z cytowanym pkt b). Drugi pion pomiarowy znajdował się 1 metr od elewacji budynku w świetle zamkniętego okna (zgodnie z cytowanym pkt a), 5 metrów nad poziomem terenu. Skarżąca odnośnie drugiego punktu pomiarowego podnosi, że został on wyznaczony na wysokości 5 metrów, podczas gdy maksymalna wysokość zgodnie z ww. rozporządzeniem winna wynosić 4 metry +/- 0,2 metra. Wskazana przez skarżącą wysokość odnosi się do punktu pomiarowego lokalizowanego nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej wysokości (tiret drugi), nie dotyczy zatem sytuacji, gdy, tak jak w tej sprawie, punkt pomiarowy lokalizowany jest w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas (tiret pierwszy). W takim przypadku rozporządzenie nie wskazuje na wysokość punktu pomiarowego, ma on jedynie znajdować się w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas. Zastrzeżenia skarżącej związane są też z załączonym do sprawozdania rysunkiem nr 1 przedstawiającym lokalizację pionów pomiarowych, stanowiącym w istocie zdjęcie z geoportalu z zaznaczonymi punktami pomiarowymi. Kropka oznaczająca punkt pomiarowy nr 2 umiejscowiona została na budynku, a nie obok niego, co zdaniem skarżącej świadczy, że punkt ten zlokalizowany został na dachu budynku w świetle zamkniętego okna, a nie w odległości 1 metra od elewacji budynku jak zapisano w punkcie 3.1 ww. sprawozdania. W ocenie Sądu jednak zasadnicze znaczenie ma zawarty w sprawozdaniu opis lokalizacji punktów pomiarowych (pkt 3.1) z podanymi też współrzędnymi geograficznymi, niż wskazany rysunek. Zgodnie z pkt G.II Załącznika nr 7 do rozporządzenia, sprawozdanie z pomiarów wykonanych na podstawie niniejszej metodyki referencyjnej powinno zawierać opis lokalizacji punktów pomiarowych (pkt 2) oraz załącznik graficzny w postaci szkicu odzwierciedlającego m.in. punkty pomiarowe. Załącznik graficzny w sposób zatem poglądowy odzwierciedla lokalizacje punktów pomiarowych, natomiast opis lokalizacji tych punktów nie pozostawia wątpliwości, że spełnione zostały warunki wynikające z metodyki referencyjnej i żaden z punktów nie mieścił się na dachu budynku. Wreszcie, wyznaczenie lokalizacji punktów pomiarowych nie wymagało uzgodnienia z przedstawicielami skarżącej spółki. Jest to czynność wykonywana przez osoby przeprowadzające badanie poziomu hałasu w zgodzie ze wskazaną wyżej metodyką referencyjną. W tym zakresie, jak wskazano, lokalizacja punktów pomiarowych została wyznaczona prawidłowo. Słusznie też Kolegium wskazuje, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 79 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak umożliwienia spółce udziału w "formie oględzin w czynnościach związanych z wyznaczeniem punktów pomiarowych dla przeprowadzenia badania poziomu hałasu", badanie pomiaru hasłu nie stanowi bowiem oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. Mimo braku takiego obowiązku, organ podjął próbę telefonicznego poinformowania pełnomocnika skarżącej o terminie wykonania badań, ale połączenie to zostało zerwane. Ponadto, do pełnomocnika wysłano z trzydniowym wyprzedzeniem zwykłą wiadomość mailową. Ponieważ organ nie miał obowiązku pisemnego zawiadamiania strony o terminie wykonywania pomiarów hałasu, takie czynności uznać należy za wystarczające. Obecność przedstawiciela spółki nie była niezbędna dla przeprowadzenia badania i w żaden sposób nie podważa wyników badań. Wbrew zarzutom skargi, jak wynika ze sprawozdania, określając poziom hałasu w punkcie pomiarowym uwzględniono średni poziom dźwięku tła akustycznego (pkt 4.1). Natomiast z przepisów metodyki referencyjnej (Załącznik nr 7 do rozporządzenia) nie wynika, aby badanie winno być przeprowadzone z nagraniem fonii i video, celem wykluczenia wpływu innych źródeł hałasu na wynik badania. Zastrzeżenia strony skarżącej wobec metodyki przeprowadzonych badań okazały się zatem nieuzasadnione. Przeprowadzone badania poziomu hałasu wykonane w porze dnia i nocy wykazały następujące przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej o 11,1 dB w punkcie pomiarowym P1 (zlokalizowanym przy elewacji budynku) oraz o 8,7 dB w punkcie P2 (zlokalizowanym w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej). Równoważny poziom hałasu (wskaźnik LAeqN) wyniósł 56,1 dB oraz 53,7 dB, odpowiednio w punkcie P1 i P2 przy poziomie dopuszczalnym w wysokości 45 dB dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, do jakiej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zakwalifikowane są tereny sąsiadujące z myjnią. Natomiast odpowiednio dla pory dnia badania wykazały następujące przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu o 6,1 dB w punkcie pomiarowym P1, (zlokalizowanym przy elewacji budynku) oraz o 3,3 dB w punkcie P2 (zlokalizowanym w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej). Równoważny poziom hałasu (wskaźnik LAeqN) wyniósł 61,1 dB oraz 58,3 dB, odpowiednio w punkcie P1 i P2 przy poziomie dopuszczalnym w wysokości 55 dB. Skarżąca zarzuciła organowi nieuwzględnienie jej wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu w postaci nagrania video obrazującego ponadnormatywne korzystanie z myjni samochodowej w B. przez okolicznych mieszkańców w okresie prowadzonego badania pomiaru hałasu wyłącznie w celu sztucznego zwiększenia ruchu pojazdów na myjni i związanego z nim hałasu. Wbrew stanowisku skarżącej, korzystanie z myjni samochodowej przez mieszkańców w czasie prowadzenia badań pomiaru hałasu nie deprecjonuje tych badań, a wręcz, jeśli faktycznie miało miejsce, służy osiągnięciu celu tego badania, jakim jest zbadanie rzeczywistej uciążliwości instalacji w trakcie pracy myjni nie tylko przy jej najniższym czy średnim natężeniu, ale też przy jej najwyższym natężeniu. Odnosząc się do argumentu, że skarżąca chcąc wygłuszyć pracę myjni wymieniła drzwi do kontenera technicznego na drzwi tłumiące hałas urządzeń, a nadto zmniejszyła ciśnienie na pompach celem zmniejszenia hałasu wydawanego przez dysze lanc, należy zauważyć, że zmiany te, potwierdzone protokołem z dnia 4 stycznia 2023 r., wprowadzone zostały do instalacji przed datą prowadzenia pomiarów hałasu, co miało miejsce 8 maja 2023 r. Mimo wprowadzonych przez spółkę zmian przeprowadzone pomiary wykazały przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje to, czy po dacie przeprowadzenia pomiarów spółka wdrożyła jeszcze inne dodatkowe rozwiązania skutkujące zmniejszeniem poziomu hałasu. Należy bowiem wyjaśnić, że decyzje o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu wydawane na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś., nie nakładają na ich adresatów żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze egzekucji. Ich konsekwencją jest wykonywanie w stosunku do adresata decyzji badań kontrolnych w celu zweryfikowania, czy dopuszczalny poziom hałasu nie jest przekraczany. Okoliczność, że spółka podjęła wysiłki wygłuszenia wskutek czego instalacja nie emituje już - w ocenie strony skarżącej - hałasu przekraczającego dopuszczalne normy, jest normalnym postępowaniem przedsiębiorcy, a nie przesłanką do wykonywania nowych badań i ewentualnego umorzenia postępowania czy też odmowy wydania decyzji o ustaleniu dopuszczalnych norm. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że wystarczy jednorazowe przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, by mogła być wydana decyzja na podstawie art. 115a p.o.ś. w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność określonego podmiotu. Z przepisów działu V p.o.ś. dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji oparciu o art. 115a tej ustawy (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 6/10, CBOSA). Wobec powyższego w sytuacji stwierdzenia przekroczenia, choćby jednorazowego, aktualizuje się obowiązek organu wydania decyzji na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. Zatem fakt, że od momentu stwierdzenia przekroczenia przez zakład dopuszczalnych poziomów emisji hałasu, do dnia wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dokonano zmian w instalacji, nie wpływa ani na ważność samego badania akustycznego ani nie modyfikuje jego wyniku. Nie można zatem stwierdzić, że dokonane przez organ badania akustyczne stwierdzające przekroczenie norm emisyjnych, będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji, przestały być aktualne. W toku prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego zostało stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, wobec czego organ administracji, oceniający stan faktyczny sprawy na chwilę wydania decyzji administracyjnej, miał postawy do stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 115a § 1 p.o.ś. Należy zgodzić się z Kolegium, że sposób przeprowadzenia pomiarów oraz zmierzone wartości poziomów dźwięku w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia i odpowiadają metodom oraz wymogom obowiązujących przepisów. Pomiary hałasu emitowanego do środowiska przeprowadzono zgodnie z wymaganiami zawartymi w "Metodyce referencyjnej" określonej w załączniku nr 7 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2023 r. poz. 1706). W konsekwencji zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. okazały się bezzasadne. Art. 115a ust. 1 p.o.ś., jak już wyżej wskazano obliguje organ do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji, nie wskazując jakichkolwiek przesłanek umożliwiających odstąpienie od jego zastosowania. Wynika to z faktu, że decyzja o której mowa, ma charakter deklaratoryjny - ustala jedynie poziom hałasu, którego przenikanie z konkretnego zakładu do środowiska uznaje się za dopuszczalne. Nie wywołuje innych skutków w zakresie praw czy obowiązków jej adresata. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jest istotna w sensie prewencyjnym, gdyż ma na celu zapobieganie naruszaniu przez dany zakład poziomu emitowanego hałasu w przyszłości. Samo ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla danego zakładu nie rodzi negatywnych skutków prawnych dla adresata. Takie skutki w postaci administracyjnych kar pieniężnych mogą nastąpić dopiero w przypadku przekroczenia ustalonego poziomu hałasu po wydaniu tej decyzji. Wydanie decyzji skutkuje zatem jedynie tym, że jej adresat będzie zainteresowany rzetelnym dostosowaniem rzeczywistego poziomu emisji hałasu do środowiska do wartości wynikających z ustalonych dla niego norm, w toku wszystkich planowanych nawet incydentalnych i atypowych działań na terenie zakładu (por. wyrok NSA z 2 października 2019 r., sygn. II OSK 2510/18, CBOSA). Skarżąca zarzuciła, że organy w sposób dowolny ustaliły, że tereny sąsiadujące z myjnią kwalifikowane są jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wielorodzinnej i usługowej. Zdaniem skarżącej, niewystarczające jest w tym względzie powołanie się przez organ na uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu myjni i terenu sąsiedniego, bez wskazania konkretnego dokumentu, na podstawie którego ustalenia te są czynione. Zarzut ten jest niezasadny. W aktach sprawy znajduje się kopia pisma Wójta Gminy K. z dnia 16 lipca 2017 r., nr [...] skierowanego do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, że działka [...] objęta jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kolbudy nr XIV/104/2011 z dnia 25 października 2011 r. Zgodnie z zapisami planu, działka położona jest w strefie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (strefa [...]). Ustalenia tego strona skarżąca w żaden sposób nie podważyła. Nadto słusznie wskazuje Kolegium, że z dokumentacji fotograficznej zawartej w aktach sprawy oraz wyrysu z ewidencji gruntów i budynków wynika jednoznacznie, że myjnia otoczona jest z jednej strony budynkami w zabudowie wielorodzinnej (usytuowanymi na działce nr [...]). Prawidłowo zatem w decyzji organu I instancji, dopuszczalne normy hałasu dla instalacji skarżącej spółki, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] obręb B., gmina P.ustalone zostały na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz usług dla pory dnia i dla pory nocy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 115a ust. 3 p.o.ś. przez niepełne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 115a ust. 3 p.o.ś., w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. wymienia następujące rodzaje terenów faktycznie zagospodarowanych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu określono w sposób odmienny dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów zabudowy jednorodzinnej oraz dla zabudowy wielorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej. Decyzja organu I instancji określa dopuszczalny poziom hałasu w środowisku poza instalacją zlokalizowaną na terenie działki nr [...] obręb B., gmina P., na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz usług dla pory dnia i pory nocy. W wystarczający zatem sposób organ określił ciążące na spółce obowiązki. Nie ma obowiązku wskazywania konkretnie obszaru lub numerów poszczególnych działek, na których obowiązują owe dopuszczalne poziomy hałasu. Poziomy te obowiązują poza instalacją zlokalizowaną na terenie działki nr [...] obręb B., gmina P., na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy w związku z wnioskiem zawartym w skardze. Orzeczenia sądów administracyjnych wskazane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.