II SA/Gd 863/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz Sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2025 r., nr SKO Gd/478/25 w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych oddala skargę. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 13 sierpnia 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni (dalej: Dyrektor GDiZ), upoważniony uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 31 stycznia 2019 r. nr V/48/19 do załatwiania spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej związanych z wymierzaniem administracyjnych kar pieniężnych za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami Uchwały Krajobrazowej Gdańska, decyzją z 5 listopada 2024 r. wymierzył G. S. karę pieniężną za umieszczenie od 1 sierpnia 2024 r. do 26 sierpnia 2024 r. czterech jednostronnych tablic reklamowych zamontowanych na przyczepie samochodowej przy ulicy S. [...] w G. na działce numer [...], obręb O., o powierzchni służącej ekspozycji reklamy, wynoszącej odpowiednio 12,05 m2, 12,05 m2; 1,53 m2 oraz 0,97 m2, niezgodnych z przepisami Uchwały Krajobrazowej Gdańska. W uzasadnieniu wyjaśniono, że istnienie tablic stwierdzono podczas kontroli, sporządzono też wtedy protokół wraz z dokumentacją fotograficzną. Wyjaśniono dalej, że po wszczęciu postępowania, w dniu 6 sierpnia 2024 r. wpłynęło pismo skarżącego z informacją, że przyczepa została zabrana z miejsca, w którym stała i znajduje się na końcu parkingu należącego do centrum handlowego, poza zasięgiem wzroku potencjalnych odbiorców reklamy. Miejsce to zostało wyznaczone przez zarząd centrum handlowego jako umożliwiające bezpieczne tymczasowe przechowanie do czasu sprzedaży uszkodzonej, nienadającej się do jazdy przyczepy. Strona wskazała, że nie chce ściągać banerów, gdyż utrzymują one konstrukcję przyczepy. Podczas kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniu 8 sierpnia 2024 r. organ stwierdził dalsze umieszczenie czterech niezgodnych z przepisami Uchwały Krajobrazowej Gdańska tablic reklamowych zamontowanych na przyczepie samochodowej przy ulicy S. [...] w G., przy czym miejsce parkowania lawety zostało zmienione w granicach tej samej działki. Także podczas kontroli przeprowadzonych w dniach 19 sierpnia 2024 r. i 26 sierpnia 2024 r. stwierdzono, że tablice reklamowe nadal znajdują się na działce przy ulicy S. [...]. Ich usunięcie stwierdzono podczas kontroli przeprowadzonej 19 września 2024 r. Organ podkreślił, że Uchwała Krajobrazowa Gdańska nie przewiduje możliwości sytuowania tablic reklamowych w formie odpowiadającej tablicom reklamowym będących przedmiotem postępowania, tj. w formie banerów zamontowanych na przyczepie samochodowej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że G. S. odpowiada za umieszczenie tablic reklamowych niezgodnych z Uchwałą Krajobrazową Gdańska. Odnosząc się do treści jego pism formułowanych w trakcie postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że okoliczność umieszczenia tablic reklamowych na terenie należącym do właścicieli centrum handlowego i za zgodą jego zarządu nie powoduje wyłączenia nośników reklamy spod reżimu uchwały. Dopóki treść tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego jest prezentowana w przestrzeni publicznej, podlega ona regulacjom zawartym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanym na jej podstawie przepisom Uchwały Krajobrazowej Gdańska. Zmiana miejsca zaparkowania przyczepy w granicach tej samej działki nie stanowiła dostosowania nośnika reklamy do przepisów Uchwały Krajobrazowej Gdańska - za takie dostosowanie uznać należy jedynie demontaż tablic reklamowych z lawety, a to zostało stwierdzone w dniu 19 września 2024 r. W uzasadnieniu decyzji podkreślono też, że przyczepa wraz z tablicami reklamowymi była eksponowana jeszcze 21 dni po wszczęciu postępowania, a 19 dni po doręczeniu stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie. Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 37d ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wysokość kary pieniężnej jest określona jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącego ekspozycji reklamy oraz 40-krotności ustalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, powiększonym o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty. Związany charakter decyzji wymierzającej karę pieniężną za umieszczenie tablicy reklamowej/urządzenia reklamowego niezgodnego z uchwałą krajobrazową powoduje, że nie ma możliwości zastosowania art. 189d k.p.a. Organ uznał też, że nie zachodzą przesłanki odstąpienia od nałożenia kary wymienione w art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., gdyż waga naruszenia przez skarżącego prawa nie jest znikoma, doszło do tego bowiem w celu osiągnięcia potencjalnych korzyści finansowych. Strona jako przedsiębiorca powinna mieć wiedzę o obowiązujących zasadach umieszczania reklam na terenie miasta G. Nie sposób też uznać, że do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, o której mowa w art. 189e k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku rozpoznając odwołanie G.S. decyzją z 13 sierpnia 2025 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z 5 listopada 2024 r. w całości i wymierzyło mu karę pieniężną w wysokości 17.675,60 zł. Kolegium uznało, że w sprawie ziściły się przesłanki naliczenia kary, o jakiej mowa w art. 37d u.p.z.p. Po pierwsze, w myśl przepisów uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. nr XLVIII/1465/18 w sprawie w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie G., w granicach obszaru SP, gdzie zlokalizowana jest działka nr [...], obr. O., nie ma możliwości umieszczania w przestrzeni publicznej reklam na przyczepach. Reklamy będące przedmiotem postępowania bez wątpienia nie były zgodne z przepisami wspomnianej uchwały, naliczenie kary pieniężnej ocenić należy więc jako zgodne z prawem. Kolegium uznało jednak, że wysokość kary została obliczona w sposób nieprawidłowy, bowiem przyjęto nieprawidłową ilość dni eksponowania reklam w przestrzeni publicznej. Ilość dni eksponowania reklamy w przestrzeni publicznej dla potrzeb wymierzenia kary pieniężnej oblicza się biorąc za dzień pierwszy - dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia kary. Wysokość kary w niniejszej sprawie wynosić więc powinna 17675,60 zł, ponieważ od dnia zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania do dnia usunięcia tablicy z przestrzeni publicznej upłynęło 19 dni, a nie 26 dni, jak przyjął organ pierwszej instancji. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że nie ma żadnego znaczenia powód, z jakiego reklama znalazła się w przestrzeni publicznej. Jeżeli więc nawet rzeczywiście konstrukcja reklamy uległa uszkodzeniu w trakcie transportu i przyczepa została umieszczona na parkingu z powodu niemożności dalszego transportu, to reklama i tak pozostawała w przestrzeni publicznej. Kolegium wyjaśniło także, że nie ma podstaw do zakwestionowania przeprowadzonych przez pracowników organu I instancji pomiarów, były one przeprowadzone za pomocą dalmierza, a pomiarowi podlega nie tylko płachta zawierająca treść reklamową, lecz także elementy konstrukcyjne, czyli stelaż, na którym umieszczona jest reklama. W aktach sprawy zobrazowano sposób dokonania pomiarów, a strona była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Kolegium wyjaśniło też, że w sprawie nie miały miejsca oględziny, a jedynie kontrole mające na celu ustalenie powierzchni reklam oraz czasu, przez jaki były one w przestrzeni publicznej, a o takich kontrolach strona nie musi być powiadamiana. Skarżący był natomiast prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania i o jego zakończeniu, przy czym w zawiadomieniu o wszczęciu wskazano powierzchnię reklam. Organ I instancji prawidłowo uznał także, że nie ma podstaw do odstąpienia od naliczenia kary. W ocenie Kolegium nie istniały żadne powody, dla których płachty z treścią reklamową nie mogły być usunięte z przyczepy po uzyskaniu przez G. S. informacji, że reklamy naruszają przepisy uchwały krajobrazowej. Został on już w dniu 24 lipca 2024 r. wezwany do usunięcia przyczepy z reklamą z przestrzeni publicznej, mimo to reklamy pozostawały w przestrzeni publicznej przynajmniej do 26 sierpnia 2024 r., a więc ponad miesiąc od wezwania do ich usunięcia. G. S. zaprzestał więc naruszania prawa, ale nie w momencie wezwania go do usunięcia reklam, albo choćby po zawiadomieniu go o wszczęciu postępowania w sprawie, ale po ponad miesiącu od powzięcia informacji o naruszeniu przepisów uchwały krajobrazowej. G. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 13 sierpnia 2025 r. zarzucił: 1/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 KPA, tj. art. 28 KPA w zw. z art. 10 § 1 KPA w zw. z art. 9 KPA poprzez dokonanie przez SKO w Gdańsku nieprawidłowej kontroli decyzji organu I instancji i niedostrzeżenie, że skarżący nie był zawiadamiany o wszystkich podejmowanych przez organ czynnościach, w tym czynnościach kontrolnych na działce nr [...] przy ul. S. [...] w G., na której znajdowała się zepsuta naczepa wraz z reklamą, co skutkowało tym, iż bez własnej winy nie brał on udziału w postępowaniu na każdym jego etapie oraz poprzez uznanie przez SKO w Gdańsku, iż skarżący jako strona nie musi być zawiadamiany przez organ o podejmowanych czynnościach kontrolnych oraz poprzez uznanie, iż prawa strony do udziału w postępowaniu są realizowane i zagwarantowane przez umożliwienie skarżącemu zapoznania sią z aktami sprawy w chwili zakończenia postępowania, 2/ naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 KPA poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w całości i bezzasadne naliczenie skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 17675,60 zł, podczas gdy organ II instancji dokonując prawidłowej kontroli decyzji organu I instancji powinien był uchylić jego decyzję i umorzyć postępowanie oraz odstąpić od wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, 3/ naruszenie art. 10 § 1 KPA w zw. z art. 9 KPA w zw. z art. 28 KPA poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez SKO w Gdańsku, że skarżący miał zapewniony udział w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, gdyż mógł się zapoznać z aktami sprawy w momencie zakończenia postępowania administracyjnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż G. S. został pozbawiony prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, powinien mieć bowiem prawo do uczestniczenia we wszelkich podejmowanych przez organ administracji publicznej czynnościach, w tym prawo do udziału w czynnościach kontrolnych prowadzonych przez pracowników organu I instancji, prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłaszania żądań, a uprawnień tych został pozbawiony, 4/ naruszenie art. 7 KPA w zw. z art. 75 § 1 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 79 § 1 KPA w zw. z art. 80 KPA poprzez dokonanie przez SKO w Gdańsku nieprawidłowej kontroli decyzji organu I instancji i niedostrzeżenie, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób naruszający zasadę praworządności w wyniku niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rzetelnego załatwienia sprawy mającego na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz poprzez ograniczenie postępowania dowodowego do czynności kontrolnych, 5/ naruszenie art. 78 § 1 KPA w zw. z art. 107 § 3 i 6 KPA poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji wniosków skarżącego dotyczących przeprowadzenia dowodów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, tj. dowodów z 7 fotografii obrazujących miejsce posadowienia przyczepy samochodowej oraz poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, dlaczego w ocenie SKO w Gdańsku dowód ten nie zasługiwał na uwzględnienie, 6/ naruszenie art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez bezzasadne uznanie, że G. S. umieścił tablicę reklamową przy ulicy S.[...] w G. niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż pozostawił przyczepę samochodową przy ulicy S. [...] w G. z powodu jej uszkodzenia, złamania przez wiatr i braku możliwości dalszego transportu, 7/ naruszenie art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez bezzasadne uznanie, że G. S. umieścił tablicę reklamową przy ulicy S.[...] w G. niezgodnie z przepisami uchwały nr XLVIII/1465/18 Rady Miasta Gdańska z 22 lutego 2018 r., podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż pozostawiona tablica zamontowana na przyczepie samochodowej przy ulicy S. [...] w G. nie stanowiła reklamy, a była zepsutym i uszkodzonym pojazdem pozostawionym na uboczu z uwagi na uszkodzenie i brak możliwości transportu, 8/ naruszenie art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA, w zw. z art. 189 f § 1 pkt 1 KPA poprzez uznanie, że nie ma podstaw do odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej pomimo, że waga naruszenia prawa była znikoma, a G. S. zaprzestał naruszania prawa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 5 listopada 2024 roku. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 13 sierpnia 2025 r. wydana w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za umieszczenie czterech jednostronnych tablic reklamowych zamontowanych na przyczepie samochodowej, niezgodnych z przepisami Uchwały Krajobrazowej. Na mocy art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, dalej u.p.z.p.) rada gminy została uprawniona do ustalenia w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Tego rodzaju uchwała jest nazywana uchwałą krajobrazową. W piśmiennictwie wskazuje się, że celem tego rodzaju aktu prawa miejscowego jest uporządkowanie przestrzeni publicznej, a przyjęte w u.p.z.p. regulacje, dotyczące tej uchwały, wprowadzają w istocie prymat ochrony krajobrazu. Przy czym przepisy u.p.z.p. nie przewidują obowiązku podjęcia uchwały krajobrazowej, ma ona charakter fakultatywny. Wpływa to także na władztwo gminy w ustalaniu treści uchwały, gdyż może ona przewidywać całkowity zakaz sytuowania obiektów reklamowych, jak również przewidywać rozwiązania pośrednie, polegające na ograniczeniach o charakterze częściowym. Tego rodzaju rozwiązania mogą zaś dotyczyć zarówno samego obiektu reklamowego (jego parametrów i materiału, z jakiego ma zostać wykonany) - ograniczenia przedmiotowe, jak i jego usytuowania - ograniczenia obszarowe (zob. T. Brzezicki, Kara za niezgodne z prawem umieszczenie reklamy, Przegląd Podatkowy, 8/2016, s. 35-40). W dniu 22 lutego 2018 r. Rada Miasta Gdańska podjęła uchwałę nr XLVIII/1465/18 w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańska (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2018 r., poz. 1034) – zwaną dalej jako dotychczas "Uchwałą Krajobrazową". Uchwała ta weszła w życie 3 kwietnia 2018 r. Wprowadzając możliwość podjęcia uchwały krajobrazowej i określenia w niej zasad oraz warunków wskazanych w art. 37a ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca jednocześnie przewidział zastosowanie określonych instrumentów finansowych związanych z sytuowaniem reklam. Mianowicie, w art. 37d tej ustawy przewidziano karę pieniężną za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej. Kara ta jest wymierzana przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w drodze decyzji i obejmuje okres od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów uchwały albo usunięcia tablicy lub urządzenia (art. 37d ust. 2 i 3). Ustawodawca określił sposób ustalania wysokości ww. kary w ten sposób, że stanowi ona iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1 (art. 37d ust. 8). W tym zakresie wskazać trzeba, że Rada Miasta Gdańska nie podjęła uchwały określającej wysokości stawek opłaty reklamowej, w związku z czym do kar związanych ze sprzecznym z uchwałą krajobrazową usytuowaniem tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych zastosowanie znajdzie art. 37d ust. 9 u.p.z.p., który w takim wypadku przewiduje, że wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami uchwały krajobrazowej. Przechodząc na grunt Uchwały Krajobrazowej należy wskazać, że w § 2 ust. 1 i 2 lokalny prawodawca ustanowił zakaz sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych innych niż określone w tej uchwale. Dopuszczono sytuowanie wyłącznie takich rodzajów tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w przepisach uchwały, na zasadach i warunkach w niej określonych. W Uchwale Krajobrazowej zasady i warunki sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych określono dla poszczególnych obszarów, na które podzielono miasto G., oznaczonych symbolami: SZ, S0, SR, S1, S2, SI, S3 i SP, adekwatnie do występujących w nich charakterystycznych cech krajobrazu przyrodniczo-kulturowego. Zgodnie z art. 2 pkt 16a u.p.z.p. przez reklamę należy rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne. Z art. 2 pkt 16b u.p.z.p. wynika zaś, że tablicą reklamową jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Natomiast urządzeniem reklamowym jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (art. 2 pkt 16c u.p.z.p.). Przedmiotem oceny są cztery jednostronne tablice reklamowe umieszczone na przyczepie samochodowej. Reklamowy charakter tych tablic nie jest w sprawie sporny. Znajdowały się one na działce nr [...], obr. O., czyli na obszarze oznaczonym w Uchwale Krajobrazowej symbolem SP. Słusznie wskazał organ I instancji, że przedmiotowe tablice reklamowe stanowią reklamę przenośną, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 23 Uchwały Krajobrazowej: "reklama przenośna - wolnostojąca tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe inne niż trwale związane z gruntem, w szczególności: witacz wejściowy, flaga plażowa, powłoki pneumatyczne". Treść § 18 ust. 5 Uchwały Krajobrazowej określa zasady umieszczania wolnostojących przenośnych tablic reklamowych w obszarze SP: "W granicach obszaru SP dopuszcza się sytuowanie niżej wymienionych rodzajów tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych wolnostojących przenośnych, z zachowaniem następujących zasad: 1) witacz wejściowy (...) 2) powłoki pneumatyczne oraz inne przestrzenne urządzenia reklamowe: dopuszcza się wyłącznie w miejscach odbywania się imprez masowych oraz innych wydarzeń okolicznościowych lub w pasach drogowych dla wydarzeń odbywających się na obszarze Miasta, dopuszcza się o wysokości nie większej niż 10 m." Nawet gdyby uznać sporne tablice reklamowe za "inne przestrzenne urządzenia reklamowe", to Uchwała Krajobrazowa dopuszcza możliwość ich sytuowania w obszarze SP wyłącznie w miejscach odbywania się imprez masowych oraz innych wydarzeń okolicznościowych lub w pasach drogowych dla wydarzeń odbywających się na obszarze Miasta – a tego warunku będąca przedmiotem postępowania reklama przenośna nie spełnia. Zgodnie z art. 37d ust. 1 u.p.z.p. podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej. Skarżący podnosi, że nie umieścił tablicy reklamowej przy ulicy S.[...] w G., tylko pozostawił tam przyczepę samochodową z uwagi na jej uszkodzenie podczas transportu. Z tą argumentacją wiążą się też zarzucane organowi naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez brak ustaleń odnoszących się do stwierdzenia stanu technicznego przyczepy samochodowej, na której umieszczono tablice reklamowe. Zarzuty skargi są w tym zakresie niezasadne. Po pierwsze, mało wiarygodnie brzmią twierdzenia skarżącego, że przyczepa zawierająca reklamę prowadzonej przez niego w G. działalności gospodarczej przewożona była z G. do nieustalonego miejsca i po drodze, na wysokość Centrum Handlowego w G., w którym skarżący prowadzi drugi punkt handlowy, uległa zepsuciu, w związku z czym została tam pozostawiona na parkingu, za zgodą zarządcy Centrum Handlowego, do czasu znalezienia nabywcy, a tablice reklamowe służyły jedynie stabilizacji konstrukcji. Po drugie, co najistotniejsze, to czy przyczepa była w dobrym stanie technicznym czy nie i czy rzeczywiście uległa uszkodzeniu podczas transportu jest bez znaczenia dla przyjęcia, że skarżący umieścił transportowane na niej tablice reklamowe niezgodne z przepisami uchwały Krajobrazowej. Sporne tablice reklamowe, nawet jeśli stabilizowały konstrukcję uszkodzonej przyczepy, to pełniły również funkcję reklamową i tego skarżący nie podważył. Zawierały one informacje o nazwie ([..]), usługach (serwis A.), adresie (G., ul. [..]) i danych kontaktowych (numer telefonu), a zatem rozpowszechniały informacje o towarach, usługach oraz miejscach, w których można je nabyć. Tym sam należy uznać, że ww. tablice były tablicami reklamowymi umieszczonymi w przestrzeni publicznej z naruszeniem Uchwały Krajobrazowej, co oznacza, że spełniona jest przesłanka ich umieszczenia niezgodnie z przepisami uchwały (art. 37d ust. 1 u.p.z.p.). Należy również wskazać, że przepisy stanowiące podstawę podejmowania uchwał krajobrazowych wprowadzone zostały do polskiego systemu prawnego w dniu 11 września 2015 r. ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774) - dalej: "Ustawa Krajobrazowa". Założeniem tej ustawy było wprowadzenie do krajowego porządku prawnego rozwiązań, które powstrzymają degradację krajobrazu oraz zapewnią jego zachowanie, w szczególności poprzez wprowadzenie możliwości reglamentacji działalności polegającej na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Omawianą ustawą wprowadzono do art. 2 pkt 16e u.p.z.p. ustawową definicję krajobrazu stanowiąc, że jest to "postrzegana przez ludzi przestrzeń, zawierająca elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowana w wyniku działania czynników naturalnych lub działalności człowieka". W uzasadnieniu projektu ww. ustawy (druk sejmowy nr 1525, Sejm VII kadencji) wskazano na konieczność właściwego rozumienia pojęcia "postrzegania krajobrazu przez ludzi" jako uświadomienie sobie wrażenia wywołanego działaniem bodźca zewnętrznego na analizator zmysłowy. W takim kontekście należy interpretować zaproponowane definicje. Z powyższymi zmianami terminologicznymi koresponduje zmiana katalogu wartości składających się na walory krajobrazowe. W miejsce wartości ekologicznych, estetycznych lub kulturowych proponuje się ujęcie w definicji walorów przyrodniczych, kulturowych, historycznych i estetyczno-widokowych (art. 9 pkt 2 lit. c). Dalej w uzasadnieniu projektu Ustawy Krajobrazowej wskazano, że istotnym zagrożeniem dla walorów krajobrazu jest lokalizowanie w przestrzeni publicznej w sposób praktycznie dowolny i bez żadnych ograniczeń co do wyglądu tablic i urządzeń reklamowych, czemu przeciwdziałać mają wprowadzone regulacje. Konieczność zapewnienia ochrony krajobrazu i właściwego nim zarządzania wynika m.in. z postanowień ratyfikowanej przez Polskę w 2005 r. Europejskiej Konwencji Krajobrazowej sporządzonej we Florencji w dniu 20 października 2000 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 14, poz. 98). Zgodnie z art. 5 Konwencji Polska zobowiązała się m.in. do podjęcia działań na rzecz prawnego uznania krajobrazów, ustanowienia i wdrożenia polityki krajobrazowej oraz zintegrowania krajobrazu z własną polityką w zakresie planowania regionalnego i urbanistycznego, a także z innymi politykami, które pośrednio lub bezpośrednio oddziałują na krajobraz. W rozumieniu Konwencji "krajobraz" oznacza obszar postrzegany przez ludzi, którego charakter jest wynikiem działania i interakcji czynników przyrodniczych i/lub ludzkich. Zgodnie z art. 5 pkt a Konwencji strony zobowiązane są do prawnego uznania krajobrazów jako istotnego komponentu otoczenia ludzi, jako wyrażenia dzielonej przez nie różnorodności kulturowej i przyrodniczej oraz podstawy ich tożsamości. Zalecenie CM/Rec(2008)3 Komitetu Ministrów dla państw członkowskich w sprawie wytycznych dotyczących wdrażania Konwencji stanowi, że prawne uznanie krajobrazów jest prawem i obowiązkiem wszystkich instytucji i obywateli Europy względem ich fizycznego otoczenia. Ratyfikacja Konwencji zobowiązuje ponadto jej strony do ustanowienia standardów jakości krajobrazu (art. 6D Konwencji), jak również do planowania ochrony krajobrazu oraz do gospodarowania krajobrazem. Znowelizowane przepisy u.p.z.p. służyć miały realizacji powyższych zadań i wartości na gruncie krajowym, dając gminom narzędzia kształtowania i zarządzania krajobrazem poprzez możliwość podjęcia uchwał krajobrazowych i wyposażając je w instrumenty finansowe pozwalające na egzekwowanie określonych w uchwale zasad i warunków sytuowania tablic i urządzeń reklamowych. Zawarta w u.p.z.p. definicja krajobrazu odpowiada Konwencji, która w art. 1 lit. a definiuje krajobraz jako obszar postrzegany przez ludzi, którego charakter jest wynikiem działania i interakcji czynników przyrodniczych i/lub ludzkich. Na gruncie niniejszej sprawy istotne znaczenie ma to, że definicja krajobrazu zawarta w Konwencji odnosi się jasno do percepcji krajobrazu przez ludzi. Konwencja kładzie przy tym nacisk na rozumienie krajobrazu jako całości i obejmuje swoimi przepisami wszystkie krajobrazy, co jest wyartykułowane zarówno w preambule ("Konwencja nowym instrumentem ochrony, gospodarki i planowania wszystkich krajobrazów w Europie"), jak i w jej zakresie przedmiotowym. Konwencja uznaje krajobraz za istotny komponent naszego życia wykraczający poza znaczenie wizualne i uznający go za jedną z podstawowych potrzeb ludzkich mających znaczenie dla naszego dobrostanu i dobrobytu (jakości życia), a także tożsamości i kultury. Co więcej, wskazuje również, że jest on częścią interesu publicznego i jako taki powinien być przedmiotem troski władz publicznych. "Krajobraz" oznacza zatem strefę lub obszar postrzegany przez mieszkańców i odwiedzających, którego cechy wizualne i charakter są wynikiem działań, czynników naturalnych i/lub kulturowych (czyli ludzkich). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że na gruncie analizowanych przepisów znaczenie ma to, czy dane urządzenie reklamowe funkcjonuje w przestrzeni publicznej. Jeśli tak - jest objęte regulacjami uchwały krajobrazowej, jeśli nie - tymi regulacjami nie jest objęte. W niniejszej sprawie tablic reklamowe umieszczone na przyczepie samochodowej niezależnie od tego czy była ona uszkodzona czy nie, emitowały treści reklamowe do przestrzeni publicznej, pełnił zatem funkcję urządzenia reklamowego i dlatego jest objęty regulacjami Uchwały Krajobrazowej chroniącej krajobraz w rozumieniu podanym wyżej, czyli jako przestrzeń postrzeganą przez ludzi. Bez znaczenia w tym kontekście pozostaje też to, że przedmiotowa konstrukcja zawierająca tablice reklamowe została przemieszczona w miejsce oddalone od ciągów samochodowych i pieszych, na uboczu parkingu, w strefie dostaw, rozładunku, rozmieszczenia odpadów i sprzętów służących do obsługi galerii handlowej, co obrazują zdjęcia załączone do odwołania. Uchwała krajobrazowa nie różnicuje warunków i zasad sytuowania reklam w zależności od widoczności reklamy czy liczby osób, które mogą ją dostrzec. Dostosowanie tablic reklamowych do ustaleń Uchwały Krajobrazowej mogło nastąpić tylko w drodze ich demontażu, a to zostało stwierdzone dopiero w dniu 19 września 2024 r. Do tego czasu tablice reklamowe pozostawały w przestrzeni publicznej, nawet jeśli w miejscu mniej widocznym, jednak nadal publicznie dostępnym. Dopóki treść tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego jest prezentowana w przestrzeni publicznej, podlega ona regulacjom zawartym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanym na jej podstawie przepisom Uchwały Krajobrazowej. Zmiana miejsca zaparkowania przyczepy w granicach tej samej działki nie stanowiła dostosowania nośnika reklamy do przepisów Uchwały Krajobrazowej. W tej sytuacji organy zobligowane były do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zmierzającego do wyegzekwowania zgodności urządzenie reklamowego z Uchwałą Krajobrazową poprzez obciążenie właściciela reklamy karą pieniężną oraz obowiązkiem jej dostosowania do postanowień reklamy bądź do jej usunięcia, co w pełni odpowiada dyspozycji art. 37d u.p.z.p. Przechodząc do kwestii wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego i związanych z tym konsekwencji należy wskazać, że zgodnie z art. 37d ust. 4 u.p.z.p. karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Przy czym w niniejszej sprawie istotne jest, że postępowanie w sprawie wymierzenia owej kary zostało wszczęte w urzędu. Przepisy prawa nie wskazują zaś wyraźnie, jaką datę należy przyjmować jako dzień wszczęcia postępowania w przypadku działania organu z urzędu. W orzecznictwie pojawiła się rozbieżność, czy wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 37d ust. 4 u.p.z.p., należy wiązać z datą podjęcia pierwszej czynności w sprawie przez organ administracji publicznej, o której strona została powiadomiona, czy z datą doręczenia sprawcy deliktu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, Organ pierwszej instancji przychylił się do pierwszego poglądu, a organ odwoławczy do drugiego, co spowodowało też wydanie orzeczenia reformatoryjnego, w wyniku którego wysokość administracyjnej kary pieniężnej została przez Kolegium obniżona z kwoty 24.188,32 zł do kwoty 17.675,60 zł. Stanowisko Kolegium co do daty wszczęcia postępowania, z którą wiąże się data, od której należy naliczać administracyjną karę pieniężną, jest dla strony korzystne, stąd należy je zaakceptować. Również przyjęta przez Kolegium data demontażu tablic reklamowych, co stanowiło dostosowanie do ustaleń Uchwały Krajobrazowej, nie budzi wątpliwości. W dniu 26 sierpnia 2024 r. pracownicy organu stwierdzili podczas czynności kontrolnych dalsze pozostawania tablic reklamowych w przestrzeni publicznej, natomiast w dniu 19 września 2024 r. stwierdzili brak ich obecności. W tej sytuacji uznano, z korzyścią dla strony, że demontaż tablic reklamowych miał miejsce w dniu 26 sierpnia 2024 r. W konsekwencji administracyjna kara pieniężna została naliczona przez Kolegium za 19 dni, tj. od 7 sierpnia 2024 r. do 26 sierpnia 2024 r., co uznać należy za prawidłowe. Niezasadne są zarzuty skargi kwestionujące pomiary tablic reklamowych dokonane przez pracowników organu. Pomiary wykonane zostały za pomocą profesjonalnego urządzenia pomiarowego (dalmierza laserowego Leica BLK 3D), który gwarantuje dokładność pomiarów i udokumentowane w protokole kontroli. Skarżący nie zdołał skutecznie podważyć prawidłowości ustaleń organów w zakresie powierzchni ekspozycji reklamowej, od której zależała wysokość obciążającej skarżącego kary. Skarżący nie wykazał bowiem, aby rozmiary spornych tablic reklamowych były w rzeczywistości inne niż stwierdzone przez organ I instancji. Skoro na tę okoliczność nie zaoferowano żadnego poddającego się weryfikacji kontrdowodu zarzut sformułowany w tym zakresie należy uznać za gołosłowny. Skarżący już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, w którym jednocześnie wyznaczono datę oględzin, został szczegółowo poinformowany o stwierdzonych parametrach tablic reklamowych. Zarówno w trakcie oględzin, jak i w odwołaniu, mógł przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń, czego nie uczynił. To natomiast na stronie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, z których wywodzi ona korzystne dla siebie konsekwencje. Skarżący w toku postępowania, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo uzyskania pełnego dostępu do akt postępowania i pozyskania tym samym wiedzy odnośnie dokumentacji zgromadzonej w aktach, nie zażądał od organu żadnych wyjaśnień w kwestii metodologii pomiarów czy informacji odnośnie atestu bądź certyfikatu urządzenia pomiarowego. W konsekwencji, zarzuty skargi nie podważyły prawidłowości wyników ustaleń organów w zakresie wymiarów tablic reklamowych. Nie potwierdziły się również zarzuty pozbawienia strony możliwości aktywnego udziału w czynnościach postępowania, tj. naruszenia przepisów art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 11 § 1 i art. 79 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej KPA. Skarżący został zawiadomiony o wszczęci postępowania, a w zawiadomieniu wskazano na istotne okoliczności w sprawie, takie jak wymiary tablic reklamowych i sposób obliczania kary pieniężnej. Skarżący miał zatem możliwość aktywnego brania udziału w postępowaniu i prezentowania swojego stanowiska, z którego to prawa korzystał. Nie kwestionował jednak ani faktu umieszczenia tablic ramowych w podanym przez organ miejscu ani ich wymiarów. Czynności kontrolne dokonane bez udziału strony po wszczęciu postępowania w dniach8 sierpnia 2024 r., 19 sierpnia 2024 r., 26 sierpnia 2024 r, 19 września 2024 r., stwierdzały tylko obiektywne okoliczności, fakty, tj. istnienie w danym terminie w określonej lokalizacji tablic reklamowych, co potwierdzono wystarczającym materiałem dowodowym, czego skarżący nie kwestionował. Skarżący nie wykazał, aby jego udział w tych czynnościach kontrolnych mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie przez Kolegium art. 10 a przez organ I instancji art. 76 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Zarzut naruszenia przepisów postępowania może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a taka sytuacja nie miała w sprawie miejsca. Jako niezasadny należało również ocenić sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię. Powyższy przepis umożliwia odstąpienie od nałożenia kary, jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienione w nim przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma, zaś strona zaprzestała naruszania prawa. Ustawodawca w treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie wyjaśnił, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 k.p.a., w którym ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. Na tle tego unormowania w doktrynie przyjmuje się, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2020). Z kolei w orzecznictwie wskazuje się, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (zob. wyrok WSA w Warszawie z 27 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 566/21). Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 973/20). Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, że waga naruszenia przez skarżącego prawa - zakazu umieszczania urządzeń reklamowych z naruszeniem zasad określonych w Uchwale Krajobrazowej - nie była znikoma. Skarżący, jako przedsiębiorca, niewątpliwie powinien mieć wiedzę o obowiązujących zasadach umieszczania reklam na terenie miasta Gdańska. W niniejszym przypadku było to naruszenie postanowień uchwały krajobrazowej, z którego skarżący czerpał korzyści finansowe i w którym trwał pomimo poinformowania go przy wszczęciu postępowania o stanowisku organu oraz o konsekwencjach utrzymywania stanu sprzeczności z uchwałą. Skarżący umieścił tablice, godząc tym samym w dobro wspólne, jakim jest krajobraz i czerpiąc z tego tytułu korzyści, co wyklucza przyjęcie znikomej wagi. Wynika to bezpośrednio z treści art. 189f pkt 1 k.p.a., który przesłanką odstąpienia czyni zaprzestanie naruszania prawa, a okoliczności wskazywane przez skarżącego tej oceny nie mogły zmienić. Subiektywna ocena skarżącego, dotycząca jakości tablic i ich wpływu na krajobraz nie mogła prowadzić do uznania znikomości naruszenia prawa przez skarżącego, albowiem to prawo miejscowe ustala zasady ochrony krajobrazu preferowane przez uchwałodawcę gminnego. W związku z tym, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo rozpatrzyły przesłankę "znikomej wagi naruszenia prawa", od której spełnienia – łącznie z przesłanką zaprzestania naruszenia – ustawodawca uzależnił możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. W ocenie Sądu, zawarte w rozstrzygnięciach organów uzasadnienie dla braku możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, mieści się w granicach uznania administracyjnego, a zarazem czyni zadość wymogowi prawidłowej argumentacji przyjętego rozstrzygnięcia. Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że wydane decyzje odpowiadają prawu. W szczególności w sprawie w sposób prawidłowy ustalono ilość, rodzaj i okres umieszczenia tablic reklamowych niedopuszczalnych w strefie SP zgodnie z uchwałą, jak również ustalono podmiot, który owe tablice umieścił. Kwota wymierzonej kary odpowiada wymogom art. 37d ust. 5 u.p.z.p. Strona nie kwestionowała prawidłowości wyliczeń kary co do zastosowanego wzoru i stawek, jak również Sąd w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień. W konsekwencji, przeprowadzone postępowanie należało uznać za zgodne z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy pozwalał bowiem ustalić istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, został też poddany ocenie, która nie nosi znamion dowolności. Organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem i pozwala na poznanie przesłanek, którymi organ kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Powyższej oceny nie zdołały zaś podważyć zarzuty skargi, co wynika z przeprowadzonych przez Sąd rozważań. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), skargę oddalił jako niezasadną.