II SA/Gd 886/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 438/24 w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 marca 2024 r., nr SKO Gd/2679/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę. Prawomocnym wyrokiem z 11 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 438/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 12 marca 2024 r. nr SKO Gd/2679/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Pismem z 22 października 2025 r. M. T. wniosła m.in. skargę o wznowienie postępowania o sygn. akt II SA/Gd 438/24, w tym o uchylenie bądź zmianę wyroku z 11 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 438/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Jak wynika z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Ponadto, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.); gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 2a zdanie pierwsze p.p.s.a.); gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 p.p.s.a.). W oparciu o art. 273 § 1 p.p.s.a. można również żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 278 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być stosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271 – 273 p.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wzniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań, sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze. Zatem należy uznać, że na wstępnym etapie sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, która nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 - 273 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej przesłance wznowienia, podlega odrzuceniu (zob. postanowienie SN z 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98, OSNAPiUS z 2000 r., nr 6, poz. 254; uchwała SN z 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68, OSNC 1969 r., nr 12, poz. 28; wyrok NSA z 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04, niepubl., postanowienia NSA z 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1206/12 oraz z 25 listopada 2020 r., sygn. akt I GSK 431/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie M. T. wniosła w dniu 30 października 2025 r. pismo zatytułowane "Skarga oraz Skarga o wznowienie sprawy II SA/Gd 438/24", w którym wskazała, że wnosi skargę na sędziów, którzy byli w składzie rozpoznającym jej skargę o sygn. II SA/Gd 438/24 z uwagi na rozpoznanie sprawy z niepełnej skargi z 25 kwietnia 2024 r., a nie z właściwej skargi z 18 czerwca 2024 r. Ponadto, Skarżąca zarzuciła brak żądania od organu odpowiedzi na ww. właściwą skargę. Następnie Skarżąca odniosła się do stanowiska Sądu wskazując, że błędne jest stwierdzenie, jakoby Skarżąca uniemożliwiała przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, podczas gdy został on przeprowadzony w dniu 27 grudnia 2022 r. Skarżąca wniosła również zastrzeżenia co do braku wypunktowania braków do uzupełnienia w wywiadzie. Dalej Skarżąca przedstawiła zarzuty merytoryczne co do twierdzeń zawartych w wyroku o sygn. II SA/Gd 438/24 i przeprowadziła polemikę z nimi wskazując m.in., że pełnomocnik z urzędu przedstawiła opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, a Sąd pominął wniosek Skarżącej o uznanie tej opinii za sporządzoną z niezachowaniem zasad należytej staranności. Analiza powyższych zarzutów Skarżącej bezspornie prowadzi do wniosku, że żaden z nich nie spełnia przesłanek, o których mowa w przywołanych powyżej przepisach art. 272-274 p.p.s.a. W składzie sądu nie uczestniczyła bowiem osoba nieuprawniona ani nie orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy; strona miała zdolność sądową i procesową, nie była pozbawiona możności działania; Skarżąca nie powołała się na żadne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego czy Trybunału Sprawiedliwości czy inne rozstrzygnięcie organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, które miałoby wpływ na zapadłe orzeczenie; orzeczenie nie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym ani nie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że Skarżąca nie oparła swojej skargi o wznowienie postępowania na ustawowej podstawie wznowienia, a co stanowi warunek konieczny możliwości rozpatrzenia takiej skargi. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.