II SA/Gd 890/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody z dnia 21 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego G. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 18 października 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 173/07 uchylił decyzję Wojewody z dnia 16 stycznia 2007r. nr [...] i decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 listopada 2006r. nr RAA-I-7351/664/06/43/45/AM, którymi to zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi Spółce A pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym i wewnętrzną instalacją gazową na działce nr 195 przy ul. W. 45 w G. Nadto wyrokiem tym uchylona została decyzja Wojewody z dnia 16 stycznia 2007r. nr WI-AB.I/MB/7111-19/07 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że właściciele nieruchomości sąsiadujących z budynkiem, który poprzez swoje gabaryty może oddziaływać na nie poprzez ich zacienianie mają prawo do tego by w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym z wynikami analizy i ewentualnie wnieść swoje uwagi czy też zastrzeżenia. Czynności tych mogą zaś dokonać tylko jako strony postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organy winny zapewnić udział w postępowaniu wszystkim właścicielom działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania obiektu, w tym skarżącemu G. S. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania z udziałem stron, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 18 października 2007r., Prezydent Miasta wydał decyzję z dnia 16 czerwca 2008r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi Spółce A pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym i wewnętrzną instalacją gazową na działce nr 195 przy ul. W. 45 w G. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że projektowany budynek stanowi uzupełniającą zabudowę śródmiejską na terenie, na którym do końca 2003r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania śródmieścia G. Realizowana na tym terenie zabudowa to budynki wielorodzinne o intensywności zabudowy netto przekraczającej 1.0. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. teren ten jest włączony do strefy funkcjonalnej śródmieścia. Powyższe przesłanki pozwalają uznać ten teren za obszar zabudowy śródmiejskiej zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty i ich usytuowanie. Złożona w toku rozpoznawania sprawy analiza zacienienia i przesłaniania wykonana na podstawie geodezyjnej inwentaryzacji już po wyroku WSA wykazała, że projektowany budynek spełnia wymogi określone dla uzupełniającej zabudowy śródmiejskiej wynikającej z zapisu § 13 rozporządzenia. Organ wskazał, iż przedstawiona przez skarżącego G. S. opinia Wydziału Urbanistyki UM w G. z dnia 23 stycznia 2008r. uzasadniające twierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja nie jest zlokalizowana na terenie zabudowy śródmiejskiej, nie uwzględnia wpływu obowiązywania na tym terenie do końca 2003r. ustaleń planu zagospodarowania śródmieścia G. oraz ustaleń obowiązującego Studium. Ponadto opinia ta nie jest stanowiskiem organu w tej sprawie, zatem nie może być wiążąca. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kondygnacji, na której znajduje się garaż, organ I instancji ustalił, że zgodnie z definicją zawartą w § 13 pkt 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację, której więcej niż połowa wysokości w świetle, ze wszystkich stron budynku, znajduje się poniżej poziomu przylegającego do niej, projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną pod nią kondygnację. W przedłożonym projekcie budowlanym garaż w części południowej usytuowany jest w całości, łącznie ze stropem nad nim, poniżej poziomu terenu, natomiast północno-wschodni narożnik od strony ulicy jest odsłonięty w celu umożliwienia wjazdu do garażu. Usytuowanie takie wynika z ukształtowania istniejącego terenu, który jest nachylony w stronę ulicy. W stosunku do poziomu terenu rozumianego zgodnie z § 3 pkt 15 posadzka garażu zagłębiona jest 1,93m co stanowi ponad 0,5 wysokości garażu, która wynosi w świetle 2,35 - 2,55m, a zatem spełnia wymogi kondygnacji podziemnej. Odnośnie natomiast zarzutu dotyczącego wysokości przedmiotowego budynku w linii zabudowy ustalono, że zgodnie z zapisem decyzji o warunkach zabudowy, wysokość ta powinna wynosić 10m. Zgodnie z § 6 rozporządzenia, wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części pierwszej kondygnacji nadziemnej (a nie od poziomu ulicy przy wjeździe do podziemnego garażu) do górnej płaszczyzny stropu bądź najwyżej położonej krawędzi stropodachu nad najwyższą kondygnacją użytkową, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, albo do najwyżej położonej górnej powierzchni innego przekrycia. Wysokość ta w projekcie budowlanym przedmiotowego budynku wynosi 9,76m do górnej płaszczyzny tarasu znajdującego się ponad trzecią kondygnacją, a zatem spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy. Nadto stwierdzono, że projekt budowlany inwestycji wykonany został przez osoby uprawnione do projektowania które złożyły oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej zgodnie treścią art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W toku postępowania projekt budowlany został uzupełniony o potwierdzenie sprawdzenia części architektonicznej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Inwestor dołączył do wniosku pisemne oświadczenie zgodne z treścią art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i T. W. domagając się jej uchylenia. Kwestionując zaskarżoną decyzję wskazali na szereg uchybień, takich jak brak numeracji stron w projekcie budowlanym, wpięto 4 arkusze pomiędzy stronami 136 i 137, brak opracowania wykazu załączonych opinii Pana C., brak analizy nasłonecznienia i przesłaniania budynku nr 47 przez budynek nr 45, rozbieżności w analizach nasłonecznienia. Skarżący stwierdzili, że obszar, na którym ma być realizowana inwestycja nie stanowi zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. powołując się na wydaną w tym zakresie opinię Wydziału Urbanistyki UM w G. Błędne uznanie terenu inwestycji jako położonego w strefie zabudowy śródmiejskiej spowodowało zastosowanie nieprawidłowych norm dotyczących przesłaniania budynków i czasu nasłonecznienia. Nadto w ocenie odwołujących decyzja o warunkach zabudowy pozwalała na budowę garażu podziemnego, tymczasem wybudowana kondygnacja garażowa nie jest kondygnacją podziemną. Odwołujący podnieśli również szereg zarzutów pod adresem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia 21 października 2008r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżona decyzję Prezydenta Miasta z dnia 16 czerwca 2008r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wydanie przez organ I instancji pozwolenia na budowę poprzedzone jest dokonaną w oparciu o przepis art. 32 ust. 4 i art.35 ust.1 ustawy Prawo budowlane oceną poprawności złożonego wniosku i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej pod kątem m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonania projektu przez osoby uprawnione. Prezydent Miasta ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia 03.04.2006r. Nr RAA-I-114817331/682/05/43/45/JM utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16.04.2007 sygn. akt [...] ustalił wymagania dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości 3-4 kondygnacje z podziemnym garażem i towarzyszącą infrastrukturą na działce nr 195 przy ul. W. 45 w G. Analiza projektu budowlanego wykazała, iż spełnione są warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, tj. zachowane są nieprzekraczalne linie zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi 32,22 % (max.35%), szerokość elewacji frontowej 12,19m - 13,84m (12m z tolerancją 20%), wysokość górnej krawędzi elewacji fontowej w linii zabudowy mierzona od poziomu terenu do jej gzymsu wynosi 9,76m (max 10m) i w odległości 5m od linii zabudowy wynosi 13m (max 13m), zastosowano dach płaski. Zdaniem organu odwoławczego zostały też spełnione przepisy wynikające z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 73 poz.690 z późn. zm.), dotyczące odległości budynku na działce od granicy działki w świetle których budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: . 4,0 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, . 3,0 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa wyżej, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. W przedmiotowym przypadku odległości ścian budynku mieszkalnego z otworami okiennymi od granicy działki nr 194 wynosi 4,4m. Zaprojektowane tarasy pomniejszają wymaganą odległość o 1,3m. Z "Analizy zacieniania budynku mieszkalnego w G. przy ul. W. 43" wykonanej przez mgr. inż. arch. A. G. wynika, iż zaprojektowany budynek wielorodzinny nie pozostaje w kolizji z § 13 ust. 1 pkt 1 i § 60 ust.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do odwołania inwestor dołączył "Ekspertyzę - Analizę warunków nasłonecznienia mieszkań w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z funkcją usługową na działce nr 194 przy ul. W. 47 oraz stopnia ich zacieniania przez budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr 195 przy ul. W. 45 w G." wykonaną przez dr inż. arch. M. C. Organ II instancji pismem z dnia 12.09.2008r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością akt i wniesienia uwag oraz zastrzeżeń. Z powyższego opracowania wynika, iż badane mieszkania w budynku przy ul. Wolności 47, po zrealizowaniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr 95 przy ul. W. 45, mają spełnione parametry odległości (§ 13 ust.1-6) i nasłonecznienia (§ 57 ust.1, § 60 ust.1i 2) określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury dopuszczającym na obszarze śródmieścia obniżenie tych parametrów nie więcej niż o połowę. Przedstawiony projekt budowlany spełnia więc wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu odwoławczego załączony do wniosku projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. W oparciu o posiadane dokumenty organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art.35 ust.1 pkt 1 i 2, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art.32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W szczególności zaś podkreślił, że projektowana inwestycja zgodna jest decyzją o warunkach zabudowy, inwestor złożył wniosek, dołączył do niego opracowany przez osoby uprawnione i stosownie uzgodniony projekt budowlany, a także złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem z dyspozycji art.35 ust 4 ustawy Prawo budowlane nie można było odmówić w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. S. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8, 45, 77, 107 i 133 Kpa. Zakwestionował uznanie przez orzekające w sprawie organy, że inwestycji realizowana jest na terenie zabudowy śródmiejskiej. Zdaniem skarżącego przeczą temu dwie opinie Wydziału Urbanistyki UM w G. Pojęcie zabudowa śródmiejska determinuje normy przesłaniania i nasłonecznienia sąsiednich budynków. Dla zabudowy śródmiejskiej wartości przesłaniania i nasłonecznienia mogą być zmniejszone o połowę i tak też przyjął projektant oraz organy obu instancji. W sytuacji występowania rozbieżnych opinii co do charakteru zabudowy organ II instancji winien był dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, czego nie uczynił naruszając art. 7 Kpa. Skarżący wskazał także, że w pobudowanym kształcie garaż należy uznać za kondygnacje nadziemną a nie podziemną, jak wskazuje inwestor. Skarżący zarzucił, iż organ II instancji nie odniósł się do wszystkich jego pism, a także zawartych w tych pismach argumentach dotyczących przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji powtórzył argumentacje zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ stwierdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie, a w przypadku obowiązku sporządzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu, przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, a nadto rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W ocenie Sądu wbrew powyższym wymogom organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie, który pozwoliłby mu w sposób prawidłowy ustosunkować się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu sprawa nie została w sposób należy wyjaśniona przez organ odwoławczy. Organ ten nie odniósł się wszystkich zarzutów podniesionych przez strony we wniesionym odwołaniu. I tak odwołujący zakwestionowali podstawowe założenie projektu przedmiotowego budynku, dotyczące zlokalizowania inwestycji na terenie zabudowy śródmiejskiej, na którym to, stosownie do § 13 ust.1-6 oraz § 57 ust.1 i § 60 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się obniżenie parametrów odległości oraz nasłonecznienia. Zabudowa śródmiejska oznacza zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. W kwestii tej organ odwoławczy stwierdził jedynie, że z opracowania M. C. dotyczącego nasłonecznienia budynku przy ul. W. 47 wynika, że mają spełnione parametry odległości (§ 13 ust.1-6) i nasłonecznienia (§ 57 ust.1, § 60 ust.1 i 2) określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury dopuszczającym na obszarze śródmieścia obniżenie tych parametrów nie więcej niż o połowę. Dokonanie oceny, czy inwestycja ma być realizowana na terenie zabudowy śródmiejskiej należy do organu rozpatrującego sprawę. W tym zakresie organ winien więc przeprowadzić stosowne postępowanie, zwłaszcza wobec rozbieżnych opinii. Jeżeli organ rozpatrujący sprawę nie jest w stanie dokonać oceny charakteru obszaru, może skorzystać z opinii biegłego. Stwierdzić przy tym należy, że wprawdzie jak wskazał organ I instancji przedłożona przez skarżącego opinia Wydziału Urbanistyki UM w G. z dnia 23 stycznia 2008r. nie jest wiążącą opinią organu wydaną w toku postępowania, to jednak jest to opinia urbanistyczna, która jest także dowodem w sprawie, podlegającym ocenie organu stosownie do art. 80 Kpa. Wskazać nadto należy, że organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutów dotyczących liczby kondygnacji w kontekście zgodności projektu budowlanego z treścią decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe uchybienia powodują, że Sąd nie jest w związku z tym w stanie dokonać oceny prawidłowości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec niewyjaśnienia i nierozważenia wyżej wskazanych okoliczności, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za uzasadnioną. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na nieprawidłowe określenie adresata decyzji. Organ I instancji udzielił bowiem pozwolenia na budowę inwestorowi Spółce A. Wymienienie w decyzji jedynie nazwy pod jaką spółka cywilna prowadzi działalność gospodarczą bez wskazania wszystkich jej wspólników jest wadliwe i stanowi naruszenie przepisu art. 29 w związku z art. 30 Kpa. Spółka cywilna, co do zasady, nie może być stroną postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 28 Kpa, tj. nie może domagać się wszczęcia postępowania administracyjnego, a co za tym idzie nie może być adresatem decyzji administracyjnej. Z utrwalonego orzecznictwa i poglądów doktryny wynika, że spółka cywilna może być uznana za stronę postępowania administracyjnego jedynie w sytuacji, gdy tak stanowią przepisy prawa. W przepisach Prawa budowlanego, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego, brak jest jednakże uregulowań, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania spółce cywilnej statusu strony postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wskazać nadto, że w postępowaniu przed organem odwoławczym występował już R. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A, który to złożył również odpowiedź na odwołanie. Okoliczność ta jednakże nie została przez organ odwoławczy w ogóle uwzględniona przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Z uwagi na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ powinien przy tym zapewnić udział w prowadzonym postępowaniu nabywcom sprzedanych lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku.