II SA/Gd 905/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić wniosek M. B. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pismem z dnia 2 listopada 2010 r. M. B. złożył w tutejszym Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 25 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki trzynastu obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [..] i [...] przy ul. [...] w Ł. W uzasadnieniu wniosku M. B. wskazał, że postanowienie przesłane zostało na adres firmy oraz odebrane przez osobę do tego nieuprawnioną – pracownika sklepu w wyniku czego, nie trafiło do rąk M. B. Podał dalej, że o postanowieniu Inspektora Wojewódzkiego dowiedział się dopiero w październiku 2010 r. podczas wglądu do dokumentów w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w L. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2010 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Gdańsku przekazał wniosek do Inspektora, z uwagi na konieczność wniesienia go za pośrednictwem organu. Pismem z dnia 30 listopada 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. przekazał do tutejszego Sądu wniosek o przywrócenie terminu wraz z odpowiedzią na wniosek wskazując, że kwestionowane postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia 25 czerwca 2010 r. zostało odebrane w dniu 29 czerwca 2010 r. (znak stempla na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) przez B. S. przedstawicielkę Firmy "M" ul. [...] w G. w miejscu wskazanym przez M. B.. Zatem wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony i niekompletny, gdyż M. B. nie dopełnił czynności dla której termin ma być przywrócony, tzn.: nie wniósł skargi. Pismem z dnia 22 grudnia 2010 r., w odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału, M. B. uzupełnił wniosek poprzez złożenie skargi na postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia 25 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W myśl art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd. Jak wskazano wyżej, niezbędne jest złożenie wniosku w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W przedmiotowej sprawie, jako przyczynę uchybienia terminu wskazano doręczenie korespondencji na adres firmy wnioskodawcy i odebranie go przez osobę nieuprawnioną, tj.: przez B. S. W konsekwencji M. B. dowiedział się o spornym postanowieniu z dnia 25 czerwca 2010 r. dopiero w październiku 2010 r. Powyższa okoliczność nie stanowi jednak, w przekonaniu Sądu, wystarczającej przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, albowiem zdaniem tutejszego Sądu postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia 25 czerwca 2010 r. zostało skutecznie doręczone w dniu 29 czerwca 2010 r. wraz z pouczeniem o trybie, sposobie i terminie wniesienia skargi. Zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie, treść art. 42 § 1 K.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że pisma mogą być doręczane osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w siedzibie jej przedsiębiorstwa jako faktycznego miejsca jej pracy, zwłaszcza w sytuacji gdy taki adres wskazuje sama strona jako adres do korespondencji, a taka niewątpliwie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Koniecznym warunkiem skuteczności takiego doręczenia jest jednak doręczenie pisma osobie uprawnionej przez adresata – przedsiębiorcę do odbioru kierowanych do niego pism. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w jednym ze swoich orzeczeń "osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, pisma w postępowaniu administracyjnym należy doręczać tak jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1 - § 3 k.p.a., a w związku z doręczeniem w takim trybie zastosowanie znajdują także art. 43 i 44 § 1 - § 4 k.p.a. Niezależnie od tego, czy doręczenie następuje na podstawie art. 42 § 1 k.p.a. dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą na adres siedziby prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, czy na podstawie art. 45 k.p.a. jednostce organizacyjnej, osoba odbierająca przesyłkę musi być w obu przypadkach upoważniona do takiego działania. Przez osobę upoważnioną, o której mowa w art. 45 k.p.a. należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej. Podobnie rzecz się ma w przypadku dokonywania odbioru pism dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w miejscu siedziby prowadzonej firmy, które jest jednocześnie miejscem pracy przedsiębiorcy" (wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 594/09, LEX nr 603724). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w toku postępowania o nałożenie grzywny w celu przymuszenia korespondencja skierowana na ręce M. B. wielokrotnie kierowana była na adres prowadzonej prze niego działalności gospodarczej pod firmą Firma "M" M. B. ul. [...], [...] G. i wielokrotnie odbierana była przez B. S. – pracownika wnioskodawcy, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru przy pismach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 31 grudnia 2007 r., z dnia 5 lutego 2008 r. (upomnienie), z dnia 28 grudnia 2009 r. czy pismo z dnia 14 kwietnia 2010 r. Skoro zatem B. S. – pracownik M. B. wielokrotnie odbierał korespondencję kierowaną do niego na adres miejsca wykonywania działalności, a sam wnioskodawca również wskazywał ten adres jako adres do korespondencji to uznać należy, że postanowienie z dnia 25 czerwca 2010 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego zostało doręczone skutecznie w dniu 29 czerwca 2010 r. przez osobę zwyczajowo uprawnioną, w miejscu siedziby prowadzonej firmy, które jest jednocześnie miejscem pracy przedsiębiorcy. Zatem termin do złożenia skargi upłynął w dniu 7 lipca 2010 r. Zgodnie z linią orzecznictwa sądów administracyjnych, zaniedbanie osoby, której powierzono wykonanie czynności do której zobowiązany był skarżący nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Skarżący bowiem nie wykazał się dochowaniem należytej staranności, gdyż powinien skontrolować, czy osoba która miała wykonać powierzoną czynność, dokonała jej we właściwy sposób. Skoro pracownik wnioskodawcy, będąc osobą zwyczajowo uprawnioną, odebrał postanowienie z dnia 25 czerwca 2010 r. i nie przekazał go z roztargnienia, to konsekwencje tego zaniedbania obciążają również M. B., jako osobę zlecającą dokonanie określonej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 211/09 LEX nr 564225 oraz postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 678/08 LEX nr 493712). Brak zatem podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminu ze strony M. B. Skoro skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niego niezależna oraz nie wykazał się należytą starannością, to na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie Sąd orzekł jak w sentencji.