II SA/Gd 922/05

PostanowienieWSA w Gdańsku2006-02-03

Skład orzekający: Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na uchwałę organu gminy wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wezwał właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa po podjęciu uchwały?
Ratio decidendi
Skarga na uchwałę organu gminy wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wezwał właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa po podjęciu uchwały. Wezwanie to musi być skierowane do organu, który podjął kwestionowaną uchwałę, i może być skutecznie wniesione dopiero po ogłoszeniu treści uchwały.
Stan faktyczny
Skarżący B.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, twierdząc, że plan ingeruje w jego prywatny teren. Skarżący przed wniesieniem skargi złożył pisma do Urzędu Gminy i Wojewody, jednakże pisma te zostały złożone przed podjęciem uchwały lub skierowane do niewłaściwego organu. Organ gminy wniósł o oddalenie skargi. Sąd rozpoznał sprawę pod kątem dopuszczalności skargi.
Rozstrzygnięcie
Skargę odrzucono jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 3 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 2005 roku, nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: skargę odrzucić. Dnia [...] sierpnia 2005 roku Rada Gminy K. , powołując się na przepisy art. 85 ust. 2 i art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 8 ust. 1 i 3, art. 9, art. 10, art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 15 poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 1996 roku, nr 13, poz. 74 ze zm.), podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru działek położonych w rejonie ul. S. w P., gmina K., o numerach ewidencyjnych gruntów: [...] oraz [...]. B.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. uchwałę Rady Gminy K., żądając unieważnienia zaskarżonej uchwały w części w jakiej zatwierdzony ww. uchwałą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ingeruje, bez zgody skarżącego, w jego prywatny teren, nie objęty opracowaniem planu, poprzez połączenie drogi [...] z jego działką nr [...], położoną w P. Zarządzeniem z dnia [...] listopada 2005 roku skarżący zobowiązany został do wskazania w terminie 7 dni czy przed zaskarżeniem do Sądu uchwały Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...] zwracał się do Rady Gminy K. z wezwaniem o usunięcie naruszeń prawa wywołanych zaskarżoną uchwałą. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie skarżący nadesłał pismo z dnia [...] grudnia 2005 roku, w którym wyjaśnił, iż przed wniesieniem skargi wezwał Radę Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa skargą, która wpłynęła do Urzędu Gminy w dniu [...] lipca 2005 roku. Wskazał także, iż wcześniej złożył zastrzeżenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - pismo z dnia [...] stycznia 2005 roku. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, iż zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje działki należącej do skarżącego i nie powoduje żadnych zmian w sposobie jej użytkowania. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi zaś, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał podstawy prawnej wnoszonej skargi, jednakże z jej treści wynika, iż oparł ją na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak z powyższego wynika podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego w trybie cytowanego przepisu są: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Sąd - badając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zważył, iż "wezwanie do usunięcia naruszenia", o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy, przy czym musi być skierowane do organu samorządowego znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej danej gminy. Żądanie unieważnienia uchwały organu gminy skierowane do organu nadzoru (z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarżący pismem z dnia [...] września 2005 roku, skierowanym do Wojewody, kwestionował zaskarżoną uchwałę) uruchamia wyłącznie postępowanie nadzorcze w ramach własnych, samodzielnych kompetencji tego organu do badania legalności uchwał organów gminy i nie zastępuje wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 1995 roku, II SA 105/95, ONSA 1996/2/81, zob. także inne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyrok z dnia 20 czerwca 1991 r., sygn. SA/Gd 282/91, postanowienie z dnia 10 grudnia 1991 r., sygn. SA/Ka 861/91, wyrok z dnia 20 lutego 1992 r., sygn. SA/Po 1544/91, "Samorząd Terytorialny" 1992, nr 12, s. 68, postanowienie z dnia 12 czerwca 1992 r., sygn. SA/Wr 425/91, OSP 1993, nr 1, poz. 20, postanowienie z dnia 8 kwietnia 2002 roku, IV SA 3595/01, Baza Orzeczeń LEX nr 82642, a także orzeczenia Sądu Najwyższego - wyrok z dnia 26 czerwca 1992 r., sygn. III ARN 31/92, OSNC 1994, nr 2, poz. 38 oraz postanowienie z dnia 22 lutego 1995 r., sygn. III ARN 1/95). Jak z powyższego wynika podmiot, który na podstawie art. 101 ust. 1 tejże ustawy wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę rady gminy, musi przede wszystkim wykazać przed sądem, że zwrócił się do właściwego organu gminy o zmianę lub uchylenie uchwały w zakresie przez niego kwestionowanym. W niniejszej sprawie skarżący tego nie uczynił albowiem przedłożone przez niego na wezwanie sądu pisma - z dnia [...] lipca 2005 roku oraz z dnia [...] stycznia 2005 roku, zostały złożone w Urzędzie Gminy K. przed podjęciem przez Radę Gminy zaskarżonej uchwały z dnia [...] sierpnia 2005 roku. Przy czym dodatkowo pismo z [...] lipca 2005 roku zostało skierowane do niewłaściwego organu gminy tj. do wójta (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2002 roku, sygn. IV SA 3595/01, Baza Orzeczeń LEX nr 8264). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, iż jedynie wezwanie skierowane do organu, który podjął kwestionowaną uchwałę (czyli do Rady Gminy K.) po podjęciu przez Radę Gminy kwestionowanej uchwały spełnia wymogi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2002, sygn. IV SA 3595/01 /Baza Orzeczeń LEX nr 82642/, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wezwanie to może być skutecznie wniesione dopiero po ogłoszeniu treści kwestionowanej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa). Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga wniesiona przez B. F. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2005 roku, nr [...], była niedopuszczalna albowiem skarżący nie wezwał Rady Gminy do usunięcia naruszeń i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Odrzucenie skargi z powyższej przyczyny spowodowało, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie był uprawniony do badania i wypowiadania się ani co do tego, czy kwestionowana uchwała została wydana z naruszeniem prawa, ani co do stopnia ewentualnego naruszenia prawa.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło