II SA/Gd 943/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania wnioskodawczyni oddala skargę. A. K. podaniem z dnia 28 lutego 2011 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego "w celu usunięcia niezgodności z prawem dotyczącej usytuowania rejonów podejść dla samolotów lądujących na gdańskim lotnisku i stwierdzenia, że teren stanowiący Osiedle W. M. w G. obręb [...] dz. [...] oraz dzielnicy Ch. i innych osiedli mieszkaniowych w G. nie jest objęty obszarem ograniczonego użytkowania". Wezwaniem z dnia 18 marca 2011 r. organ wezwał wnioskodawczynię do usunięcia w terminie 7 dni braków pisma z dnia 28 lutego 2011 r., poprzez sprecyzowanie żądania zawartego we wskazanym wyżej piśmie w zakresie dokładnego określenia przedmiotu postępowania administracyjnego oraz poprzez wskazanie jakiego rodzaju decyzji lub innego rozstrzygnięcia w formach przewidzianych przez prawo administracyjne oczekuje wnioskodawczyni. Pismem z dnia 25 marca 2011 r. A. K. powołała się na wcześniejsze pisma z dnia 15 listopada 2010 r. i 10 stycznia 2011 r. oraz na pismo z dnia 28 lutego 2011 r., które jej zdaniem dokładnie wyjaśniają ceł żądania i potrzebę załatwienia sprawy. Ponadto oświadczyła, iż wydana (w toku postępowania) decyzja winna "rozstrzygać, że tereny stanowiący Osiedle W. M. w G. /obręb [...] dz. [...]/ i sąsiednie oraz Ch. nie mają przeznaczenia na cel publiczny w planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego i nie mogą być wykorzystywane jako rejon podejść dla obecnego lotniska w G.". Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r., Nr [...], Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 66 § 3 K.p.a., zwrócił wnioskodawczyni podanie z dnia 28 lutego 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wyjaśnienia złożone przez wnioskodawczynię nie mogły zostać uznane za sprecyzowanie treści żądania umożliwiające wszczęcie postępowania w konkretnej sprawie określonej przepisami materialnego prawa administracyjnego, w szczególności przez Prezydenta Miasta. Nie pozwalają bowiem na ustalenie organu właściwego do rozpatrzenia jej podania. Wskazano również, że zgodnie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska organem właściwym w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania jest sejmik województwa, który tworzy taki obszar w drodze stosownej uchwały. Obowiązujące przepisy nie przewidują jednak wydania przez sejmik województwa ani inny organ decyzji w sprawie "stwierdzenia, że dany teren nie jest objęty obszarem ograniczonego użytkowania." Podkreślono, że Prezydent Miasta nie jest również organem właściwym w sprawie określania rejonów podejść dla samolotów. Uprawienia w tym zakresie należą do Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz w określonym zakresie także do Ministra Infrastruktury, o czym pouczono wnioskodawczynię w piśmie nr [...] z dnia 4 stycznia 2011 r. Organ zaznaczył, że wyczerpujących wyjaśnień w kwestiach związanych ze sprawami poruszanymi w piśmie zawierającym żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego udzielono wnioskodawczyni w pismach z dnia 4 stycznia 2011 r. oraz z dnia 16 lutego 2011 r. będących odpowiedziami na podania odpowiednio z dnia 15 listopada 2010 r. i z dnia 10 stycznia 2011 r., na które wnioskodawczyni powołuje się także w piśmie z dnia 25 marca 2011 r. Podkreślono, że organ administracji nie może domniemywać władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 K.p.a., lecz podstawę prawną do wydania decyzji trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. I SA/Wa 708/08, LEX nr 489205). W konsekwencji, z uwagi na brak możliwości ustalenia organu właściwego do rozpatrzenia żądań wnioskodawczyni zawartych w podaniu z dnia 28 lutego 2011 r. i w piśmie z dnia 25 marca 2011 r., zgodnie z art. 66 § 3 K.p.a. zwrócono podanie wnioskodawczyni. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. K. wnosząc o uchylenie go w całości i zarzucając błędne oparcie się na przepisie art. 66 § 3 K.p.a., zamiast na art. 66 § 1 i 2 K.p.a. Zarzuciła nieprawidłową interpretację zmiany art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która jasno określa, że rejony podejść dla obecnego lotnika w G. winny być usytuowane na terenach przeznaczonych na cele publiczne. Ponownie domaga się potwierdzenia przez Prezydenta Miasta, że wskazane przez nią rejony G. jako tereny o funkcji mieszkaniowej nie mogą mieć przeznaczenia na cele publiczne, którym jest przeznaczenie terenu na podejścia samolotów do lądowania na lotnisku w R. Rozpoznając zażalenie postanowieniem z dnia 26 września 2011 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że A. K. przedstawiała swoje wnioski kierowane do Prezydenta Miasta na różnych etapach postępowania łącznie w 4 pismach z dni: 15 listopada 2010 r., 10 stycznia 2011 r., 28 lutego 2011 r. oraz 25 marca 2011 r. (ostanie z pism powołuje się na treść wszystkich poprzednich). Kolegium stwierdziło, że zawierają one żądania od Prezydenta Miasta podjęcia działań o różnym charakterze, które, na podstawie treści wniosków można sklasyfikować m.in. jako żądanie zaprzestania naruszania prawa, usunięcia stanu niezgodnego z prawem, zarzut nieprawidłowości w postępowaniu związanym z wyznaczaniem rejonów podejść lotniska czy zarzut naruszania prawa własności. W ocenie Kolegium jedynym bezspornym przedmiotem właściwości Prezydenta Miasta, poruszanym przez wnioskodawczynię jest kwestia uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), dalej jako ustawa, osoby fizyczne mają prawo zgłaszania uwag i wniosków na etapie projektowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz na etapie projektowania planu zagospodarowania przestrzennego (art. 11 pkt 11 oraz art. 14 pkt 11), które mogą podlegać uwzględnieniu przez właściwy organ gminy. Jednak zgodnie z art. 7 ustawy, rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ustawodawca gwarantuje zatem osobom fizycznym, niezgadzającym się z projektami wskazanych dokumentów, możliwość wyrażenia swej opinii, która może zostać uwzględniona przez właściwy organ. Prezydent Miasta do tej kwestii odniósł się w piśmie z dnia 16 lutego 2011 r., zapewniając wnioskodawczynię o legalności działań w tym zakresie. Wskazano, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zostały stosownie do wymogów prawa uzgodnione z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego i zgodne są ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta G., zarówno obowiązującym w 2001 r., jak też z jego aktualizacją z 2007 r. Wskazano, że oba te dokumenty planistyczne dopuszczają lokalizację funkcji mieszkaniowej m.in. na obszarach wymienionych przez A. K. dzielnic mieszkaniowych, a z drugiej strony nie przewidują wyłączenia z ruchu lotniczego przestrzeni publicznej znajdującej się nad tymi dzielnicami G. i innymi obszarami miasta. Ponadto, Prezydent w pismach z dnia 4 stycznia 2011 r. i 16 lutego 2011 r., będących odpowiedziami na żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, oraz w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2011 r., zapewniał stronę o zgodnym z prawem istnieniu i eksploatowaniu lotniska i koniecznej dla jego obsługi infrastruktury. Wnioskodawczyni wskazano różne organy, które odpowiedzialne są za administrowanie przestrzenią powietrzną, sposób korzystania z niej oraz kontrolę w tej materii, a także za utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Podkreślono, że organ I instancji miał wolę ustalenia intencji wnioskodawczyni, na co wskazuje wezwanie do sprecyzowania żądania przez wnioskodawczynię. W ocenie Kolegium, na podstawie pism A. K. kierowanych do organu nie można wywieść, jakiej sprawy administracyjnej dotyczą jej żądania. Z pewnością jednym z zarzutów jest naruszenie praw własności właścicieli obszarów, nad którymi odbywa się ruch powietrzny, które nie kreuje sprawy administracyjnej, lecz sprawę cywilną. Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie zachodziła jedna z trzech sytuacji, w której organ, do którego skierowano podanie, nie jest właściwy. Bezsprzecznie wnioskująca domagała się działań Prezydenta Miasta w sprawie, która nie należy do jego właściwości, lecz do właściwości sądu powszechnego. Wobec powyższego zastosowanie art. 66 § 3 K.p.a. przez organ I instancji było właściwie, gdyż słusznie stwierdzono, że nie można ustalić organu administracji publicznej właściwego do rozpatrzenia któregokolwiek z żądań wskazanych przez wnioskodawczynię, ponieważ nie można było ustalić, jakich konkretnych działań na gruncie postępowania administracyjnego domaga się A. K. W konsekwencji zachowały podstawy do zawrotu podania wnioskodawczyni. Organ winien jednak pouczyć ją o możliwości skierowania swych żądań na drogę postępowania cywilnego. Skargę na powyższe postanowienie wywiodła A. K. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego - art. 6 pkt 1 ustawy z 21 stycznia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261 poz. 2603 ze zm.), w zw. z art. 73 ust 1,3,4 ustawy Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r., N 100, poz. 696) i w związku ze ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. z dnia 22 stycznia 2009 r. - teren oznaczony jest jako "zabudowa mieszkaniowa" dla nieruchomości w G. W. M. obręb nr [...] działka nr [...], oraz w związku z zabudową mieszkaniową terenu O. Ch. w G. poprzez pominięcie, że zgodnie z art. 19, art. 20, art. 21 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 66 § 1 K.p.a. w zakresie działania Prezydenta Miasta jest usunięcie w/w naruszeń prawa; - naruszenie przepisów postępowania - art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca utrzymywanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji; - art. 80 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie istoty sprawy, że chodzi o usunięcie naruszenie prawa materialnego; - art. 11 w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania tj. brak właściwego uzasadnienia faktycznego w wydanych postanowieniach z pominięciem w uzasadnieniu tego postanowienia faktów istotnych dla sprawy, m.in. okoliczności, że Prezydent Miasta nie wszczął postępowania administracyjnego ani z urzędu na wniosek strony w podaniu z dnia 15 listopada 2010 r. ani na żądanie strony wyrażone w podaniu z dnia 28 lutego 2011 r. z dołączonym na wezwanie Prezydenta pismem uzupełniającym z dnia 25 marca 2011 r. i nie wydał decyzji, o którą to ubiega się strona w piśmie z dnia 25.03.2011 r.; - art. 8 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia, którego treść i uzasadnienie narusza zasadę zaufania obywatela do organów Państwa w szczególności poprzez powoływanie się przez organ II instancji na art. 66 § 3 K.p.a. zamiast na art. 66 § 1 K.p.a. Do skargi A. K. dołączyła wezwanie o usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie usytuowania rejonów podejść dla obecnego lotniska w G. na terenach osiedli mieszkaniowych G., tj. W. M. obr. nr [...], działka nr [...] i sąsiednie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2011 r. skarżąca podtrzymała żądanie skargi, domagając się dodatkowo uchylenia przez Sąd udzielonej przez Kolegium odpowiedzi na skargę. W piśmie skarżąca formułuje dodatkowo zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 8, ponawia zarzuty odnośnie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Twierdzi nadal, że rejony podejść dla obecnego lotniska w G. (w rozbudowie) winny być celem publicznym według planów miejscowych, a obecne wykonywanie lotów przez międzynarodowe statki powietrzne nad terenami W. M. i osiedlem Ch. celem wylądowania na rozbudowywanym lotnisku w G. – R. jest bezprawne. Zdaniem skarżącej Prezydent Miasta i Kolegium uchylają się od usunięcia powstałych nieprawidłowości (pismo k. 22-26). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wojewódzki sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność rozstrzygnięcia w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mającego wpływ na wynik postępowania (art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontrolując w świetle przedstawionych kryteriów zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że nie narusza ono prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2011 r., zwracające podanie strony, podjęte na mocy art. 66 § 3 K.p.a. Przytoczone wyżej okoliczności niniejszej sprawy zostały przez organy ustalone prawidłowo. Wynika z nich, że A. K. podaniem z dnia 5 listopada 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 10 stycznia 2011 r., domaga się od Prezydenta Miasta "wszczęcia postępowania z urzędu" z uwagi na ważny interes strony wnoszącej podanie oraz jego "szeroki zakres społeczny". Z treści pism wynika, że A. K. określa jako przedmiot sprawy bezprawne wykorzystywanie obszarów miasta G. stanowiących własność tysięcy osób fizycznych (takich jak osiedle W. M., S., M., M., K.), jako rejonów podejść na rzecz portu lotniczego im. L. W. w G. W kolejnym piśmie, z dnia 28 lutego 2011 r., swoje żądanie określa skarżąca jako wniesione "w celu usunięcia niezgodności z prawem dotyczącym usytuowania rejonów podejść", usytuowanych na "terenach zabudowanych osiedlami niebędącymi celem publicznym według szczegółowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta G.". Domaga się w związku z tym stwierdzenia, że teren stanowiący osiedle W. M. jak również osiedle Ch. i inne "nie jest objęty obszarem ograniczonego użytkowania utworzonego w 2002 r., stanowi własność osób prywatnych (...)". Wskazuje, że skoro tereny te nie są przeznaczone na cel publiczny, to nie są rejonami podejść dla lotniska. W piśmie precyzującym podanie, wniesionym na wezwanie Prezydenta z dnia 18 marca 2011 r., A. K. przywołała swoje wcześniejsze, opisane wyżej pisma i zażądała wydania decyzji rozstrzygającej, że "tereny W. M. w G. (obręb [...] dz. Nr [...] i sąsiednie oraz Ch. nie mają przeznaczenia na cel publiczny w planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego od 1974 r. to jest od wybudowania lotniska G. do chwili obecnej i nie mogą być wykorzystywane jako rejon podejść dla obecnego lotniska G. (...)". Trafna w tym kontekście jest ocena Kolegium, iż te i inne żądania wyrażone w opisanych pismach sklasyfikować należy m.in. jako żądanie zaprzestania naruszania prawa, usunięcia stanu niezgodnego z prawem, zarzut nieprawidłowości w postępowaniu związanym z wyznaczaniem rejonów podejść lotniska czy zarzut naruszania prawa własności. Zważywszy zatem na treść i zakres podania zasadne było wezwanie przez Prezydenta skierowane do wnioskodawczyni o dokładne określenie przedmiotu postępowania administracyjnego, którego wszczęcia żąda oraz wskazanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia przewidzianego prawem administracyjnym jakiego oczekuje, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jeżeli bowiem pismo wzbudza wątpliwości swoją treścią organ może wezwać stronę do jego jednoznacznego sformułowania. Ponieważ w terminie wyznaczonym przez organ skarżąca udzieliła odpowiedzi, podanie nie zostało pozostawione bez rozpoznania, natomiast na podstawie art. 66 § 3 K.p.a. zostało zwrócone. Przepis art. 66 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie obu skarżonych rozstrzygnięć stanowi co następuje: § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. § 2. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania. § 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. § 4. Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy. Skarżąca zarzuca Kolegium naruszenie §§ 1 i 2 przytoczonego wyżej przepisu, czego Sąd nie dopatruje się w przedstawionych okolicznościach sprawy. Jak wynika z treści unormowania art. 66 K.p.a., organ administracji bada wniesione podanie i rozpatruje je w zakresie, w jakim posiada kompetencję do załatwienia sprawy. Natomiast w takim zakresie, w jakim nie ma właściwości do rozpoznania sprawy, zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu. Wskazać należy, iż organ administracji nie jest związany podstawą prawną żądania wskazaną w podaniu (wniosku). Obowiązkiem organu jest natomiast ustalenie, czy załatwienie sprawy, będącej przedmiotem tego podania, jest możliwe na podstawie przepisów prawa materialnego. Organ powinien rozpoznać sprawę wówczas, gdy mieści się ona w zakresie jego właściwości rzeczowej. Trzeba również zaznaczyć, że art. 66 § 3 K.p.a. ma zastosowanie nie tylko wtedy, gdy w sprawie właściwy jest sąd powszechny, ale również wtedy, gdy z zawartych w podaniu o wszczęcie postępowania informacji nie wynika, jaki organ jest w sprawie właściwy (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 468/08, Baza orzeczeń LEX nr 595393). Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 809/10 (Legalis), wskazując, że zwraca się podanie, gdy jego rozpoznanie należy do właściwości sądu powszechnego lub nie można ustalić organu właściwego oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/GL 45/10 (Legalis), w którym przyjął, iż w sytuacji, gdy wniesiono do organu niewłaściwego w sprawie, a organu właściwego nie można było ustalić z powodu jego braku, organ, do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu. W ocenie Sądu przedstawione stanowiska zachowują aktualność, dotyczą bowiem wykładni art. 66 § 3 K.p.a., natomiast nowela z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), z mocą obowiązującą od dnia 11 kwietnia 2010 r. objęła art. 66 § 1 i 2 K.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca wskazuje jako podstawy żądań przepis art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651), określającego co stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy (w nim zawiera się punkt 1b, zgodnie z którym celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk i urządzeń), oraz art. 73 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r., Nr 100, poz. 696, z późn. zm.). Żaden ze wskazanych przepisów nie stanowi samodzielnej kompetencji dla Prezydenta Miasta do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie, bez określenia konkretnego jej przedmiotu. Zdaniem Sądu zakres przedmiotowy żądań podania wniesionego przez skarżącą nie dawał jednoznacznej możliwości ustalenia jakiegokolwiek organu administracji publicznej właściwego dla ich rozstrzygnięcia, w szczególności zaś nie pozwala na ustalenie kompetencji Prezydenta Miasta. Sąd podziela w związku z powyższym ocenę dokonaną przez Kolegium, iż z treści pism kierowanych do Prezydenta Miasta nie można wywieść, jakiej sprawy administracyjnej dotyczą jej żądania. Niewątpliwie jedno z żądań opiera się na naruszeniu prawa własności właścicieli terenów, na którymi odbywa się ruch powietrzny, co jak trafnie wywodzi Kolegium kreuje sprawę cywilną, a nie administracyjną. Kwestia właściwości Prezydenta Miasta w postępowaniu planistycznym, na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia prawnego, ponieważ wnioski składane na etapie sporządzania projektu studium, czy też projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie kreują indywidualnej sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną. W świetle powyższych rozważań Sąd ocenia skargę jako niezasadną. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Kolegium prawa materialnego – art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 73 Prawa lotniczego nie są one zasadne również z tej przyczyny, że organy nie stosowały tych przepisów w niniejszym postępowaniu dotyczącym zwrotu wniosku na podstawie art. 66 § 3 K.p.a. O naruszeniu postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta G. z dnia 22 stycznia 2009 r. nie może być mowy, gdyż uchwała o studium niebędąc aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie mieści się wśród wymienionych w Konstytucji RP źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 Konstytucji). Niemniej trzeba zauważyć, że ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 5 tej ustawy). W niniejszej sprawie organy nie stosowały jednakże postanowień któregokolwiek z obowiązujących na obszarach wymienionych przez skarżącą miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, w ocenie Sądu organy dokonały prawidłowych i kompletnych ustaleń, ocena zaś składanych przez skarżącą pism nie narusza zasady wynikającej z art. 80 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 8 i 11 K.p.a. Jak wynika z ustalonych przez organy okoliczności sprawy oraz dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych, Prezydent Miasta udzielał skarżącej czterokrotnie pisemnych wyjaśnień, które zarówno mogłyby być pomocne dla jednoznacznego ustalenia żądania, jak i mogły skarżącej wyjaśnić wątpliwości odnośnie poruszanych przez nią kwestii. W tym stanie rzeczy zarówno zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (łączona z zasada praworządności), jak i zasada przekonywania nie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Oba organy uzasadniły swoje stanowisko w skarżonych postanowieniach zgodnie z normą wynikającą z art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Postanowienia obu instancji posiadają uzasadnienie faktyczne i prawne, na aprobatę zasługuje obszerność wywodów Kolegium, prawnie uzasadniających podjęte rozstrzygnięcie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.