II SA/Gd 948/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi E. G.-F. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. Skarżąca E. G.-F. wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2010 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2010 r., nr [...], oddalające zarzuty wniesione pismem z dnia 14 sierpnia 2010 r. w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, a dotyczącego tytułu wykonawczego z dnia 17 listopada 2005 r., nr [...]. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach: Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2005r., nr [...] nałożono na skarżącą obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz obiektu budowlanego-sanitariatu, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położonej w K., gmina K. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku, upomnieniem z dnia 11 lipca 2005 r., wezwano skarżącą do wykonania obowiązku z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Następnie wystawiono w dniu 17 listopada 2005 r. tytuł wykonawczy nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r., nr [...] nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając nieważność postępowania poprzez pozbawienie strony możności obrony swoich praw, w szczególności wskazując na nie doręczenie jej decyzji z dnia 5 maja 2005 r., upomnienia z dnia 17 listopada 2005 r. oraz tytułu egzekucyjnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 13 października 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu skargi wniesionej na powyższe postanowienie przez skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 709/09, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie PINB. Sąd uznał, że w sprawie nie miało miejsca skuteczne doręczenie tytułu wykonawczego i w konsekwencji nie nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę PINB w dniu 10 czerwca 2010 r., wystawił drugi tytuł wykonawczy nr [...], który został doręczony skarżącej w dniu 11 czerwca 2010 r. Skarżąca wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ten tytuł wykonawczy, wskazując na nieistnienie bądź przedawnienie obowiązku, brak uprzedniego doręczenia upomnienia, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. PINB postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r., nr [...] oddalił wniesione przez skarżącą zarzuty. W pierwszej kolejności organ przywołał treść przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przedstawił stan faktyczny sprawy. Następnie odnosząc się do treści zarzutów wyjaśnił, że zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku, jego przedawnienia oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia są bezzasadne. Podkreślił, że w momencie wszczynania postępowania egzekucyjnego i na jego dalszych etapach przedmiotowe obiekty budowlane nie zostały rozebrane. Także zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest nietrafny, gdyż do dnia wydania zaskarżonego postanowienia organ nie zastosował, żadnego ze środków przymuszających do wykonania nałożonego obowiązku. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, żądając jego uchylenia w całości i wydania postanowienia, uwzględniającego zarzuty. Skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że "Notatką służbową z dnia 27.09. 2007 r. pracownik tut. Inspektoratu oświadczył, że w/w obiekty są nietrwale związane z gruntem", co winno stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Zaprzeczyła, aby otrzymała upomnienie z zagrożeniem. Podnosiła, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono oględzin w jej obecności oraz że organ ustosunkował się tylko do części jej zarzutów. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 6 sierpnia 2010 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 10 czerwca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ponownie przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał na przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 709/09. Podkreślił, że PINB zobowiązany był do skutecznego doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego, a nie do wystawienia nowego tytułu. Tym samym w obiegu prawnym funkcjonują obecnie dwa tytuły wykonawcze. Zauważył również, że do tytułu wykonawczego nie dołączono dowodu doręczenia upomnienia - art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Organ odwoławczy za niezrozumiałe uznał twierdzenia skarżącej, dotyczące treści przywołanej notatki służbowej i istnienia podstawy do wznowienia postępowania. Uznał, że kwalifikacja obiektu nietrwale związanego z gruntem, jako tymczasowego obiektu budowlanego jest prawidłowa (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego), a budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (obiekty są użytkowane od 2005 r.). Odnosząc się do kwestii prawidłowego doręczenia upomnienia z zagrożeniem wyjaśnił, że w tej sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który uznał jego skuteczność. W toku ponownego rozpoznania sprawy w dniu 13 sierpnia 2010 r. E. G.-F. odebrała ponownie wysłany przez organ pierwszej instancji tytuł wykonawczy z dnia 17 listopada 2005 r., nr [...] (stosownie do wytycznych WSA w Gdańsku). W związku z otrzymanym tytułem wykonawczym, skarżąca wniosła zarzuty, które organ oddalił wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 28 września 2010 r., nr [...]. We wniesionych zarzutach skarżąca przede wszystkim powoływała się na okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch tytułów wykonawczych i wskazywała na konieczność uchylenia pierwszego z nich, tj. wystawionego w dniu 17 listopada 2005 r. Ponadto - z ostrożności procesowej - zaskarżyła również ten tytuł wykonawczy, zarzucając: nieistnienie bądź przedawnienie obowiązku, brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienie wymogów określonych w przepisie art. 27 § 1 pkt 1, 3, 6, 10 i § 3 tego przepisu. Ponadto skarżąca kwestionowała naruszenie przepisów art. 48 ust.4 i art. 83 ust.1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia oddalającego te zarzuty (postanowienie z dnia 28 września 2010 r., nr [...]) organ pierwszej instancji ustalił m.in., że tytuł wykonawczy z dnia 17 listopada 2010 r., dotyczy ciążącego na skarżącej obowiązku dokonania rozbiórki, objętego decyzją z dnia 5 maja 2005 r. Organ przywołał treść przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i uznał, że zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku, jego przedawnienia oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia są bezzasadne. Wskazał również, że postępowanie wszczęte w oparciu o tytuł egzekucyjny z dnia 10 czerwca 2010 r. zostało umorzone. Nie podzielił zarzutu braku spełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy. Podniósł, że w postępowaniu, dotyczącym egzekucji obowiązków niepieniężnych PINB jest zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym. Tym samym nie zachodzi konieczność doręczania upomnienia z zagrożeniem od wierzyciela do organu egzekucyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła skarżąca, domagając się jego uchylenia i uwzględnienia zarzutów. Skarżąca zasadniczo powoływała się na bezprawne umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 10 czerwca 2010 r. i fakt zaskarżenia tego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zdaniem skarżącej, tytuł wykonawczy z dnia 17 listopada 2005 r. winien być uchylony, gdyż w związku z wystawieniem tytułu w dniu 10 czerwca 2010 r., utracił on moc prawną. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając zażalenie, ponowił poczynione wcześniej ustalenia i przytoczył treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W jego ocenie, strona wnosząca zarzuty nie wykazała, aby przedmiotowe postępowanie było obarczone którąkolwiek z wad określonych w tym przepisie. Dlatego też podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie było prawnie uzasadnione. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowym zarzutem jest fakt wystawienia przez organ pierwszej instancji w dniu 10 czerwca 2010 r. drugiego tytułu wykonawczego, co zdaniem strony, powinno być powodem uchylenia starego tytułu. Organ odwoławczy stwierdził, że wystawienie nowego tytułu wykonawczego nie skutkuje uchyleniem wcześniej wystawionego tytułu wykonawczego. Skutkuje to natomiast tym, że w obiegu prawnym funkcjonują dwa tytuły wykonawcze dotyczące tej samej sprawy, co jest niedopuszczalne. Było to przyczyną, dla którego organ odwoławczy postanowieniem z dnia 06 sierpnia 2010 r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 czerwca 2010 r., nr [...]. Zaskarżenie zaś tego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E. G.-F., żądając stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż "oba te postanowienia zostały wydane w oparciu o nieważny tytuł wykonawczy". Skarżąca ponownie twierdziła, że wydanie tytułu wykonawczego w dniu 10 czerwca 2010 r., powinno skutkować uchyleniem tytułu wykonawczego wydanego wcześniej, nie zaś umorzeniem postępowania. Ponadto skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie nie odnosi się merytorycznie do zgłoszonych przez nią zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko reprezentowane w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy wskazał, że tytuł wykonawczy nie posiada formy decyzji ani postanowienia, dlatego przepisy k.p.a. oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują trybu i możliwości jego uchylenia. Wystawienie zaś nowego tytułu wykonawczego nie skutkuje uchyleniem wcześniej wystawionego tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W niniejszej sprawie skarżąca nie zgadzała się z postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2010 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2010 r., nr [...], oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 listopada 2005 r., nr [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia Ustawą. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art. 33 Ustawy. Przyczyny wniesienia zarzutów zostały wymienione taksatywnie w tym przepisie, co oznacza, że można je wnieść tylko z tych powodów. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 Ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 Ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). Na wstępie należy podnieść, że skarżąca we wniesionej skardze domagała się przede wszystkim stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, gdyż zostały one wydane w oparciu o nieważny tytuł wykonawczy. Zdaniem skarżącej, wystawienie w dniu 10 czerwca 2010 r. tytułu wykonawczego winno skutkować "uchyleniem tytułu wykonawczego wydanego wcześniej", tj. w dniu 17 listopada 2005 r., nr [...]. Stanowisko to jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym w niniejszej sprawie było, że w obiegu prawnym zaistniały dwa tytuły wykonawcze: pierwszy wystawiony w dniu 17 listopada 2005 r. (w stosunku do którego skarżąca zgłosiła zarzuty, objęty niniejszym postępowaniem) oraz drugi wystawiony w dniu 10 czerwca 2010 r. Dotyczyły one tego samego obowiązku, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2005 r., nr [...] orzekającego nakaz rozbiórki. Jak ustalono powyżej, w związku z rozpoznaniem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 2010 r., w sprawie sygn. akt II SA/Gd 709/09 stwierdził m.in., że organ egzekucyjny nie doręczył skarżącej skutecznie tytułu wykonawczego, a w konsekwencji nie nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zamiast doręczyć skarżącej istniejący już tytuł wykonawczy z dnia 17 listopada 2005 r., zgodnie z otrzymanymi wytycznymi, wystawił drugi tytuł wykonawczy w dniu 10 czerwca 2010 r., nr [...]. Niewątpliwie, wydanie drugiego tytułu wykonawczego i prowadzenie postępowania w oparciu o ten tytuł było nie tylko nieprawidłowe, ale przede wszystkim zbędne. Został bowiem nadany również bieg postępowaniu egzekucyjnemu zainicjowanemu wystawieniem pierwszego tytułu wykonawczego. Dlatego też postępowanie egzekucyjne wywołane przez tytuł wykonawczy z dnia 10 czerwca 2010 r., nr [...] zostało umorzone - Postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 06 sierpnia 2010 r., nr [...]. Można tu dodać, że skarga wywiedziona przez skarżącą na to postanowienie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2011 r., zapadłym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 744/10. Sąd w niniejszym składzie, nie podziela poglądu skarżącej, aby to pierwszy tytuł wykonawczy winien zostać uchylony. Stanowisko to jest błędne i niezasadne w świetle obowiązujących przepisów, regulujących postępowanie egzekucyjne w administracji. Tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji administracyjnej jest dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania. Dokument ten nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 1996 r., I SAB/Wr 1/196, LEX nr 27349 i z dnia 30 października 1998 r., I SA/Wr 1249/96, LEX nr 34937). Przepisy regulujące postępowanie administracyjne oraz egzekucję, nie przewidują instytucji uchylenia dokumentu, któremu nie można nadać przymiotów aktu administracyjnego, tym samym brak było podstaw do uchylenia tytułu wykonawczego. Nie zachodzą więc w niniejszej sprawie okoliczności, które mogłyby przemawiać za nieważnością zapadłych decyzji. Niezależnie od powyższego, skarżąca w ramach art. 33 Ustawy zarzuciła: nieistnienie bądź przedawnienie obowiązku (pkt 1), brak uprzedniego doręczenia upomnienia (pkt 7) oraz niespełnienie wymogów określonych w przepisie art. 27 § 1 pkt 1, 3, 6 i 10 oraz § 3 tego przepisu (pkt 10). Ponadto skarżąca zaprzeczyła, aby miało miejsce naruszenie przepisów art. 48 ust. 4 i 83 ust.1 Prawa budowlanego. Zarzuty te należy również ocenić, jako nie zasadne, ze względów wskazanych poniżej. Bezspornym w niniejszej sprawie było, że w stosunku do skarżącej wydana została w dniu 5 maja 2005 r. decyzja administracyjna nakazująca rozebranie obiektów budowlanych wzniesionych samowolnie na działce nr [...] położonej w K. Decyzja ta posiada walor ostateczności. Poza sporem było również, że nałożony na skarżącą obowiązek nie został wykonany. Dlatego wystawienie w dniu 17 listopada 2005 r. spornego tytułu wykonawczego, poprzedzone doręczeniem upomnienia, stało się konieczne dla uruchomienia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to bowiem zmierza do przymuszenia skarżącej do dokonania orzeczonej rozbiórki. Nie ma więc podstaw, aby w oparciu o okoliczności sprawy, stwierdzić nieistnienie obowiązku. Natomiast zarzut przedawnienia obowiązku jest stanowczo chybiony, gdyż Prawo budowlane, będące materialnym prawem dla postępowania przed organami nadzoru budowlanego, instytucji przedawnienia nie przewiduje. Wyjaśnić trzeba, że przewidziane w postępowaniu egzekucyjnym przedawnienie obowiązku, stanowiące podstawę zgłoszenia zarzutu, nie może dotyczyć obowiązku nałożonego na podstawie ustawy nie przewidującej w ogóle takiej instytucji, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie (np. może odnosić się do obowiązków podatkowych). W tym miejscu należy wskazać, że środki ochrony prawnej, przysługujące uczestnikom postępowania egzekucyjnego po jego wszczęciu - w tym zarzuty, mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji oznacza, że nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień, stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Zasadę tę wyraża art. 29 § 1 Ustawy stanowiący, że organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji obejmuje sprawdzenie prawidłowości wszczęcia egzekucji, tj. istnienie wniosku wierzyciela, o ile wierzyciel nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym oraz poprzedzenie wszczęcia egzekucji wcześniejszym upomnieniem (zgodnie z art. 15 Ustawy egzekucja administracyjne może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania obowiązku przez zobowiązanego przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do realizacji obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego). Jest również oczywistym, że egzekucję można wszcząć dopiero po upewnieniu się, iż nie doszło do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, a sam obowiązek podlega egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, kwestia dopuszczalności wszczęcia egzekucji jest oczywista. Podstawą zarzutu, jak wskazano wyżej, mogą być tylko ściśle określone okoliczności, których zamknięty katalog zawarty jest w przepisie art. 33 Ustawy. Natomiast skarżąca w swoich zarzutach podnosi okoliczności, które de facto zmierzają do wykazania braku zasadności wykonania nałożonego decyzją administracyjną obowiązku rozbiórki, twierdząc m.in., że nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Należy też dodać, że środki egzekucyjne są formą przymusu państwowego, z pomocą których organ egzekucyjny doprowadza do realizacji przez określony podmiot obowiązków podlegających realizacji w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Wynika z tego, że w przypadku braku dobrowolnego wykonania przez zobowiązanego nałożonego w decyzji obowiązku rozbiórki jego przymusowe wykonanie w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji następuje poprzez zastosowanie środków egzekucyjnych w postaci grzywny w celu przymuszenia bądź też wykonania zastępczego. Przechodząc zaś do kolejnego zarzutu, dotyczącego braku uprzedniego doręczenia upomnienia, to kwestia ta została już przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2010 r. zapadłym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 709/09. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że skarżąca odmówiła przyjęcia przesyłki zawierającej upomnienie z dnia 11 lipca 2005 r., co wynika ze sporządzonej na tejże przesyłce adnotacji z dnia 13 lipca 2007 r. Jednocześnie Sąd jednoznacznie ocenił, że w takiej sytuacji przesyłkę zgodnie z regulacją art. 47 k.p.a. uznaje się za doręczoną w dniu odmowy jej przyjęcia przez adresata. To stanowisko Sąd w niniejszym składzie podziela. Zatem zarzut ten należy uznać za niezasadny. Także zarzut dotyczący naruszenia art. 27 § 1 pkt 1, 3, 6 i 10 Ustawy egzekucyjnej jest chybiony. Przywołany przepis zawiera konieczne elementy jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy, inaczej mówiąc, reguluje zawartość tytułu wykonawczego. Jak już wcześniej podniesiono, tytuł wykonawczy nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a., lecz swoistym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji. Analizując znajdujący się w aktach sprawy tytuł wykonawczy należy uznać, że jest on kompletny i posiada wszelkie niezbędne elementy. Wbrew zarzutom skarżącej, zawiera on: oznaczenie wierzyciela; treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny; wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji; klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, zaopatrzoną w pieczęć urzędową Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Puckim, pieczątkę z podaniem nazwiska i podpisem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz datę. Również zarzut naruszenia przepisu art. 27 § 3 Ustawy nie znajduje żadnego uzasadnienia. Obowiązek doręczenia upomnienia, o którym mowa w tym przepisie ciąży na wierzycielu względem organu egzekucyjnego, nie zaś względem zobowiązanego. Wierzyciel bowiem przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy ma obowiązek dołączenia do niego dowodu doręczenia upomnienia, aby wykazać organowi egzekucyjnemu, że spełniony został ten wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Nie ma też podstaw, aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego załączał do niego dowód doręczenia upomnienia, skoro wcześniej wierzyciel przesłał mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule (tak też: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 66/10, Lex 675079). Należy zatem uznać, że organ pierwszej instancji prawidłowo oddalił wniesione zarzuty, a organ drugiej instancji zasadnie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.