II SA/Gd 96/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., E. D. i F. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2008r. nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia oddalić wniosek uczestnika postępowania o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2009r., sygn. akt II SA/Gd 96/09. W dniu 4 marca 2010r. uczestnik postępowania M. C. złożył wniosek o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2010r. w sprawie II SA/Gd 96/09 w kwestii dotyczących zasad udziału stron w oględzinach na cudzej posesji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że w wyroku tym Sąd nakazał organowi ponowne przeprowadzenie postępowania, w tym przeprowadzenie oględzin na cudzej nieruchomości z udziałem stron. Zachodzi zatem pytanie na czyj koszt – organu czy też strony żądającej wejścia na cudzą nieruchomość, mają być przeprowadzone czynności zabezpieczające przygotowawcze tej nieruchomości do oględzin, gdyż w trakcie przeprowadzania oględzin, z powodu zaistniałego konfliktu może dojść do sytuacji niebezpiecznej dla życia lub zdrowia ludzkiego właścicieli nieruchomości, której oględziny będą dokonywane albo grozić to niepowetowaną szkodą materialną w substancji nieruchomości. Czynności służyłyby zapobieżeniu zaistnienia podczas dowodu z oględzin sytuacji stanowiących zagrożenia, o których mowa w art. 10 § 2 Kpa. Zachodzi też konieczność ustalenia do jakiej wysokości niezbędne koszty poniesione przez stronę przygotowującą nieruchomość do oględzin mogą być zagwarantowane przez organ do ewentualnego zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Wskazać przy tym należy, że sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być, zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Dodatkowo należy wskazać, że to strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 1176/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie sentencja wyroku z dnia 21 października 2009 r. jest jasna. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy oraz podana podstawa prawna orzeczenia. Wniosek uczestnika postępowania M. C. nie odnosi się ani do sentencji wydanego w sprawie wyroku, ani też jego uzasadnienia. Uczestnik postępowania w istocie domaga się wyjaśnienia przez Sąd zasad podstępowania dowodowego przeprowadzanego przez organ administracji w toku postępowania administracyjnego, a więc wykładni powszechnie obowiązującego prawa w interesującej go kwestii. To zaś powoduje, że nie zachodzi podstawa do zastosowania art. 158 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniosek uczestnika postępowania jako bezzasadny.