II SA/Gd 962/03

Dnia 19 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 11 czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: 1/ podjąć postępowanie w sprawie, 2/ odrzucić skargę. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając jako organ egzekucyjny, wszczął przeciwko skarżącej K. W. egzekucję należności pieniężnej z tytułu opłat za użytkowanie kwatery na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 maja 2003 r. wystawionego przez Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (wierzyciela). Skarżąca w piśmie z dnia 18 maja 2003 r. zakwestionowała istnienie egzekwowanej należności. Twierdziła bowiem, że z tytułu opłat za kwaterę ma nadpłatę. Pismo to zostało przez organ egzekucyjny uznane za zarzuty. W związku z tym organ egzekucyjny pismem z dnia 22 maja 2003 r. zwrócił się do wierzyciela (Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej) o przedstawienie stanowiska w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel postanowieniem z dnia 27 maja 2003 r. nr [...] uznał zarzuty za bezzasadne. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2003 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, powołując się na postanowienie wierzyciela z dnia 27 mają 2003 r., uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione i utrzymał w mocy dokonane czynności egzekucyjne. Jako podstawę prawną postanowienia organ egzekucyjny powołał art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 123 § 1 i art. 105 § 2 k.p.a. Pouczając o środkach zaskarżenia organ administracji stwierdził, że postanowienie jest ostateczne i służy na nie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosując się do tego pouczenia skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2003 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uchylił swoje postanowienie z dnia 11 czerwca 2003 r. Postanowienie to również zostało przez skarżącą zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozpoznając tą ostatnią skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2004 r. (w sprawie o sygn. akt 3 II SA/Gd 1002/03) stwierdził nieważność postanowienia z dnia 26 czerwca 2003 r. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 17 marca 2004 r. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie z dnia 11 czerwca 2003 r. stwierdzając, że postanowienie to nie istnieje, zaś jego byt zależy od uprawomocnienia się wyroku z dnia 17 marca 2004 r. Wyrok z dnia 17 marca 2004 r. uprawomocnił się w dniu 26 kwietnia 2004 r., gdyż żadna ze stron nie wywiodła od niego skargi kasacyjnej. Uprawomocnienie wyroku z dnia 17 marca 2004 r. spowodowało, że aktualna stała się potrzeba rozpoznania skargi K. W. na postanowienie z dnia 11 czerwca 2003 r., gdyż postanowienie to, po stwierdzeniu nieważności postanowienia, którym je uchylono, nadal obowiązuje. Z tego powodu, zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), należało podjąć zawieszone postępowanie. Rozpoznając skargę po podjęciu postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 11 czerwca 2003 r., wbrew temu, co przyjął organ je wydający, nie było ostateczne. Służyło od niego zażalenie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Postanowienie z dnia 11 czerwca 2003 r. zostało wydane w sprawie zarzutów skarżącej i w związku z tym jest postanowieniem, o którym mowa w art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. nr poz. 968 ze zm.). Na postanowienie w sprawie zarzutów służy zaś, jak wynika z art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zażalenie do organu wyższej instancji. Zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. nr 42, poz. 368); organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym w stosunku do dyrektorów oddziałów rejonowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, zaś w myśl art. 23 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną organ wyższego stopnia jest organem odwoławczym dla postanowień wydanych przez nadzorowane organy egzekucyjne. Zatem na postanowienie z dnia 11 czerwca 2003 r. przysługiwało zażalenie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga skarżącej na postanowienie Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 11 czerwca 2003 r. jest niedopuszczalna i w konsekwencji podlega odrzuceniu. Zaznaczyć przy tym należy, że fakt, iż skarżąca wnosząc skargę zastosowała się do błędnego pouczenia organu administracji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Fakt ten będzie miał natomiast znaczenie dla ewentualnego wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Skarżąca bowiem winna w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego uzasadnienia wnieść zażalenie na postanowienie z dnia 11 czerwca 2003 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.