II SA/Gd 969/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności aktu własności ziemi oddala skargę. W dniu 10 sierpnia 2009r. M J – T złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (aktu własności) wydanej przez b. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 11 kwietnia 1973r. nr [...] o stwierdzeniu nabycia przez M. J. własności nieruchomości o udziale ½, oznaczonych w ewidencji wsi S. pod pozycja 44 i 45 działki nr [...] o pow. 24,83ha. M. J.-T. podała, że na podstawie art. 156 § 1 pkt kpa wnosi o stwierdzenie w całości nieważności powyższej decyzji, wobec wydania jej bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 marca 2010r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 157 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium wskazało, że we wniosku o stwierdzenie nieważności wnioskodawczyni podała, że opisane nieruchomości gruntowe mają urządzoną księgę wieczystą (K18 S. i kw 8801, a obecnie działki ewidencyjne [...] zapisane w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy pod nr kw [...] stanowiły współwłasność małżeńską J. J. i jego żony G.J. ( rodziców matki wnioskodawczyni- F. T.). G. J. zmarła 2.11.1940r. nie pozostawiając testamentu, a J. J. ożenił się ponownie z M. J. W ocenie wnioskodawczyni, w dniu wydania decyzji, M. J., na rzecz której Prezydium Powiatowej Rady Narodowej stwierdziło w dniu 11.04.1973r. nabycie z mocy prawa własności nieruchomości, nie spełniała warunków do jej nabycia. Nie była bowiem ani rolnikiem ani posiadaczką samoistną nieruchomości, które to były współposiadane przez wszystkich spadkobierców. Poza tym nieruchomość miała uregulowany stan prawny, urządzoną księgę wieczystą (kw Skórzewo 18) i wchodziła w skład masy spadkowej po rodzinach matki wnioskodawczyni - F. T.( stanowiąc wcześniej wspólność małżeńską spadkobierców G. i J. J.) i jako taka powinna ulec podziałowi między wszystkich spadkobierców, nie zaś przypaść jednemu z nich- M. J. Do nieruchomości tych nie powinna mieć zastosowania ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z 1971r., gdyż jej celem było uregulowanie stanu nieruchomości mających niepewny status prawny, a taka sytuacja w tej sprawie nie zachodziła. Zatem akt własności został wydany bez podstawy prawnej, przy błędnym zastosowaniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26.10.1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Regulacja ww. ustawy miała zastosowanie do gospodarstw rolnych o nieuregulowanym stanie prawnym, nie zaś do nieruchomości leśnych wchodzących w skład masy spadkowej i mających urządzoną księgę wieczystą. Decyzja wydana została również z rażącym naruszeniem prawa polegającym na przyznaniu własności jednemu ze spadkobierców, wbrew obowiązującym przepisom regulującym porządek spadkobrania oraz w sposób sprzeczny z postanowieniem sądu określającym osoby powołane do spadku. Rozpoznając sprawę Kolegium ustaliło, że prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może być wolą ustawodawcy wyłączone w odniesieniu do niektórych kategorii decyzji administracyjnych. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie nie może być wszczęte przez organ administracji z uwagi na treść art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu państwa(t.j. Dz. U. nr 208 z 2004r., poz. 2128). Przepis ten wprowadzający zmiany z dniem 1 stycznia 1992r. do ustawy z dnia 26 marca 1982r. o zmianie ustawy –Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. nr 11, poz. 81) stanowi, że do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych ( Dz. U. nr 27, poz. 250 i z 1975r. nr 16, poz. 91) nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Oznacza to, że nie jest możliwe wszczęcie i prowadzenie w trybie administracyjnym postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, a ta właśnie ustawa stanowiła podstawę dla wydania przedmiotowego aktu własności ziemi z dnia 11 kwietnia 1973r. Kolegium wskazało, że z woli ustawodawcy trybów nadzwyczajnych przewidzianych w postępowaniu administracyjnym w zakresie wzruszania ostatecznych decyzji( aktów nadania ziemi) nie stosuje się , choćby decyzje te były dotknięte kwalifikowanymi wadami. W konsekwencji powyższego niektóre akty nadania ziemi mimo kwalifikowanych wad będą funkcjonowały w obrocie prawnym, a właściwą formą załatwienia kierowanych do organów administracji wniosków o stwierdzenie nieważności jest wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi. W tym zakresie Kolegium powołało się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Kr 1279/09. W przedmiotowej sprawie podstawę wydania w dniu 11 kwietnia 1973r. aktu własności ziemi stwierdzającego, że M. J. stała się z mocy samego prawa współwłaścicielem nieruchomości opisanych w tym akcie, w miejsce dotychczasowych współwłaścicieli do pozostałej ½ części Skarb państwa nr działki [...] o pow. 24,83ha, stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1971 o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Mając na uwadze treść przepisu art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa – Kolegium ustaliło, że niedopuszczalne jest postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższego aktu własności ziemi. M. J. – T. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc że zastosowane przez organ przepisy są niezgodne z Konstytucją. Skarżąca wskazała, że niekonstytucyjność przepisu art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (t.j. Dz. U. z 2005r. nr 57, poz. 299 ze zm.) została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z dnia 15 maja 2000 i z dnia 22 lutego 2000r. Skarżąca podniosła ponadto, że automatyzmowi w zastosowaniu przepisu art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa przeczy orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego . W tym zakresie skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 28 maja 2008r. II OSK 571/07, w uzasadnieniu, którego Sąd wskazał, że wadliwe jest takie rozumienie ww. przepisu art. 63 ust. 2 , które sprowadza się do mechanicznego niejako wyeliminowania z postępowania spowodowanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi wszystkich przepisów działu II rozdziału 13 kpa. Przepis art. 157 § 3 kpa nie dotyczy w rozumieniu tego przepisu stwierdzenia nieważności. Nadto skarżąca wskazała, że możliwość kwestionowania nabycia własności z mocy prawa dopuszcza również Sąd Najwyższy, przykładowo w wyroku z dnia 4 września 2008r. (IVCSK 226/08) stwierdzając, że las, który przed 1 września 1939r. został podzielony na parcele nie większe niż 25ha, nie przechodził z mocy prawa na własność Skarbu Państwa, zatem właściciele lub ich spadkobiercy mogą żądać wydania bezprawnie przejętej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2010r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podał art. 127§ 3 w związku z art. 157 § 3 kpa. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może być wszczęte i prowadzone przez organ administracji z uwagi na treść art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu państwa (t.j. Dz. U. z 2004r. nr 208, poz. 2128), który stanowi, że do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U nr 27, poz. 250), nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Kolegium przytoczyło w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia 23 marca 2010r. Natomiast odnosząc się do treści zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, że argumentacja zawarta w cytowanych wyrokach nie odpowiada przedmiotowi sprawy. Przytoczone wyroki Trybunału Konstytucyjnego nie stwierdzają niekonstytucyjności art. 63 ust. 2 i 3, zaś powołane wyroki Sądu Najwyższego dot. lasów i gruntów leśnych, a nie gruntów rolnych. Reasumując Kolegium stwierdziło, że jest związane wszelkimi regulacjami prawnymi o mocy powszechnie obowiązującej, w tym także art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r., zawierającego zakaz prowadzenia jakiegokolwiek postępowania administracyjnego w sprawach unormowanych przepisami ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, na podstawie, których wydano przedmiotowy akt własności ziemi. M. J.-T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: 1) naruszenie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, przez jego zastosowanie w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej las i mającej uregulowany stan prawny ( wchodzącej w skład spadku), 2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przez jego niezastosowanie ( odmowę stwierdzenia nieważności) decyzji wydanej błędnie na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z 1971r., w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość, miała uregulowany stan prawny ( stanowiła współwłasność małżeńską J. J. i jego żony G. J. i wchodziła w skład spadku po G. J.). Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o: 1.stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez b. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 11 kwietnia 1973r. Nr [...] albo 2.stwierdzenie wydania wymienionej w punkcie 1. decyzji z naruszeniem prawa 3. względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie SKO do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że art. 63 ww. ustawy, jako ograniczający konstytucyjne prawo własności, dziedziczenia i dotyczący gruntów rolnych Skarbu Państwa, powinien być interpretowany ściśle i zawężająco, i nie powinien być stosowany do lasów( stanowią one część masy spadkowej). Do przedmiotowej nieruchomości, nie powinna mieć zastosowania ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z 1971r., gdyż jej celem było uregulowanie stanu nieruchomości mających niepewny status prawny, gdy nie wiadomo kto jest właścicielem. Skarżąca wskazała, że działka nr [...] o pow. 1,5ha położona we wsi S. ( kolejne księgi wieczysteK18S. i K 8801, a obecnie część działki ewidencyjnej [...] kw [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy ) stanowiła odrębną działkę –Las, nie mogła być zatem użytkowana ( posiadana) w dniu wejścia wżycie ustawy z dnia 26 października 1971r. przez M. J. Lasy wg wówczas i obecnie obowiązującej definicji nie stanowiły gruntów rolnych podpadających pod działanie ustawy. Art. 63 odnosi się do decyzji wydanych na jej podstawie. Ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z 1971r. nie mogła być podstawą dla wydania decyzji mającej za przedmiot las. Skarżąca złożyła nadto do akt sprawy m.in. postanowienia Sądu dotyczące stwierdzenia nabycia spadku po zm. J. J. z dnia27 lutego 1960r., z dnia 31 marca 1971 oraz z dnia 11 czerwca 1971( uzupełnienie postanowienia dotyczące nabycia udziału we współwłasności nieruchomości rolnej) wskazując, że nieruchomości, których dotyczyła decyzja z 1973r. miały uregulowany stan prawny oraz ustalonych spadkobierców. W odpowiedzi na skargę samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną. Powyższe oznacza, że Sąd kontrolując działalność organów administracji pod względem zgodności z prawem nie ma w rozpoznawanej sprawie podstaw prawnych do orzeczenia merytorycznego tj. do orzeczenia o nieważności wskazanej w skardze decyzji lub orzeczenia o wydani jej z naruszeniem prawa, albowiem z mocy powołanych wyżej przepisów Sąd kontroluje decyzję wydaną przez organ administracji, a jest nią decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie narusza ona prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Sąd zważył, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył przepisu art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1971r., jak również art. 156 § 1 pkt 2 kpa W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi z dnia 11 kwietnia 1973r. Ze złożonego do akt administracyjnych dokumentu wynika, że akt ten został wydany przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej na podstawie art. 1 ust. 2 i art. 12 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. 27, poz. 250). W akcie tym organ stwierdził, że J. M. z mocy samego prawa stała się współwłaścicielem nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów wsi S. pod pozycja 44 45 w miejsce dotychczasowych współwłaścicieli do pozostałej ½ części Skarb Państwa nr działki [...]. Decyzja uprawomocniła się z dniem 8 czerwca 1973r. Zgodnie z powoływanym przepisem art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. nr 107, poz. 464 ze zm.) do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ww. ustawy z dnia 26 października 1971r. nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 1992r. ( art. 67 ustawy). Oznacza to, jak prawidłowo ustaliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że z woli ustawodawcy wymienionych trybów nadzwyczajnych przewidzianych w postępowaniu administracyjnym w zakresie wzruszania ostatecznych decyzji ( aktów nadania ziemi) nie stosuje się, chociażby decyzje były dotknięte takimi kwalifikowanymi wadami, które w innych sytuacjach niż uregulowane w tym przepisie skutkowałyby stosowanie tych trybów. Zatem prawidłowo SKO bez analizowania kwestii prawidłowości wydanej decyzji administracyjnej (aktu własności ziemi) co do spornych nieruchomości opisanych we wniosku skarżącej odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Obowiązujący od 1 stycznia 1992r. cytowany przepis art. 63 ust. 2 powołanej ustawy z 19 października 1991r. zawiera zakaz prowadzenia jakiegokolwiek postępowania administracyjnego w sprawach uprzednio unormowanych przepisami ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, na podstawie których wydane zostały rozstrzygnięcia zwane aktami własności ziemi. Z powyższych względów w obecnym stanie prawnym nie ma podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji aktu własności ziemi. Z tych przyczyn nie jest też możliwe rozpoznanie merytoryczne przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze, jak też ocena samego aktu własności ziemi. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w jej odwołaniu od decyzji z dnia 23 marca 2010r. Trybunał Konstytucyjny w powołanych wyrokach z dnia 22 lutego 2000r. SK 13/99 i z dnia 15 maja 2000r.SK 29/99 nie stwierdził niekonstytucyjności przepisu art. 63 ust. 2 ustawy, orzekając, że ww. przepis jest zgodny z art. 77 ust. Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 77 ust. 1, art. 78 oraz art. 64 i art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu ww. wyroków wskazano, że kwestionowana regulacja ( art. 63 ust. 2) zmierzała do nadania ostatecznym decyzjom administracyjnym o nadaniu własności gospodarstwa rolnego podobnego stopnia stabilności- niewzruszalności co orzeczeniom sądowym. W wyniku przejęcia przez sądy w 1982r. orzekania o nadaniu własności gospodarstw rolnych ich samoistnym posiadaczom zaistniał dualizm stabilności – niewzruszalności tytułów własności nieruchomości rolnych . Wskazano, że nie jest zasadą konstytucyjną nieograniczona w czasie wzruszalność ostatecznych decyzji administracyjnych. Decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 1971r mogły być podważane w drodze nadzwyczajnych środków zaskarżenia jeszcze po uchyleniu tej ustawy w 1982r. – do końca 1991r.Był to, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego wystarczająco długi okres czasu dla zapewnienia osobom zainteresowanym możliwości skorzystania z przysługujących im środków wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych. Przyjęcie zaskarżonego rozwiązania prawnego uzasadniało dążenie ustawodawcy do zapewnienia stabilności prawa własności nieruchomości rolnych nabytych na drodze określonej ustawa z 26 października 1971r. i pewności obrotu prawnego tymi nieruchomościami. Również niezasadne jest powołanie się przez skarżącą na wyrok NSA z dnia 28 maja 2008r. sygn akt II OSK 571/07. Wskazać należy, że w uzasadnieniu tego wyroku NSA jednoznacznie stwierdził, że celem regulacji zawartej w art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r. było ostateczne zapewnienie stabilizacji stanów prawnych ukształtowanych w oparciu o decyzje - akty własności ziemi wydane na podstawie przepisów ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z 1971r. W wyroku tym wskazano, że "Interpretując znaczenie sformułowania " nie stosuje się przepisów kpa dotyczących ..."nie należy pomijać wskazanego celu art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Dla jego osiągnięcia wystarczające jest rozumienie powyższej regulacji jako całkowicie zakazującej podważania decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z 1971r.- jak i zakazującej postępowań mogących do takiego skutku doprowadzić". Natomiast przedmiotem rozważań Sądu ww. sprawie było stosowanie przepisu art. 157 § 3 kpa, który stanowi, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powzięło wątpliwość, czy z uwagi na treść art. 63 ust. 2 ww. ustawy z 1971r. przepis art. 157 § 3 kpa ma zastosowanie, czy też organ winien stosować przepis art. 66 § 3 kpa nakazujący zwracać wnioski, gdy wniesiono je do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie podania. Sąd w powołanym wyroku ustalił, że zastosowanie ma przepis art. 157 § 3 kpa. Powyższe zagadnienie nie ma żadnego wpływu na ocenę zasadności skargi. Na marginesie wskazać należy, że rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przepis postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 127 3kpa stanowiący, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu odwoławczego jest w szczególności ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu. Nie czyni też zadość wymaganiu uzasadnienia decyzji powtórzenie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wywodów organu i Instancji. W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium w zasadzie ograniczyło się do powtórzenia wywodów zawartych w uzasadnieniu decyzji z 23 marca 2010r., w istocie nie odnosząc się do zarzutów odwołania. Powyższe naruszenie przepisów postępowania, nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko taki wpływ uzasadniałby uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,oddalił skargę.