II SA/Gd 994/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2024 r., nr SKO Gd/3467/23 w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia odrzucić skargę kasacyjną wniesioną przez M. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 994/24. M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2024 r., nr SKO Gd/3467/23, w przedmiocie zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 994/24, odrzucił wniesiony przez skarżącą sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 14 listopada 2024 r. W piśmie z dnia 19 listopada 2024 r., wniesionym w formie dokumentu elektronicznego, skarżąca złożyła skargę kasacyjną (nazwaną przez skarżącą zażaleniem) od wydanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Przepis art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przy tym, zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie a ponadto na postanowienia, których przedmiot określony został w punktach od 1 do 10 art. 194 § 1 p.p.s.a. Tym samym, na postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie przy tym z treścią art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie przy tym z treścią art. 175 § 1 i § 2 i 2a p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka a także gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego sporządzenie obwarowane zostało przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim. Powodem takiego rozwiązania jest nadanie temu środkowi odwoławczemu charakteru pisma o wysokim stopniu sformalizowania w zakresie wymogów dotyczących podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 2048/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, uzasadnieniem wskazanych w art. 175 § 2 i 2a p.p.s.a. wyjątków jest założenie, że wszystkie wymienione w przepisie osoby, z racji pełnionych funkcji, wykonywanych zawodów lub pracy naukowej legitymują się niezbędną wiedzą z zakresu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt III OZ 145/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą została sporządzona przez podmioty wymienione w art. 175 § 1 i § 2 i 2a p.p.s.a. Skarga kasacyjna została podpisana bowiem przez skarżącą. Brak w postaci niezrealizowania przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej nie podlega zaś uzupełnieniu. Przepisy p.p.s.a. obligują sąd jedynie do wezwania o uzupełnienie braków skargi kasacyjnej dotyczących wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 177a p.p.s.a.). Stąd też, brak podpisu może być uzupełniony tylko wówczas, gdy z treści skargi kasacyjnej wynika, że została ona sporządzona przez wskazanego z imienia i nazwiska pełnomocnika należącego do kategorii osób wymienionych w art. 175 § 1 i 3 albo osobę wymienioną w art. 175 § 2 p.p.s.a. W przeciwnym razie skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania o jej uzupełninie (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). Powyższego wymogu nie spełnia jednakże skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie. Wobec tego, Sąd uznał, że wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Dlatego też, Sąd odrzucił wniesioną skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a.