II SAB/Gd 104/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczony na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącej K. R. z dnia 6 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność, której dopuścił się Burmistrz Gminy, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza Gminy na rzecz skarżącej K. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 26 października 2020 r., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (t.j. Dz. U. 2019 poz. 1429 ze zm.), K. R. zwróciła się do Burmistrza Gminy o udostępnienie wykazu umów zawartych przez Gminę od stycznia 2010 r do października 2020 r. z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej gminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2020 poz. 470 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Ponadto, zwróciła się do organu o podanie wartości wymienionych umów z wyodrębnieniem kwoty jaką zobowiązał się na podstawie umowy ponieść inwestor inwestycji niedrogowej. Burmistrz Gminy uznał, że wnioskowane przez K. R. informacje stanowią informację przetworzoną i pismem z dnia 5 listopada 2020 r., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wezwał skarżącą do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej, o której mowa we wniosku z dnia 26 października 2020 r., jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ podkreślił, że informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów wiąże się z działaniami organizacyjnymi i angażowaniem środków osobowych, które zakłócają normalny jego tok działań i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Burmistrz powołał również ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że dla właściwego rozpatrzenia wniosku dotyczącego udzielenia informacji publicznej wymagającej przetworzenia, wnioskodawca jest uprawniony do uzyskania informacji przetworzonej jednakże tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem informacja przetworzona może być przygotowana i udostępniona jedynie wnioskodawcy, który wykaże, że żądana informacja jest istotna nie tylko dla jego prywatnego interesu, ale dla ogółu odbiorców i jej pozyskanie, służyć ma poprawie funkcjonowania urzędu i lepszej ochronie interesu publicznego. Pismem z dnia 12 listopada 2020 r. K. R. uzupełniła braki wniosku przedstawiając argumentację faktyczną i prawną na poparcie słuszności i zasadności swojego wniosku. Decyzją z dnia 4 stycznia 2021 r. Burmistrz Gminy odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez K. R. Argumentując swoją decyzję organ wskazał, że przekazanie informacji, o których udostępnienie wnosił wnioskodawca, tj. wykazu umów zawartych przez Gminę z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie gminy na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w okresie od stycznia 2010 r. do października 2020 r., wymagało analizy całości akt pozostających w Referacie Komunalnym i Infrastruktury Drogowej Urzędu Gminy oraz dokonania ich analizy na miejscu. Wiązałoby się to z koniecznością zatrudnienia dodatkowej osoby do wykonania tego zadania, w związku ze znacznym zwiększeniem godzin roboczych. Realizacja wniosku wymagałaby istotnego zaangażowania czasowego i osobowego organu i skutkowałaby wyodrębnieniem informacji publicznej o nowej treści. Burmistrz wskazał nadto, że z treści doręczonego uzupełnienia wniosku nie wynika, iż udzielenie żądanej informacji stworzy realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Wskazana decyzja stałą się ostateczna wobec jej niezaskarżenia przez K. R. Pismem z dnia 6 stycznia 2021 r. K. R. wniosła o udostępnienie skanów umów zawartych przez Gminę, od stycznia 2010 r do grudnia 2020 r. z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej aminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. Burmistrz Gminy poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na wniosek dotyczący merytorycznie tożsamego charakteru danych, różniących się wyłącznie krótszym okresem, za który skarżąca żądała umów, K.R. otrzymała w dniu 4 stycznia 2021 r. nr [..]. Skarżąca pismem z dnia 29 stycznia 2021 r. wniosła odwołanie od decyzji (pisma) Burmistrza Gminy z dnia 21 stycznia 2021 r. odmawiającej udzielenia informacji publicznej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Skarżąca podkreśliła, iż przedmiotem odwołania jest decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej przez Burmistrza Gminy z dnia 21 stycznia 2021 r. w związku z żądaniem udzielenia informacji publicznej z dnia 6 stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 maja 2021 r., na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w badanej sprawie odwołanie nie jest dopuszczalne ponieważ: zostało ono wniesione od stanowiska organu administracji które nie ustanowi decyzji administracyjnej tj. indywidualnego aktu administracyjnego rozstrzygającego o prawach lub obowiązkach strony. Według Kolegium, z przedstawionych przez organ pierwszej instancji akt sprawy oraz z nadesłanych na wezwanie Kolegium wyjaśnień strony wynika jednoznacznie, że w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, od której stronie służyłoby odwołanie. Opisane w osnowie pismo ma charakter czynności materialno - technicznej a nie decyzji administracyjnej. Nie zawiera ono bowiem rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, a więc jednego z elementów tzw. minimum decyzyjnego (oznaczenie strony, organu administracji, rozstrzygnięcia oraz podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji) i nie przybiera formy i nazwy decyzji administracyjnej. Tym samym, według Kolegium, nie przysługuje od niego odwołanie do organu wyższego stopnia, co skutkowało koniecznością stwierdzenia niedopuszczalności takiego środka zaskarżenia. Następnie pismem z dnia 12 lipca 2021 r. K.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie jakim stanowi normatywną podstawę do udostępniania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. 2) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2020 poz. 2176), w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej przez skarżony organ. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza Gminy do rozpatrzenia wniosku z dnia 6 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie od podmiotu zobowiązanego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W pisemnych motywach skargi skarżąca przedstawiła chronologię zdarzeń zainicjowanych jej wnioskiem z dnia 6 stycznia 2021 r. o udostępnienie skanu umów, który nie został prawidłowo rozpoznany. Burmistrz Gminy pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. odpowiedział, że skarżąca uzyskała już odpowiedź na wniosek dotyczący merytorycznie tożsamego charakteru danych, o które już wcześniej wnioskowała i podtrzymał decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Organ nie wydał jednak decyzji. Burmistrz Gminy w odpowiedzi na skargę z dnia 11 sierpnia 2021 r. wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w zakresie zobowiązania organu do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji, ewentualnie o nieuwzględnienie i oddalenie przedmiotowej skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Burmistrz wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji następuje na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadomi w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Według Burmistrza, ocena skargi na bezczynność dokonywana jest na dzień zamknięcia rozprawy. Wynikająca z art. 149 p.p.s.a. możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu bądź dokonania czynności, dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy bezczynność ta trwa nadal w dacie wyrokowania. Z omawianego przepisu wynika również, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Według organu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, albowiem organ pismem o nr [..] z dnia 21 stycznia 2021 r. podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji z dnia 4 stycznia 2021 r., [..], w której udzielił odpowiedzi na wnioskowaną informację w ustawowym terminie. Odpowiedź udzielona przez Burmistrza Gminy została odebrana przez skarżącą w dniu 5 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie skarżąca zwalcza bezczynność Burmistrza Gminy w udostępnieniu żądanych we wniosku z dnia 6 stycznia 2021 r. informacji - skanów umów zawartych przez Gminę, od stycznia 2010 r do grudnia 2020 r., z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej Gminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 470 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Powyższy wniosek skarżąca złożyła działając w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), zwanej dalej u.d.i.p. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten błędnie stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Rozstrzygając, czy organ do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, pozostaje w bezczynności należy wziąć pod uwagę, że na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja "prawa dostępu do informacji publicznej" w formach przewidzianych przez ustawę (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek: - informacja będąca przedmiotem żądania musi mieć charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., - adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., - żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu adresata żądania (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Burmistrz Gminy jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli nią dysponuje. Co do charakteru informacji żądanej przez skarżącą stwierdzić należy, że umowy zawierane przez gminę, dotyczące wykonywania zadań publicznych, finansowanych ze środków gminy, są dokumentami zawierającymi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że wiadomości o zadysponowaniu środkami budżetowymi przez gminę poprzez zawarcie umowy gospodarczej o określonej treści i wydatkowanie środków, jak i co do podmiotu, któremu gmina powierzyła wykonanie robót, są informacjami dotyczącymi konkretnych faktów, dlatego też mają charakter informacji publicznej i mogą być przedmiotem wniosku o udostępnienie takiej informacji (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r., II SAB/Po 34/10, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca wnioskiem z dnia 6 stycznia 2021 r. zwróciła się do Burmistrza Gminy o udostępnienie skanów umów zawartych przez Gminę, od stycznia 2010 r do grudnia 2020 r. z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej aminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Sąd uznał, że informacja w podanym przez skarżącą zakresie ma charakter informacji publicznej i podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organ odmawiając udostępnienia danych objętych wnioskiem z dnia 6 stycznia 2021 r. nie popadł w bezczynność, albowiem wcześniejszy wniosek skarżącej z dnia 26 października 2020 r., dotyczący udostępnienia tożsamych danych, został już przez organ rozpoznany wydaniem decyzji z dnia 4 stycznia 2021 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na brak wykazania przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego w ich udostępnieniu. Ocena prawidłowości stanowiska organu wymaga porównania zakresów przedmiotowych obu wniosków. Wnioskiem z dnia 26 października 2020 r. skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej w postaci wykazu umów zawartych przez Gminę, od stycznia 2010 r do października 2020 r. z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej gminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2020 poz. 470 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia oraz wartości wymienionych umów z wyodrębnieniem kwoty, jaką zobowiązał się na podstawie umowy ponieść inwestor inwestycji niedrogowej. Organ rozpoznał wskazany wniosek decyzją z dnia 4 stycznia 2021 r. o odmowie udostepnienia żądanych informacji. Kolejny wniosek skarżącej z dnia 6 stycznia 2021 r. obejmował swym zakresem żądanie udostępnienia skanów umów zawartych przez Gminę, od stycznia 2010 r do grudnia 2020 r. z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej Gminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Porównanie obu powyższych wniosków o udostępnienie informacji publicznej potwierdza, że różnią się one zakresem przedmiotowym żądania. Pierwszy z nich obejmował żądanie udostępnienia wykazu umów zawartych w okresie od stycznia 2010 r. do października 2020 r. z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej aminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz wskazania kwoty, jaką zgodnie z umową zobowiązał się pokryć inwestor. Drugi z nich obejmował żądanie udostępnienia skanu umów zawartych od stycznia 2010 r do grudnia 2020 r. również z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej gminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Różnica pomiędzy oboma wnioskami polega na tym, że pierwszy z nich dotyczył wykazu umów oraz kwot obciążających inwestorów, a drugi dotyczył skanów umów. Wnioski te różni również okres, za jaki skarżąca domaga się ujawnienia danych o umowach. Treść obu wniosków potwierdza natomiast, że zainteresowanie skarżącej dotyczy umów tego samego rodzaju, to jest tych, zawartych przez Gminę z inwestorami realizującymi inwestycje niedrogowe na terenie całej Gminy, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W ocenie Sądu jednak, tożsamy rodzaj żądanych umów nie przesądza o tożsamości obu wniosków – z dnia 26 października 2020 r. i z dnia 6 stycznia 2021 r. Aby zaistniała tożsamość sprawy koniecznym jest, aby rozstrzygnięcia dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego, jak i faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09, LEX nr 597967). Wobec tego organ błędnie w odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 6 stycznia 2021 r. uznał, że dotyczy on merytorycznie tożsamego charakteru danych, różniących się wyłącznie okresem zawarcia umów, których domagała się skarżąca. Tym samym, organ wadliwie przyjął, że decyzja z dnia 4 stycznia 2021 r. stanowi odpowiedź zarówno na wniosek z dnia 26 października 2020 r., jak i na wniosek z dnia 6 stycznia 2021 r. Skoro decyzji z dnia 4 stycznia 2021 r. nie można uznać za rozstrzygnięcie sprawy wniosku skarżącej z dnia 6 stycznia 2021 r. to biorąc pod uwagę adresata wniosku – podmiot zobowiązany w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz charakter żądanych informacji stanowiących informację publiczną, to odpowiedzi organu nie można było uznać za spełniającą wymogi u.d.i.p. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Załatwienie sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej polega albo na udzieleniu informacji albo wydaniu decyzji o odmowie udzielenia informacji, zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy, lub umorzeniu postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Jak już wspomniano, jedynie w przypadku stwierdzenia, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub organ nie znajduje się w posiadaniu żądanych informacji poprzestać należy na powiadomieniu, iż wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Zatem z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, względnie nie wyda decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, uznać należało, że Burmistrz Gminy pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 6 stycznia 2021 r. Jakkolwiek bezczynność organu spowodowana została błędnym przekonaniem, wyrażonym w piśmie z dnia 21 stycznia 2021 r., iż wniosek K. R. z dnia 6 stycznia 2021 r. jest tożsamy pod względem jego przedmiotu z wnioskiem z dnia 26 października 2020 r., to fakt ten nie ma znaczenia dla stwierdzenia pozostawania organu w bezczynności. Jak wskazuje się w doktrynie, przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu. Przyczyny przekroczenia terminu załatwienia sprawy mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (tak Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021). Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Burmistrza Gminy do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 6 stycznia 2021 r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji), albowiem takiej kwalifikacji naruszenia prawa nie uzasadniały w niniejszej sprawie żadne wyjątkowe okoliczności. Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Naruszenie wymogów ustawowych w tym zakresie musi być znaczne i niezaprzeczalne, i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów prawa. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem bezczynność organu wynikała z błędnej oceny odnośnie tożsamości dwóch wniosków złożonych przez tę samą osobę o zbliżonym, aczkolwiek nie tożsamym, zakresie przedmiotowym żądania, nie zaś z celowego działania, mającego uniemożliwić skarżącej uzyskanie wnioskowanej informacji. Skutkiem niniejszego wyroku zaktualizuje się potrzeba ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 6 stycznia 2021 r., w formie i terminie przewidzianych przepisami u.d.i.p., z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. przyznając skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W niniejszej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.