II SAB/Gd 109/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E. P. na bezczynność A Spółki z o.o. z siedzibą w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do udostepnienia informacji publicznej; 3. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, 4. zasądza od A Spółki z o.o. z siedzibą w S. na rzecz skarżącego E. P. kwotę 597,00 zł (słownie złotych: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. P. pismem z 19 października 2018 r. wniósł skargę na bezczynność A. zarzucając tej Spółce: 1. naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej zwana u.i.d.p., polegające na nierozpoznaniu w terminie sprawy z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, 2. naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy w zw. z art. 17 ust. 1 u.i.d.p. polegające na niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo braku przeszkód do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Skarżący wniósł o zobowiązanie A., (dalej zwana Spółką), do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 5 lipca 2018 r. w terminie 14 dni licząc od dnia wydania wyroku w sprawie, stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., o wymierzenie Spółce grzywny w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem opłaty od skargi oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismem z 5 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o udostępnienie przez Spółkę informacji publicznej dotyczącej infrastruktury przesyłowej składającej się na sieci wodociągowe, zlokalizowane na nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości S., obejmującej działkę o nr ewidencyjnym [..], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą o nr [..], dalej zwana nieruchomością. Do chwili wniesienia skargi wniosek nie został rozpoznany i informacji nie udzielono. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu A. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania, w tym zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W pierwszej kolejności pełnomocnik organu wskazał, że przedmiotowa skarga została złożona bez dochowania koniecznych warunków formalnych. Zgodnie z art. 21 u.i.d.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się wprost przepisy ustawy p.p.s.a., z tym jedynie wyjątkami, że: przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi; a skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zdaniem pełnomocnika organu w niniejszej sprawie winna znaleźć zastosowanie regulacja zamieszczona w art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiąca, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wniósł do Spółki takiego ponaglenia odnośnie wniosku z 5 lipca 2018 r. (data wpływu: 9 lipca 2018 r.), co zdaniem pełnomocnika Spółki uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi pełnomocnik wskazał, że pismem z 5 lipca 2018 r. skarżący wezwał Spółkę do umownego ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem w wysokości 50.000,00 zł oraz do zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie w wysokości 30.000,00 zł odnośnie infrastruktury przesyłowej składającej się na sieci wodociągowe, zlokalizowane na nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości S., obejmującej działkę o nr ewidencyjnym [..], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą o nr [..]. Równocześnie skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zakreślając miesięczny termin na jej udzielenie, poprzez: 1. wskazanie czy sieci wodociągowe zlokalizowane na nieruchomości stanowią własność Spółki, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej, o udzielenie odpowiedzi także na n/w pytania, 2. czy w/w sieci są aktualnie wykorzystywane przez Spółkę stanowiąc element większej sieci dystrybucyjnej, oraz jakie działania podejmuje Spółka względem tych sieci celem zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem, 3. wskazanie z jakiej części nieruchomości korzysta Spółka celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci wodociągowych, 5. wskazanie jakie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wiążą się z istnieniem na niej sieci wodociągowych, w tym w szczególności: wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci wodociągowych możliwa jest swobodna zabudowa, składowanie maszyn i urządzeń lub sadzenie drzew, wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci wodociągowych możliwe jest prowadzenie prac budowlanych lub rolnych z wykorzystaniem służących do tego maszyn i urządzeń, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, 6. wskazanie czy w Spółce obowiązują jakieś wewnętrzne regulacje (regulaminy, wytyczne itp.) określające warunki budowy lub eksploatacji sieci wodociągowych o parametrach odpowiadających sieciom zlokalizowanym na nieruchomości, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej wniósł skarżący o przesłanie kopii tych dokumentów, 7. kiedy i na jakiej podstawie Spółka nabyła własność (względnie inne prawo rzeczowe) do w/w sieci wodociągowych, 8. wskazanie możliwie dokładnej daty budowy oraz oddania do użytku w/w sieci oraz ich poszczególnych elementów (jeśli były budowane i oddawane do użytku w różnych terminach), 9. wskazanie na jakiej podstawie Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) wybudowała na nieruchomości w/w sieci lub ich poszczególne elementy, zgodnie z wymogami prawa budowlanego, poprzez przedstawienie stosownych decyzji administracyjnych (np. decyzja o pozwoleniu na budowę), 10. wskazanie na jakiej podstawie Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) nabyła tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez przedstawienie stosownych dokumentów (np. pisemna zgoda aktualnego w dacie budowy sieci właściciela nieruchomości; decyzja właściwego organu zezwalająca a na zajęcie nieruchomości na cele związane z budową sieci, decyzja właściwego organu o lokalizacji inwestycji celu publicznego), 11. wskazanie czy Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości w zakresie niezbędnym do prawidłowej eksploatacji w/w sieci wodociągowych, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej wniósł skarżący o udzielenie odpowiedzi także na poniższe pytania, 12. wskazanie jaki tytuł prawny posiada Spółka do korzystania z nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na niej sieci wodociągowych, 13. wskazanie kiedy i w jaki sposób Spółka (ewentualnie jej poprzednicy prawni) nabyli tytuł prawny do korzystania z nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na tej nieruchomości sieci wodociągowych, 14. przedstawienie kopii wiarygodnych dokumentów potwierdzających nabycie przez Spółkę (względnie jej poprzedników prawnych) tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na tej nieruchomości sieci wodociągowych (np. prawomocne postanowienie Sądu o stwierdzeniu zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, umowa o ustanowieniu służebności przesyłu). Podkreślił pełnomocnik organu, że wobec otrzymania powyższego wniosku Spółka podjęła czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy. W tym przede wszystkim czynności mające na celu szczegółowe sprawdzenie jaką dokumentację dotyczącą przedmiotowej infrastruktury położonej na przywołanych nieruchomościach Spółka posiada. Ponadto Spółka zleciła rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [..] o powierzchni 19 712 m2 w celu określenia wartości wnioskowanej służebności przesyłu i ugodowego załatwienia sprawy. Wykonanie powyższych czynności było niezwykle czasochłonne i pracochłonne z uwagi na to, że Spółka obsługuje całą infrastrukturę wodno-kanalizacyjną w Gminie, z uwagi na oczekiwanie na sporządzenie operatu przez rzeczoznawcę majątkowego, jak również z uwagi na fakt, iż Spółka powstała zaledwie w 2016 r., a właścicielem wspomnianej infrastruktury stała się dopiero w miesiącu październiku 2017 r. Ostatecznie pismem z dnia 9 listopada 2018 r., nadanym w dniu 10 listopada 2018 r., Spółka udzieliła Skarżącemu odpowiedzi informując, że: 1) wskazane sieci wodociągowe stanowią własność Spółki; 2) w/w sieci są aktualnie wykorzystywane przez Spółkę i stanowią element większej sieci dystrybucyjnej, niemniej jednak na dzień dzisiejszy zapewnienie ich prawidłowego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem, w zakresie obejmującym przedmiotową nieruchomość, nie wymaga podejmowania żadnych dodatkowych czynności eksploatacyjnych; 3) określenie strefy ochronnej dla infrastruktury przesyłowej winno być rozpatrywane indywidualnie dla każdego przypadku; na przedmiotowej nieruchomości znajduje się sieć wodociągowa o następujących parametrach: 80 mb odcinka PVC, DN 160, 9 mb odcinka PVC DN 110, można zatem przyjąć, iż strefa ochronna sieci winna wynieść 3,0 m szerokości; należy jednak zastrzec, że strefa ochronna nie jest równoznaczna z pasem technologicznym; dla prawidłowej eksploatacji sieci, w przypadku zaistnienia takiej konieczności, co aktualnie nie występuje, wystarczającym byłby pas o szerokości 1,0 m licząc od osi sieci w każdą stronę, tj. łącznie o szerokości 2,0 m; wziąwszy powyższe pod uwagę można stwierdzić, że realizacja zabudowy lub nasadzeń oraz związanych z tym prac winna być wykonywana z zachowaniem pasa ochronnego, tj. 1,5 m od sieci w każdą stronę, jednakże pas eksploatacyjny wynosi 1,0 m od sieci w każdą stronę; ograniczenia dotyczą przy tym jedynie elementów trwałych, co oznacza, że teren winien być wolny od zabudowy i nie powinno się go zagospodarowywać w sposób trwały ani sadzić na nim drzew wysokich; nie ma natomiast przeciwwskazań dla wykorzystania rolniczego, przy czym w obrębie elementów uzbrojenia sieci, takich jak zasuwy czy hydranty należy zachować ostrożność, gdyż elementy te wystają ponad powierzchnię; 4) w Spółce nie obowiązują wewnętrzne regulacje określające warunki budowy lub eksploatacji sieci wodociągowych o parametrach odpowiadających sieciom zlokalizowanym na przedmiotowej nieruchomości; 5) Spółka nabyła własność ww. sieci wodociągowych w wyniku ich wniesienia przez wspólnika Spółki Gminę jako wkładu niepieniężnego w dniu 25 października 2017 r., co zostało uwidocznione we wpisie Spółki do Krajowego Rejestru Sądowego; 6) ww. sieci wodociągowe zostały wybudowane prawdopodobnie w latach 90-tych XX w. przez Gminę; Spółka nie posiada dokumentacji dotyczącej tej budowy; wszelkie informacje dotyczące tej kwestii posiada prawdopodobnie Gmina. Równocześnie pismem z 9 listopada 2018 r., nadanym w dniu 10 listopada 2018 r., Spółka ustosunkowała się do wezwania skarżącego dotyczącego ustanowienia służebności przesyłu. W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że stosownie do treści art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględniła przedmiotową skargę w całości, a działanie Spółki nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż wniosek był związany ze sprawą dotyczącą ustanowienia służebności przesyłu o niezwykle skomplikowanym charakterze i wymagał podjęcia szeregu czasochłonnych i pracochłonnych czynności. Równocześnie pełnomocnik Spółki wskazał, że kwestie poruszone w pytaniach zawartych w punktach 3 i 4 wniosku nie stanowią informacji publicznej, gdyż są to kwestie wymagające specjalistycznej wiedzy odniesionej do konkretnego przypadku. Natomiast udzielenie odpowiedzi na kwestie poruszone w punkcie 7 i następnych nie leży w możliwościach Spółki. Jak wyjaśniono w przesłanej skarżącemu odpowiedzi, Spółka nie była inwestorem dla przedmiotowych sieci wodociągowych i nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej ich budowy. Organem właściwym do udzielenia odpowiedzi na powyższe kwestie i ewentualnego przekazania kopii stosownej dokumentacji jest zatem prawdopodobnie Gmina, o ile ich budowa miała rzeczywiście miejsce w latach 90-tych, a nie w okresie wcześniejszym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Spółki w przedmiocie informacji publicznej. Ustosunkowując się do wniosku organu o odrzucenie skargi wskazać należy, że jest on chybiony. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej żadnym środkiem zaskarżenia. Zdaniem Sądu, powyższy pogląd zachowuje swoją aktualność również po nowelizacji p.p.s.a. dokonanej w dniu 1 czerwca 2017 r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Przepisem art. 9 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej dodano m.in. art. 53 § 2b P.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie otrzymał również art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.) poprzez wprowadzenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło dotychczasowe zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu wskazać trzeba, że w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wyjaśniono, iż regulacja art. 53 § 2b P.p.s.a. - dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność - wprowadzona została w związku ze zmienionym brzmieniem art. 37 k.p.a. Zgodnie z założeniami ustawodawcy, wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania (co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. Niewątpliwie zatem przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Z kolei zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 cyt. już wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast u.d.i.p. nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wniesienia ponaglenia do właściwego organu, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego złożenia do sądu administracyjnego. Stanowisko takie jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem Sądu, Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie kwestią niesporną pozostaje także to, że objęte żądaniem skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W tym zakresie wyjaśnić przyjdzie, że ogólna zasada dostępu do informacji publicznej sformułowana została wprost w art. 61 Konstytucji RP i jest związana z zasadą jawności życia publicznego. Odnosi się ona do publicznej sfery działania dotyczącej wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Dalej wyjaśnienia wymaga, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, CBOSA). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż z akt sprawy wynika jednak, że żądana informacja została udzielona. Zaznaczenia wymaga, że nastąpiło to dopiero po wniesieniu skargi, pismem nadanym w dniu 10 listopada 2018 r. Wskazać zatem należy, że udostępnienie informacji publicznej nastąpiło z uchybieniem 14 dniowego terminu do jej udzielenia. Wprawdzie dosyć znacznie przekroczono termin, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ale w ocenie składu orzekającego nie nosi ta okoliczność znamion rażącego naruszenia prawa, o czym mowa niżej. Zatem w dniu wniesienia skargi organ – nie udzielając informacji w zakresie wskazanym we wniosku - pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednakże w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd nie można już mówić o bezczynności organu, gdyż stan bezczynności ustał wraz z przekazaniem skarżącemu w dniu 10 listopada 2018r. pełnej informacji będącej w posiadaniu Spółki. W związku z powyższym postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność organu w przedmiocie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe i Sąd zobowiązany był do jego umorzenia. Usunięcie przez organ stanu bezczynności po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalnia jednak sądu administracyjnego z dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, bezczynność organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Oceniając tę okoliczność należy mieć na uwadze, iż choć doszło do bezczynności, to jednak organ podejmował działania celem załatwienia wniosku skarżącego, a przekroczenie terminów ustawowych było wynikiem odmiennej interpretacji przepisów i intencji skarżącego. W tej sytuacji nie sposób uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie bowiem taki stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14, CBOSA). Z tych samych względów brak jest również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 149 § 1, § 1a oraz § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie bezczynności organu, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz orzekł o niewymierzaniu organowi grzywny. O kosztach postępowania obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego kwoty uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł, kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłaty skarbowej w wysokości 17 zł za udzielone pełnomocnictwo, rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).