II SAB/Gd 122/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia odrzucić skargę. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaistniałą po wydaniu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...], mocą której uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2015 r. nr. [...] i przekazano temu organowi do ponownego rozpoznania sprawę robót budowlanych polegających na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] obręb nr [...] przy ul. Z. [...], [...] w G. wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 37 § 1 kpa wskazuje zaś, że na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z kolei, w myśl art. 83 ust. 2 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (DZ.U. z 2016 r., poz. 290), funkcję organu wyższego stopnia, w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego pełni wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Z powyższego wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący powinien wystąpić z zażaleniem do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie jego sprawy w terminie. Ponieważ z akt administracyjnych sprawy nie wynikało, aby skarżący wystosował takie zażalenie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 sierpnia 2016 r., wezwano go do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu i po wydaniu decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] zwracał się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 20 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżący poinformował, że po wydaniu decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 stycznia 2016 r. nie zwracał się z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie wskazał, że czynił to wcześniej wielokrotnie i nie wpłynęło to na załatwienie sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wyczerpał trybu zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pisma składane przez skarżącego przed wydaniem decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 stycznia 2016 r. nie mogły bowiem stanowić zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż wtedy jeszcze organ ten nie był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Z jednoznacznej treści art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zaś, że wyczerpanie środków zaskarżenia winno poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 947/08, Legalis). W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, Legalis). Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji.