II SAB/Gd 124/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi H. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego H. B. z 19 sierpnia 2019 r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego H. B. kwotę 100 zł (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga H. B. na bezczynność Wójta Gminy w udostępnieniu informacji publicznej wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2019 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej w postaci pełnego wykazu wynagrodzenia brutto w zestawieniu miesięcznym za miesiąc styczeń i miesiąc lipiec 2019 r. przez osoby zatrudnione w Urzędzie Gminy, które pełnią funkcje publiczne z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego wraz ze wszystkimi dodatkami z rozbiciem na dodatki specjalne i funkcyjne. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. Wójt Gminy podał dane dotyczące wysokości wynagrodzeń wraz z dodatkami, otrzymywane w lipcu i sierpniu 2019 r. przez Wójta Gminy, Zastępcę Wójta, Skarbnika Gminy, Sekretarza Gminy i Kierownika Referatu Administracyjno–Organizacyjnego. W piśmie z dnia 2 września 2019 r. skarżący zwrócił się do Wójta o udzielenie pełnej informacji, o którą wnosił we wniosku z dnia 9 sierpnia 2019 r. Pismem z dnia 13 września 2019 r. Wójt wyjaśnił skarżącemu, że udzielona w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r odpowiedź jest pełna a żądany zakres informacji jest naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 23 Kodeksu Cywilnego oraz art. 111 Kodeksu pracy. Pismem z dnia 25 września 2019 r. skarżący wskazał, że w związku z nieudostępnieniem mu pełnej informacji publicznej prosi o wydanie decyzji odmownej. W piśmie z dnia 3 października 2019 r. Wójt wskazał, że udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia 9 sierpnia 2019 r. Pismem z dnia 22 października 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy, polegającą na niezałatwieniu jego wniosku z dnia 9 sierpnia 2019 r. Skarżący zarzucił Wójtowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że pomimo upływu określonego w art. 13 ustawy terminu, Wójt nie udzielił mu całości wnioskowanej przez niego informacji. Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o: zobowiązanie Wójta Gminy do rozpatrzenia w całości jego wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że skarżącemu została udzielona informacja zgodnie z jego żądaniem. Wójt podkreślił przy tym, że w odpowiedzi udzielonej skarżącemu w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. wskazał wszystkie dane, o które wnioskował skarżący. Ustalenie zaś tożsamości osób pełniących funkcje publiczne nie powinno stanowić problemu dla skarżącego z uwagi na fakt, że dane w postaci imion i nazwisk pracowników Urzędu Gminy znajdują się na stronie internetowej Urzędu. Strona ta daje możliwość wyszukania pracowników Urzędu zarówno według ich przynależności do poszczególnych referatów Urzędu jak i po nazwisku poszczególnych pracowników. Dlatego też, jak wskazał Wójt, skarżący na podstawie danych otrzymanych od organu, miał możliwość ustalenia danych personalnych w postaci imienia i nazwiska poszczególnych osób wskazanych w piśmie przy minimalnym nakładzie starań. Rozpoznając niniejszą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu skarżący zwalcza bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu jego wniosku z 19 sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Przy czym, zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ponadto, z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Jednocześnie, w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje w postaci: wykazu wynagrodzenia brutto w zestawieniu miesięcznym za miesiąc styczeń i miesiąc lipiec 2019 rok przez osoby zatrudnione w urzędzie gminy, które pełnią funkcje publiczne z podaniem imienia i nazwiska, stanowiska służbowego wraz ze wszystkimi dodatkami z rozbiciem na dodatki: specjalne i funkcyjne – stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono już, że informację publiczną stanowi informacja o wynagrodzeniu poszczególnych pracowników organu, którzy pełnią funkcje publiczne, jako że dotyczy informacji związanej z funkcjonowaniem organu i wydatkowaniem majątku publicznego jakim jest majątek jednostki samorządu terytorialnego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 48/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również imię i nazwisko osoby, będącej pracownikiem urzędu a pełniącej funkcję publiczną stanowią informacje publiczną. Z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Dlatego też informacja o imieniu i nazwisku osoby pełniącej funkcję publiczną stanowi informacją publiczną (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 48/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącego z 19 sierpnia 2019 r. powinien zostać rozpoznany przez Wójta Gminy albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika, że Wójt w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. udostępnił skarżącemu informację o wysokości uzyskanych w styczniu i lipcu wynagrodzeń wraz z dodatkami Wójta Gminy, Zastępcy Wójta Gminy, Skarbnika Gminy, Sekretarza Gminy i Kierownika Referatu Administracyjna – Organizacyjnego. Kompletność udzielonej odpowiedzi budzi jednakże wątpliwości Sądu. Pytania zawarte we wniosku skarżącego z dnia 19 sierpnia 2019 r. dotyczyły bowiem podania wynagrodzenia wszystkich pracowników Urzędu Miasta, pełniących funkcje publiczne włącznie z podaniem ich imion i nazwisk. Wyjaśniając termin "osoby pełniącej funkcję publiczną" sięgnąć należy do definicji sformułowanej w art. 115 § 19 k.k., zgodnie z którym osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową. Z kolei, zgodnie z art. 115 § 13 k.k. funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, 2) poseł, senator, radny, 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego, 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy, 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych, 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej, 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. Rozumienie pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na gruncie u.d.i.p. jest szersze i obejmuje każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska M., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; a także wyroki NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; z dnia 20 września 2016 r., I OSK 168/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też podmiotem pełniącym funkcję publiczną jest także osoba, której przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Chodzi tu o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są zaś takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają jedynie charakter usługowy lub techniczny (zob. wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05, OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30). Również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2130/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wójt w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r., jak i w pozostałych pismach kierowanych do skarżącego, a także w odpowiedzi na skargę, nie tylko nie wykazał ale nawet nie wskazał, że w Urzędzie poza osobami wymienionymi w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. nie ma innych osób pełniących funkcje publiczne. Mimo że skarżący kwestionował w toku całego postępowania okoliczność przywołania w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. wszystkich osób pełniących funkcje publiczne w Urzędzie, Wójt nie wykazał dlaczego tylko wskazane w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. osoby uznał za pełniące funkcje publiczne a pozostałym pracownikom Urzędu odmówił tego przymiotu. Ze znajdującego się na stronie internetowej urzędu gminy, do której odsyłał organ skarżącego w odpowiedzi na skargę, zarządzenia Wójta Gminy nr [...] z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie Regulaminu organizacyjnego Urzędu Gminy (określonego jako obowiązujący akt) wynika, że pracownikami Urzędu zatrudnionymi na kierowniczych stanowiskach jest: Wójt, Zastępca Wójta, Sekretarz, Skarbik oraz Kierownicy referatów: inwestycyjno – technicznego, komunalnego, organizacyjnego, administracyjnego, finansowo – budżetowego, podatkowego. Konfrontacja danych udostępnionych przez organ w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. z treścią tego zarządzenia, określającego stanowiska kierownicze w Urzędzie powoduje wątpliwości co do kompletności udzielonej przez Wójta odpowiedzi. Brak jest wyjaśnienia dotyczącego zwłaszcza osób zajmujących pozostałe niewymienione w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. stanowiska kierownicze w Urzędzie. Ponadto, Wójt w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. nie wymienił imion i nazwisk osób pełniących funkcje publiczne. Powyższe świadczy o tym, że Wójt nie rozpoznał wniosku skarżącego w sposób pełny, który zwolniłby organ z zarzutu bezczynności. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do jej uzyskania. Przy czym, przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Powyższe regulacje odczytywane w łączności z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. pozwalają wyprowadzić jednoznaczny wniosek o związaniu organu treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o brak realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r., uwagi do art. 10). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zobowiązał Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie wyczerpywała przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała z błędnej oceny prawnej organu, nie zaś celowego działania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił, że kwalifikując naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15 – wszystkie dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Z tych samych względów Sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o czym orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że zastosowanie środka w postaci wymierzenia organowi grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Jednakże, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco - represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie stanowił wpis sądowy od skargi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.