II SAB/Gd 125/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia odrzucić skargę. H. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pozostawienie przez Prezydenta Miasta wniosku bez rozpatrzenia. Z treści skargi wynika, że skarżona jest bezczynność Prezydenta Miasta, a skarżąca domaga się zobowiązania organu do rozpatrzenia sprawy administracyjnej z jej wniosku w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, Ponieważ z akt administracyjnych sprawy nie wynikało, aby skarżąca wniosła do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 9 września 2014 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy zwracała się do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego - z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta. W odpowiedzi, pismem procesowym z dnia 19 września 2014 r. H. S. wyjaśniła, że nie składała zażalenia do organu wyższej instancji, a wzywała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Opisując przebieg dotychczasowego postępowania organ wyjaśnił, że wskutek nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych wniosku o podział nieruchomości pozostawiono go bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 tej ustawy zalicza się również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, 9 wydanie, str. 835, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. akt II SAB/Op 13/05, publ. ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104). W wypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. – takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższej instancji przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który w ocenie strony skarżącej pozostaje w bezczynności. Pozostaje bezsporne, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta. Organem wyższego stopnia w stosunku do prezydenta miasta jest, zgodnie z art. 17 pkt 2 k.p.a. właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej skargi (mimo jej zatytułowania "Skarga na pozostawienie wniosku bez rozpoznania") jest bezczynność organu powstała w związku z pozostawieniem bez rozpoznania wniosku strony. Wynika to w szczególności również z treści wniosku strony o zobowiązanie organu do podjęcia rozstrzygnięcia. Stosuje się do takiej skargi, jak to już zostało zaznaczone, przepis art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to oznacza w okolicznościach niniejszej sprawy, że skarżąca nie wyczerpała koniecznego trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. w związku z zaskarżeniem bezczynności organu pierwszej instancji. Trzeba też zaznaczyć, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność sąd administracyjny stosuje przepis art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc w razie jej uwzględnienia zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem wyrokowanie w sprawie bezczynności nie obejmuje uchylenia podjętej przez organ czynności materialno - technicznej, która mogłaby być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Wobec uchybienia obowiązkowi wynikającemu z art. 37 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę na bezczynność organu wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.