II SAB/Gd 13/04

Dnia 22 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Stanisław Nowakowski po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie R. S. wniósł w dniu 2 lutego 2004 r. skargę na opisaną wyżej bezczynność Prezydenta Miasta. W odpowiedzi na skargę organ administracji wskazał, iż postanowieniem z dnia 31 października 2003 r. Prezydent Miasta zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zabudowie bramy w budynku nr [...] przy ulicy P. [...] w S. na okres do dnia 25 czerwca 2004 r. W dniu 2 grudnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenie R. S. na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta utrzymało w je mocy, podzielając faktyczne i prawne podstawy jego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania w sprawie wynika, iż organ administracji podjął działanie i w formie postanowienia wydał rozstrzygnięcie- o zawieszeniu postępowania. Postanowienie to jest przedmiotem oddzielnej skargi zawisłej przed tutejszym sądem pod sygn. akt II SA/Gd 74/04. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego -por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2001 r., I SAB 37/00 (niepubl.). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym wart. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działali wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji -wyrok NSA z 20 lipca 1999 r. I SAB 60/99 (OSP 2000, nr 6, poz. 87). Rozpatrując skargę na bezczynność organu. Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli zasadności zawieszenia postępowania. Zawieszenie postępowania formalnie przerywa bezczynność organu, gdyż zgodnie z art. 103 kpa wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (por, wyrok NSA V SAB 199/98 z dnia 20.04.1999 r.. Lex nr 48746). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania między innymi wówczas, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia