II SAB/Gd 141/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Centrum Spotkań A w E. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego do rozpoznania wniosku Centrum Spotkań A w E. z dnia 31 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt postępowania wraz z odpisem prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego na rzecz Centrum Spotkań A w E. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 6 maja 2021 r. skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego o udzielenie następującej informacji publicznej: 1. w ilu sprawach orzekał SSO M.M., w których stroną był B. lub C., 2. jaki jest średni czas trwania postępowań, które prowadzi SSO M. M. w sprawach w/w podmiotów, 3. jaki jest średni czas sporządzania uzasadnień w sprawach, które prowadzi SSO M. M. dot. w/w podmiotów, 4. jaki jest średni czas wydawania wyroków lub postanowień w sprawach, które prowadzi SSO M. M. dot. w/w podmiotów, 5. jaki jest średni czas podejmowania czynności w sprawach, które prowadzi SSO M. M.dot. w/w podmiotów. W odpowiedzi na pismo z dnia 6 maja 2021 r. Prezes Sądu Okręgowego pismem z dnia 21 czerwca 2021 r. udzielił informacji wskazując, że SSO M. M. orzekał w trzech sprawach, w których stroną był B. lub C.. Sprawa o sygn. [..] wpłynęła 30 lipca 2009 r., wyrok wydano w dniu 2 listopada 2010 r., a uzasadnienie sporządzono 17 marca 2011 r. W sprawie o sygn. akt [..], która wpłynęła 21 grudnia 2012 r., wyrok wydano w dniu 17 listopada 2020 r., uzasadnienie złożono w dniu 24 lutego 2011 r. Sprawa o sygn. akt. [..] wpłynęła w dniu 3 sierpnia 2020 r. i pozostaje w toku. W dniu 31 sierpnia 2021 r. skarżący zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego o uzupełnienie udzielonej informacji publicznej poprzez wskazanie: 1. Co do sprawy [..] - po jakiej stronie procesowej znajdował się B. lub C., czy wydany wyrok był wyrokiem zasądzającym czy oddalającym żądanie, czy postępowanie toczyło się z udziałem B. czy C.; 2. Co do sprawy [..] - po jakiej stronie procesowej znajdował się B. lub C., czy wydany wyrok był wyrokiem zasądzającym czy oddalającym żądanie, czy postępowanie toczyło się z udziałem B. czy C. Prezes Sądu Okręgowego w piśmie z dnia 17 września 2021 r. wyjaśnił, że żądanie skarżącego sformułowane w piśmie z 31 sierpnia 2021 r. nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż za taką nie można uznać informacji dotyczącej sytuacji procesowej wymienionych podmiotów prywatnych będących stronami postępowań w sprawach toczących się przed sądem. Żądana informacja nie jest też w żaden sposób związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie jest też informacją odnoszącą się do władz publicznych lub podmiotów czy osób pełniących funkcję publiczną. W dniu 7 października 2021 r. skarżący wniósł do Prezesa Sadu Apelacyjnego ponaglenie na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego. W dniu 25 października 2021 r. Prezes Sądu Okręgowego poinformował, że udzielił już wszelkich informacji w sposób przewidziany w prawie oraz w poprzednich pismach zawiadomił, iż pozostała część żądania nie może zostać spełniona w ramach udzielania informacji publicznej. Wskazał też, że pismo z dnia 7 października 2021 r. zostało pozostawione bez rozpoznania, i nie ma podstaw do uznania, by wymagało rozpatrzenia przez Prezesa Sądu Apelacyjnego. A." w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosło o zobowiązanie Prezesa Sądu Okręgowego do pełnego rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz o stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Wszystkie informacje powstałe w toku działania organu publicznego podlegają bowiem udostępnieniu, a wyjątki wymieniono w art. 5 u.d.i.p., który określa przesłanki odmowy udzielenia informacji ze względu na ochronę informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest zatem dopuszczalna odmowa udostępnienia informacji objętych zakresem wskazanym przez skarżącego, gdyż informacje te miały miejsce na posiedzeniach jawnych. Skarżącemu przysługuje prawo żądania udostępnienia treści informacji, które były już wcześniej ujawniane na jawnych posiedzeniach. Skoro zatem organ nie podjął odpowiednich działań w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, to skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja. Tym samym organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić w sposób zgodny z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki. Tym samym zaistniała bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., w przypadku gdy sąd uwzględni skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Natomiast w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). W niniejszej sprawie strona skarżąca zwalcza bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym stosownie do ust. 3 tego przepisu ograniczenie wskazanego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Szczegółową regulację dotyczącą udostępniania informacji publicznej zawiera ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p. Ustawa ta reguluje przedmiotowy i podmiotowy zakres dostępu do informacji publicznych. Co istotne, z zawartych w niej regulacji wynika, że realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: - przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p., - adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, - obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu tejże informacji. W pierwszej kolejności należy więc stwierdzić, że sądy stanowią władzę publiczną, niezależną od innych władz (art. 173 Konstytucji R.P.). Wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe (art. 175 Konstytucji R.P.). Sądami powszechnymi są sądy rejonowe, sądy okręgowe oraz sądy apelacyjne (art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2072 ze zm.). W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, iż Prezes Sądu Okręgowego jako organ wymiaru sprawiedliwości, do którego skarżący skierował swój wniosek, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Rozważeniu podlegała zatem kwestia charakteru żądanych informacji, tj. czy stanowią one informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.d.i.p. Przy czym w tym zakresie wyjaśnić należy, że we wniosku z dnia 6 maja 2021 r. skarżący domagał się udzielenia konkretnych informacji co do działalności sędziego SO M. M. w Sądzie Okręgowym. Odpowiedzi na pytania sformułowane w powyższym wniosku zostały stronie udzielone w piśmie z dnia 21 czerwca 2021 r., czego skarżący nie kwestionuje. Jednakże w dniu 31 sierpnia 2021 r. wnioskodawca wniósł o uzupełnienie otrzymanych informacji poprzez wskazanie: 1. Co do sprawy [..] - po jakiej stronie procesowej znajdował się B. lub C., czy wydany wyrok był wyrokiem zasądzającym czy oddalającym żądanie, czy postępowanie toczyło się z udziałem B. czy C; 2. Co do sprawy [..] - po jakiej stronie procesowej znajdował się B. lub C, czy wydany wyrok był wyrokiem zasądzającym czy oddalającym żądanie, czy postępowanie toczyło się z udziałem B. czy C. Skarżący poszerzył zatem zakres swojego pierwotnego żądania formułując nowe pytania dotyczące w istocie stron postępowania i ich ról procesowych oraz podjętych rozstrzygnięć, do których organ winien był ustosunkować się w sposób zgodny z wymogami u.d.i.p. W odpowiedzi zaś na to żądanie Prezes Sądu poinformował, w piśmie z dnia 17 września 2021 r., że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. W związku z tym skarga odnosi się do bezczynności organu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 31 sierpnia 2021 r., a istota sprawy sprowadza się do weryfikacji prawidłowości stanowiska organu odnośnie charakteru żądanych informacji. Wyjaśniając powyższą kwestię należy przywołać art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z treści tej regulacji można wywieść, że pojęcie informacji publicznej jest pojęciem niedookreślonym, zaś jego konkretyzacja musi mieć miejsce z uwzględnieniem treści norm prawnych wynikających z ustawy zasadniczej oraz samej u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym słusznie wskazuje się wiec, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2020 r., I OSK 445/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, ogólną definicję informacji publicznej zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., sam ustawodawca doprecyzowuje w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie). W świetle tego, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że treść wyroków sądów powszechnych, będących przejawem orzeczniczej działalności sądów opartej na przepisach obowiązującego prawa, ma charakter informacji publicznej, i to z uwagi na publiczny charakter dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.) wytworzonych przez organ władzy publicznej, a nie z uwagi na rozstrzyganie sporów pomiędzy osobami prywatnymi (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 29 września 2021 r., III OSK 1067/21, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 października 2014 r., dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się przy tym, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. stanowi o udostępnianiu zarówno treści, jak i postaci dokumentów urzędowych, co oznacza, że wnioskodawca może domagać się zapoznania tak z merytoryczną treścią wydanego w sprawie wyroku, jak również z jego postacią, czyli papierowym nośnikiem, na którym wyrok ten został sporządzony. Wnioskodawca ma przy tym prawo wyboru adresata swojego wniosku, a mianowicie może zwrócić się do organu władzy publicznej, który wydał żądane orzeczenie, jak i do podmiotu, który takie orzeczenie posiada w celu realizacji zadań wynikających z przepisów ustawy. Z przepisu art. 325 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm.) wynika natomiast, że sentencja wyroku powinna zawierać wymienienie sądu, sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, wymienienie stron i oznaczenie przedmiotu sprawy oraz rozstrzygnięcie sądu o żądaniach stron. Przepis ten znajduje zastosowanie również w postępowaniach gospodarczych, albowiem przepisy właściwe dla tego rodzaju postępowania odrębnego nie zawierają regulacji w tym zakresie. W doktrynie postępowania cywilnego podmiotowe określenie sprawy, w której zapadł wyrok, polega na wymienieniu stron, tj. ich imion i nazwisk oraz imion i nazwisk wszystkich współuczestników (także interwenientów ubocznych, ze wskazaniem, po której stronie wystąpili). Jeżeli stroną jest osoba prawna, wymienia się jej pełną nazwę ze wskazaniem siedziby, a jeżeli jest przedsiębiorcą, także ze wskazaniem formy jej prowadzenia. Jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, ale dysponujące zdolnością sądową, określa się używaną przez nie nazwą ze wskazaniem siedziby (miejsca działania). Nakaz wymienienia w sentencji wyroku stron i przedmiotu sporu nie ma charakteru tylko porządkowego. Pozwala on na łatwe ustalenie osób, wobec których wyrok wywołuje skutki prawne, a także – łącznie z samym rozstrzygnięciem oraz z niektórymi ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu – na określenie granic powagi rzeczy osądzonej (por. orzeczenie SN z dnia 10 października 1961 r., 4 CZ 90/61, OSN 1962, nr 3, poz. 116 z notką M.P., NP 1962, nr 4, s. 572; J. Gudowski [w:] T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Postępowanie rozpoznawcze, LEX/el. 2016). Najistotniejszym elementem sentencji wyroku – jego tenoru (formuły) – jest rozstrzygnięcie o żądaniach stron. Może ono uwzględniać żądanie (roszczenie) powoda, oddalać je lub mieć charakter mieszany. W formule wyroku jest miejsce także dla rozstrzygnięć o żądaniach ubocznych (np. o kosztach procesu), o kwestiach formalnych (np. o częściowym umorzeniu postępowania), a także dla rozstrzygnięć podejmowanych z urzędu (np. o rygorze natychmiastowej wykonalności). W świetle powyższego, dane objęte sentencją wyroku sądu cywilnego (gospodarczego), który z mocy art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p., stanowi informację publiczną, dzielą jego los stanowiąc również informację publiczną. Wyrok bowiem jest dokumentem urzędowym, którego treść i postać podlega udostępnieniu, z zachowaniem ograniczeń przewidzianych w art. 5 u.d.i.p. W konsekwencji, informacje o tym, jakie były strony postępowania i jakie role procesowe pełniły oraz jakie rozstrzygnięcia zostały podjęte w wydanych wyrokach, stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na wniosek strony z 31 sierpnia 2021 r., albowiem objęte nim informacje stanowią informację publiczną, której udostępnienie podlega reżimowi u.d.i.p. Powyższe oznacza, że organ, do którego ten wniosek został skierowany, zobowiązany był do podjęcia przewidzianych prawem działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydanie decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Prezes Sądu poinformował pisemnie wnioskodawcę, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej udostępnianej w trybie u.d.i.p. Wobec jednak stwierdzenia, że stanowisko to jest nieprawidłowe należy uznać, że skierowanie do skarżącego pisma z dnia 17 września 2021 r. nie stanowiło załatwienia wniosku we właściwej formie i nie mogło uwolnić organu od zarzutu bezczynności. Z bezczynnością na gruncie u.d.i.p. mamy bowiem do czynienia także wówczas, gdy podmiot zobowiązany błędnie stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. Działania, jakie podjął Prezes Sądu w odpowiedzi na wniosek z 31 sierpnia 2021 r. świadczą wiec o jego bezczynności w rozpoznaniu zawartego w nim żądania skarżącego, ponieważ w wymaganym terminie (ani do dnia rozpoznania skargi) nie podjął on odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił spornej informacji publicznej bądź nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania. Natomiast pozostawanie organu w bezczynności skutkowało koniecznością zobowiązania Prezesa Sądu Okręgowego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2021 r., o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niemniej jednak, dokonując oceny zaistniałej bezczynności Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku obywatela i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił fakt, że organ - choć nieprawidłowo – to jednak ustosunkował się do żądania wniosku z 31 sierpnia 2021 r., a wcześniej udzielił odpowiedzi na wniosek z 6 maja 2021 r. Natomiast brak udostępnienia żądanej informacji był wynikiem błędnego przeświadczenia, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Prezesa Sądu Okręgowego na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, na którą oprócz uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, składa się także wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. W niniejszej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.