II SAB/Gd 153/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. O. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie przewlekłości postępowania Prezydenta Miasta w sprawie niegospodarności na wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odrzucić skargę kasacyjną F. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 grudnia 2015 r. odrzucającego jego skargę o wznowienie. W dniu 25 sierpnia 2011 r. F. O. wniósł do WSA w Gdańsku skargę na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta w sprawie niegospodarności na wywłaszczonej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 60/11, Sąd odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), ponadto nie została poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia. W dniu 19 sierpnia 2015 r. do WSA w Gdańsku wpłynęła skarga F. O. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego odrzucającym skargę postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2012 r., wydanym w sprawie z jego skargi na bezczynność Miasta w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie niegospodarności na wywłaszczonej nieruchomości (II SAB/Gd 60/11). Postanowieniem z 21 grudnia 2015 r. Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Postanowienie z uzasadnieniem zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 29 grudnia 2015 r.. Pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu nadesłał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 23 lutego 2016 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru. W skardze tej przywołana została regulacja art. 174 pkt 1 ze wskazaniem błędnej wykładni i zastosowania bez postępowania dowodowego. Zarządzeniem przewodniczącej Wydziału II z 9 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie w 2 egzemplarzach wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w terminie 7 dnia pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 marca 2016 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik oświadczył, że wnioskuje o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 176 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 P.p.s.a.). Z kolei z art. 46 § 1 pkt 4 cyt. ustawy wynika, iż każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 P.p.s.a., nie podlega uzupełnieniu. W szczególności brak wskazania przepisu, który został naruszony powoduje, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanym przypadku. W treści skargi kasacyjnej powołany został przepis art. 174 pkt 1 bez oznaczenia aktu prawnego. Żadne inne przepisy w treści skargi przywołane nie zostały. W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej należy powołać konkretne przepisy prawa, którym sąd uchybił, uzasadnić zarzut ich naruszenia, a w razie zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów ustawodawca w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. określił krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia. Nałożenie tego obowiązku na ustawowo określonych profesjonalistów miało gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 243/10). W przedmiotowej sprawie w skardze kasacyjnej skarżącego nie został wskazany żaden przepis, któremu miałby uchybić Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok. W skardze kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazał jedynie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście błędu popełnionego przez skarżącego kasacyjnie związanego z wpisem do rejestru przedsiębiorców. Przedstawione przez skarżącego kasacyjnie argumenty nie zostały jednak powiązane z zarzutem naruszenia jakiegokolwiek przepisu. Skarżący kasacyjnie nie wskazał nawet przepisu części ogólnej Kodeksu karnego, którego przepisy, jego zdaniem, powinny mieć zastosowanie w sprawie. Podstawy kasacyjne nie zostały zatem sformułowane, wyłącza to możliwość kontroli zaskarżonego postanowienia, bowiem Sąd II instancji nie posiada uprawnień do konstruowania treści podstaw kasacyjnych czy ich domniemywania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 178 P.p.s.a. stanowiącego, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, Sąd orzekł jak w sentencji.