II SAB/Gd 29/12

Dnia 6 czerwca 2012r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. i A. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę, P. C. oraz A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sporządzeniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego B. W.-O. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w miesiącach styczeń i luty 2011r. wyłożony był do publicznego wglądu projekt planu zagospodarowani przestrzennego ww. obszaru, do którego wniesiono szereg uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta a zaakceptowanych przez Komisję Rozwoju Przestrzennego Rady Miasta. Po zakończeniu prac nad projektem planu w dniu 31 maja 2011r. Prezydent Miasta nie przedłożył Radzie Miasta projektu planu wraz z wniesionymi uwagami, lecz sporządził projekt uchwały o odstąpieniu od sporządzania planu. Uchwała o odstąpieniu od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przez Radę Miasta podjęta i aktualnie jest przedmiotem kontroli przez Wojewodę. Skarżący podnieśli, że takie postępowanie polegające na bezprawnym wycofaniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego i trwająca ponad pól roku bezczynność Prezydenta podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Skarżący wezwali Prezydenta Miasta o usunięcie stanu niezgodnego z prawem poprzez przekazanie Radzie Miasta projektu planu z uwzględnionymi wnioskami i uwagami w celu ich rozstrzygnięcia i ustalenia koniecznych zmian w projekcie planu. Skarżący podnieśli, że Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności w wykonaniu ustawowego obowiązku przedłożenia projektu planu Radzie Miasta Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, zm.) stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądową kontrolę aktów jednostek samorządu terytorialnego reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który w ust. 1 stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast bezczynność organu gminy reguluje przepis art. _@KON@_ 101a ust. _@POCZ@__@KON@_ 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Jak wynika z powyższego, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy w zakresie działalności uchwałodawczej do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 73; patrz także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/2006). W odniesieniu do uchwał rad gminy stanowiących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i będących aktem prawa miejscowego stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) wskazać należy, że zgodnie z ust. 7 tego przepisu plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zasadą w planowaniu przestrzennym jest zatem, że inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (por. art. 14 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), natomiast wyjątki w postaci sporządzenia planu obowiązkowego wynikają z innych ustaw. Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem obowiązkowe poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (por. art. 14 ust. 7 ustawy). Zatem w niniejszej sprawie organem wyłącznie właściwym i posiadającym inicjatywa do podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określa się granice obszaru objętego projektem planu oraz do kontynuowania procedury planistycznej należy do tej rady lub Prezydenta Miasta (art. 14 ust. 1 i 4 ustawy). Skoro uchwalenie planu miejscowego dla danego terenu nie jest obowiązkowe, to w sprawie nie ma zastosowania art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Nadto należy zauważyć, że w świetle treści art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie ma możliwości zobowiązania Prezydenta Miasta do podjęcia czynności (uchwał) zmierzających do przedłożenia Radzie Miasta projektu planu i kontynuowania procedury planistycznej, skoro przedmiotowa zmiana obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ocenie Sądu nie jest obowiązkowa, w rozumieniu art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższego uznać należy, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przedłożenia Radzie Miasta projektu planu z wniesionymi uwagami, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie takiego planu nie jest obowiązkowe. Skarga taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 - 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne Nadto Zarządzeniem z dnia 23 marca 2012r. skarżący A. K. wezwany został do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu A. K. w dniu 11 kwietnia 2012r. Powyższy brak skargi nie został uzupełniony. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę odrzucił.