II SAB/Gd 34/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego do rozpatrzenia wniosku R. S. z 7 kwietnia 2014 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny. Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2014 r. R. S., powołując się na art. 61 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej "u.d.i.p.", zwrócił się do Prezesa Sądu o przesłanie mu na adres Zakładu Karnego wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, z lat 2010 – 2014, wydanych w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 056 i 056s. Wnioskodawca skazał, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD. Pismem z dnia 20 maja 2014 r. Prezes Sądu przesłał skarżącemu kopie wyroków w sprawach o sygnaturach I C 377/10, IC 1203/10, I C 1205/10, I C 1383/10 i XC 949/12. Jednocześnie wnioskodawcę poinformowano, że udostępnienie wszystkich wydanych we wskazanym czasie wyroków wraz z uzasadnieniami w sposób i formie wskazanej we wniosku nie jest możliwe, nie wszystkie orzeczenia w sprawach o symbolu 056 i 056s z lat 2010-2014 były bowiem archiwizowane w systemie elektronicznym. Z uwagi na koszty nie można przesłać wnioskodawcy wszystkich wyroków z uzasadnieniami w formie pisemnej. Organ wskazał, że rozstrzygnięcia w większości spraw były identyczne, oddalające powództwo, zatem wnioskodawcy udostępniono kopie 5 najbardziej charakterystycznych orzeczeń z tych lat. R. S. wniósł w dniu 23 stycznia 2015 r. do skargę na bezczynność Prezesa Sądu, zarzucając naruszenie – art. 1 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędne kwestionowanie prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej – art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, – art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez brak wydania decyzji w sytuacji gdy stanowisko organu było negatywne wobec wniosku strony, – oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p. poprzez długotrwałą, bezzasadną odmowę udostępnienia informacji publicznej dotyczącej władzy publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądnej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, stwierdzenie, że bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej przez Prezesa Sądu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 w związku z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Nadto skarżący złożył wniosek o zwrot poniesionych kosztów postępowania, w szczególności kosztów sporządzenia skargi oraz wysyłanej w sprawie korespondencji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że udzielenie niepełnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi prawidłowego sposobu rozpoznania wniosku. Skarżący, powołując się na normy art. 14 i 15 u.d.i.p. zakwestionował możliwość zaniechania udostępnienia informacji publicznej ze względów technicznych i finansowych. Skarżący podkreślił, że wyroki sądowe wraz z uzasadnieniami stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 w związku z art. 6 pkt 4 lit. a u.d.i.p., a Prezes Sądu, jako organ władzy publicznej dysponujący żądaną informacją, winien uwzględnić wniosek w całości. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu wskazał, że żądana informacja stanowi informację publiczną, a prawo skarżącego do jej otrzymania nie było przez Prezesa Sądu kwestionowane. Wnioskodawcy udostępniono najbardziej reprezentatywne orzeczenia i na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. poinformowano go o braku możliwości udostępnienia informacji w pozostałym zakresie w sposób i formie wskazanej we wniosku. Organ wskazał, że wnioskodawca swoim długotrwałym milczeniem dał wyraz aprobaty takiej formy załatwienia wniosku. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a). Zasadą wynikającą z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej "u.d.i.p.", jest, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publiczne, organ może 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pismem); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji albo umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; 4) może również odmówić decyzją udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy. Bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia nie podejmuje wymienionych wyżej aktów lub czynności. Jak wynika z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 u.d.i.p.), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze - przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 u.d.i.p., po drugie - adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Katalog podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawiera art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten w punkcie 1 stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego, które na podstawie przepisów Konstytucji i właściwych ustaw wykonują zadania administracji publicznej korzystając ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej. W świetle art. 173 Konstytucji RP oraz art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 427) organem sądu okręgowego jest prezes tego sądu. Prezes Sądu jest zatem organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt a) ustawy o dostępie do informacji publicznej i z mocy tego przepisu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, że zakres przedmiotowy żądania wniosku mieści się w kategorii informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Informacją publiczną, w rozumieniu omawianej ustawy, jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej. Orzecznictwo sądowoadministracyjne w dacie złożenia wniosku powszechnie wskazywało, że wyrok z uzasadnieniem stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 w związku z art. 6 pkt. 4 lit. a) u.d.i.p., jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1811/10, z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 933/11 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie tym wskazywano, że wyroki sądowe, jako wydane w sprawie przez sąd w ramach jego działalności orzeczniczej opartej na przepisach powszechnie obowiązującego prawa, są danymi publicznymi i podlegają udostępnieniu po ich zanonimizowaniu ze względu na prywatność osób fizycznych, o czym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/11, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 kwietnia 2014 r., II SA/Go 127/14, LEX nr 1451531). Potwierdzenie tego stanowiska znalazło wyraz w zmianie art. 6 u.d.i.p., która nastąpiła po złożeniu wniosku z dniem 1 stycznia 2015 r., wprowadzonej ustawą z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz.U. z 2014 poz. 1662). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p, stanowi obecnie, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Orzeczenia sądowe, jako wydane w sprawie przez sąd w ramach jego działalności orzeczniczej, opartej na przepisach powszechnie obowiązującego prawa, są danymi publicznymi i podlegają co do zasady udostępnieniu. Zatem żądanie przez skarżącego przekazania mu treści wyroków Sądu wraz z uzasadnieniami z lat 2010-2014, wydanych w sprawach zarejestrowanych w repertorium C o symbolu 056 i 056s (o odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych na podstawie art. 448 k.c. – zadośćuczynienie za doznaną krzywdę i na cel społeczny) jest uzasadnione. Skarżący wnosił o doręczenie mu wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, po wcześniejszej anonimizacji, z lat 2010-2014, wydanych w sprawach zarejestrowanych w repertorium C o symbolu 056 i 056s. Do dnia orzekania skarżący nie uzyskał informacji publicznej, o którą wnosił, udostępniono mu bowiem jedynie 5 z kilkudziesięciu wyroków wydanych w takich sprawach. Prezes Sądu, jako organ władzy publicznej, który miał w posiadaniu żądaną informację publiczną był zobowiązany do jej udostępnienia. Stanowisko organu, że w niniejszej sprawie brak jest bezczynności organu bowiem organ dokonał czynności, o jakiej jest mowa w art. 14 u.d.i.p. nie jest uzasadnione. Regulacja art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnych z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W takiej zaś sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odstępstwo od zasady przewidzianej w ust. 1 art. 14 ustawy uzasadnione jest brakiem po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku. Wbrew stanowisku zawartemu w odpowiedzi na skargę, pismo z dnia 20 maja 2014 r. nie zawierało treści stanowiącej wypełnienie procedury przewidzianej w ww. przepisach. W piśmie tym organ nie wskazał w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udzielona, ograniczając się do stwierdzenia, że informacja nie zostanie udostępniona z uwagi na brak archiwizacji wyroków w systemie elektronicznym oraz koszty udostępnienia informacji. Organ nie zobowiązał wnioskodawcy do modyfikacji złożonego wniosku, ani nie wydał załatwiającej wniosek decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na bezskuteczny upływ terminu 14-dnioego przewidzianego w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.. Argumentacja związana ze znacznymi kosztami udostępnienia żądanej informacji nie mogła prowadzić do zaniechania uwzględnienie wniosku w pełnym zakresie. Wskazać należy, że art. 15 u.d.i.p. wprowadza wyjątek od zasady bezpłatnego dostępu do informacji publicznej wyrażonej w art. 7 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z nim dopuszczalne jest obciążenie podmiotu zwracającego się o udostępnienie informacji publicznej "dodatkowymi kosztami" związanymi ze sposobem jej udostępnienia lub koniecznością jej przekształcenia. Tym samym, w sytuacji uznania, że udostępnienie informacji - zgodnie z wnioskiem - będzie generowało koszty, Prezes Sądu winien, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomić skarżącego o wysokości opłaty (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Skarżący miałby wówczas możliwość samodzielnego podjęcia decyzji o pokryciu kosztów udostępnianych informacji. Ze względu na wysokość opłaty mógłby również zrezygnować ze wskazanego we wniosku sposobu lub formy udostępnienia informacji. Powyższe rozwiązanie, gwarantujące prawidłową realizację prawa do informacji publicznej, pozwala na uniknięcie sytuacji, w której wysokość kosztów udostępnienia informacji stanowiłaby bezpośrednią przeszkodę w dostępie do określonych informacji publicznych. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 października 2014 r. sygn. II SAB 103/14 dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) Nadto wskazać należy, że organ nie dokonał oceny, czy żądana informacja stanowi informację prostą czy przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej rozróżnia informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". O ile dostęp do informacji należących do pierwszej kategorii ma właściwie charakter nieograniczony – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w świetle których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej – to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten ma przeciwdziałać zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów "niepublicznych", np. prywatnych lub komercyjnych (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2012, uw. 1 do art. 3, s. 53). Celem u.d.i.p. nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (zob. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005, s. 147). Jeżeli występowanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w uzyskaniu żądanej informacji nie wynika z treści złożonego wniosku, organ winien wezwać wnioskodawcę do jego wykazania, z jednoczesnym zaznaczeniem, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną. Brak interesu publicznego uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia przetworzonej informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SAB/Po 32/15 z dnia 27 maja 2015 r. i cytowane w nim orzecznictwo, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) Zdaniem Sądu, z uwagi na zakres informacji publicznej, o której udostępnienie wnosi skarżący, Prezes Sądu - rozpatrując wniosek skarżącego - winien rozważyć, czy żądana informacja ma charakter prosty czy przetworzony, a więc wymagający podjęcia dodatkowych czynności w celu jej wytworzenia w sposób odpowiadający treści żądania. Reasumując, Sąd uznał, że pismo z dnia 20 maja 2014 r. nie stanowi wykonania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, a Prezes Sądu pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezesa Sądu do rozpatrzenia w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku R. S. z dnia 7 kwietnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Stosownie do treści art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., Sąd - w punkcie 2 wyroku - stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 106/14,wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SAB/Po 79/14 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812 ). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Dokonując tej oceny, Sąd wziął pod uwagę, że po wpłynięciu wniosku skarżącego z dnia 7 kwietnia 2014 r., w dniu 11 kwietnia 2014 r. organ podejmował czynności w celu ustalenia ilości wyroków wydanych w okresie od 2010 do 2014 r. i pismem z dnia 20 maja 2014 r. doręczył skarżącemu 5 wyroków z uzasadnieniami, po ich anonimizacji oraz wyjaśnił przyczyny ograniczonego udostępnienia informacji. Przekroczenie terminu wynosiło w tym przypadku 25 dni, nie było ono zatem rażącym naruszeniem normy art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przewidującej 14 - dniowy termin udostępnienia informacji. Nadto Sąd uwzględnił, że brak udostępnienia informacji w pozostałym zakresie wynikał z błędnego przeświadczenia organu o rozpoznaniu wniosku, a skarżący przez okres wielu miesięcy nie kwestionował stanowiska organu zawartego w treści pisma z dnia 20 maja 2014 r., co mogło wywołać przeświadczenie organu o aprobacie skarżącego dla takiego sposobu rozpoznania wniosku. Z tych też względów Sąd nie znalazł podstawa do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 6 w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania, w szczególności kosztów sporządzenia skargi oraz kosztów wysłanej w sprawie korespondencji. Jak podnosi się w orzecznictwie, katalog niezbędnych kosztów postępowania wskazany w art. 205 § 1 p.p.s.a. ma charakter wiążący i wyczerpujący. Zgodnie z tym przepisem, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Wykraczające poza zakres tego katalogu koszty związane z prowadzeniem korespondencji oraz koszty sporządzenia skargi, nie mogły zatem podlegać zasądzeniu na rzecz skarżącego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. II SAB/Bd 29/15 z dnia 13 maja 2015 r. i cytowane w nim orzecznictwo, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl)