II SAB/Gd 39/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy wypłaty ekwiwalentu za prowadzenie uprawy rolnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. A. W. i Z. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy wypłaty ekwiwalentu za prowadzenie uprawy rolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 r. - Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a powołanej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem i tylko w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy. W myśl przepisu art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, przysługuje stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, który pozostaje w zwłoce i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 715/04, Lex nr 203317). Wniesienie zażalenia powoduje natomiast powstanie uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia po złożeniu zażalenia podjął jakiekolwiek czynności określone w art. 37 § 2 k.p.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt IV SAB 210/01, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że postanowienie organu administracji publicznej wyższego stopnia wydane na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Na wskazane wyżej postanowienie nie służy również zażalenie. Tego typu zażalenia nie podlegają zatem rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też do skarg na bezczynność w tych sprawach nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.