II SAB/Gd 45/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. M. na przewlekłość postępowania Starosty w sprawie likwidacji urządzenia wodnego 1. zobowiązuje Starostę do rozstrzygnięcia wniosku Z. M. z dnia 7 września 2011 roku, sprecyzowanego wnioskiem z dnia 24 maja 2013 roku, w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że przewlekłość Starosty miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Staroście grzywnę w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych), 4. przyznaje ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz pełnomocnika skarżącego adwokata A. Z. kwotę 322,80 zł (trzysta dwadzieścia dwa złote osiemdziesiąt groszy) obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 7 września 2011 r. Z. M. złożył wniosek do Starosty o usunięcie urządzeń wodnych (piętrzących) i innych obiektów, które były użytkowane na podstawie decyzji Starosty z dnia 6 sierpnia 2001 r. o pozwoleniu wodnoprawnym na piętrzenie i pobór wody z nieistniejącej rzeki G. w miejscowości B. dla potrzeb małej elektrowni wodnej. Starosta decyzją z dnia 21 października 2011 r., nr [...], orzekł o pozostawieniu progu na rzece G. w km 0+798, w miejscowości B., gmina L. Decyzją z dnia 13 grudnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej po rozpatrzeniu odwołania Z. M. utrzymał decyzję Starosty w mocy. Rozpoznający skargę Z. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 109/12, uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 21 października 2011 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej przekazał kopię prawomocnego wyroku Staroście w dniu 5 listopada 2012 r. Pismem z dnia 24 października 2012 r. Z. M. złożył zażalenie na niezałatwienie przez Starostę w terminie sprawy w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego – progu na rzece G. Zażalenie to nie zostało uwzględnione, o czym orzekł Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. W dniu 28 lutego 2013 r. (wpływ dnia 6 marca 2013 r.) Z. M. ponownie wniósł zażalenie na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie uwzględnił powyższego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Następnie postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, na skutek kolejnego zażalenia Z. M. na niezałatwienie sprawy w terminie, wyznaczył Staroście termin załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2013 r. W dniu 10 marca 2014 r. Z. M. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Starostę, zarzucając mu naruszenie art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." przez rażące przekroczenie załatwienia sprawy i wniósł o zobowiązanie Starosty do wydania decyzji w terminie 30 dni oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że działania organu mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, nadto bezzasadnie organ wzywał go do sprecyzowania wniosku, który tego nie wymagał. W odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, że swoje stanowisko szerzej przedstawił w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt II SO/Gd 11/14, wymierzające Staroście grzywnę za nieprzekazanie skargi na przewlekłość postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem Z. M. z dnia 6 września 2011 r. dotyczącego likwidacji urządzenia wodnego - progu wodnego na rzece G. w miejscowości B. Wyjaśnił ponadto, że do prowadzenia niniejszego postępowania został wyznaczony inny pracownik, który po weryfikacji zgromadzonego materiału uznał, że można wydać decyzję w przedmiotowej sprawie. Z tego względu zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się w terminie siedmiu dni ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Po tym terminie zostanie wydana decyzja w sprawie. W piśmie z dnia 3 marca 2015 r. Starosta poinformował, że Z. M. wniósł o przedłużenie terminu wydania decyzji celem złożenia swoich wniosków i uwag w sprawie. Organ wskazał, że o wydanej decyzji, poinformuje niezwłocznie sąd. Na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. reprezentująca skarżącego pełnomocnik procesowy - adwokat z urzędu podtrzymała żądanie zobowiązania Starosty do wydania rozstrzygnięcia, wniosła ponadto o orzeczenie, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny. Nadto wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały przez skarżącego pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie skarżący Z. M. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę, zainicjowane jego wnioskiem z dnia 7 września 2011 r. o usunięcie urządzeń wodnych. Wniosek ten rozpatrzony został w postępowaniu zakończonym wydaną uprzednio decyzją ostateczną Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 13 grudnia 2011 r., która na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 109/12 została uchylona wraz z decyzją ją poprzedzającą Starosty z dnia 21 października 2011 r. Pozostaje w niniejszej sprawie bezsporne, że prawomocny wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 109/12 został przekazany Staroście w dniu 5 listopada 2012 r. Na skutek kolejnych trzech zażaleń Z. M. ostatecznie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r. wyznaczył Staroście termin do załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2013 r. Do chwili wydania wyroku nie zapadło rozstrzygnięcie w sprawie przedmiotowego wniosku, który na wezwanie organu pierwszej instancji został doprecyzowany przez skarżącego pismem z dnia 24 maja 2013 r. Wniesiona skarga spełniła formalne wymogi jej dopuszczalności. Z akt sprawy wynika bowiem, że poprzedzona została zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, skierowanym do właściwego organu wyższego stopnia. Tym samym spełnia warunek określony w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Stanowi on, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym merytorycznej ocenie sądu poddana została niniejsza skarga na przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania w sprawie w sprawie wniosku skarżącego z dnia 7 września 2011 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia 24 maja 2013 r., o likwidację urządzeń wodnych piętrzących (progu wodnego) oraz zbiornika retencyjnego na działce [...] zlokalizowanych w miejscowości B., gmina L., w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia, żądania stwierdzenia, że przewlekłości w postępowaniu dopuszczono się z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia temu organowi grzywny. Żądanie skargi uzupełnione przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. odpowiada treści art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uwzględnieniem skargi w rozumieniu tego przepisu jest zarówno zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu (interpretacji, dokonania czynności), jak i stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi (na wniosek lub z urzędu) grzywny. Rozważając niniejszą sprawę trzeba odwołać się do naczelnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 12 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W rozumieniu art. 104 § 1 kpa "załatwienie sprawy" oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Trzeba też zwrócić uwagę na treść art. 37 § 2 k.p.a., który przewiduje, że organ wyższego stopnia, do którego składa się zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie uznając je za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie ten dodatkowy termin został wyznaczony, do dnia 30 listopada 2013 r.. Organ drugiej instancji ustalił w postanowieniu z dnia 15 listopada 2013 r. zarówno przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 35 k.p.a., jak i dokonywanie czynności przez starostę dopiero po wpływie zażaleń Z. M. na niezałatwienie sprawy w terminie, wreszcie brak czynności od dnia 27 maja 2013 r., kiedy to do organu wpłynął uzupełniony wniosek z dnia 24 maja 2013 r. W sytuacji, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawnie wyznaczonych terminach, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, mamy do czynienia z bezczynnością organu. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania przez organ w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że tylko formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69-70). Przewlekłością postępowania będzie również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). "Przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania" przez organ różni się więc tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ podejmuje skuteczne działania na podstawie przepisów kpa, dzięki którym nie wydaje rozstrzygnięcia w terminie przewidzianym w art. 35 kpa (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 70). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyraża się pogląd, że pojęcie "przewlekłość postępowania" charakteryzuje się "wykonywaniem szeregu czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornie" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SAB/Go 59/11, OSP z 2012 r., nr 10, poz. 101, także glosę do tego wyroku, w której autor stwierdza, że "(...) przewlekłość postępowania zachodzi w tych wszystkich wypadkach, gdy organy administracji podejmują działania, które w sposób nieuzasadniony odsuwają moment wydania aktu – względnie podjęcia czynności"). W tym kontekście sposób prowadzenia postępowania przez Starostę wykazuje zarówno cechy bezczynności jak i działania przewlekłego. Poczynając od dnia 5 listopada 2012 r. (data przekazania prawomocnego wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r.) Starosta, jak wynika z akt administracyjnych dwukrotnie ale bez uzasadnienia przedłużał termin rozpatrzenia sprawy, wreszcie po pięciu miesiącach pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku z dnia 7 września 2011 r., powołując się na wytyczne zawarte w tym wyroku. W dniu 27 maja 2013 r. wpłynęło do organu pismo z uzupełnionym wnioskiem skarżącego z dnia 24 maja 2013 r. Następnie w aktach administracyjnych znajdują się dwie notatki z rozmów służbowych z lipca i sierpnia 2013 r. oraz wezwanie z dnia 18 października 2013 r. skierowane do Z. M. o sprecyzowanie tym razem wniosku z dnia 24 maja 2013 r. W dniu 5 listopada 2013 r. wpłynął do organu wniosek skarżącego o uzupełnienie dokumentacji w oznaczonym w piśmie zakresie. Po wpływie do starosty w dniu 20 listopada 2013 r. postanowienia wyznaczającego termin do załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2013 r. organ ten pozyskiwał dokumentację, o którą zwrócił się do innych organów. Od końca listopada 2013 r. nie dokonywano żadnych czynności, do dnia 19 lutego 2015 r., gdy skierowano do skarżącego zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. W aktach znajduje się też decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 grudnia 2014 r. nr [...], odmawiająca wydania nakazu rozbiórki w sprawie legalności budowy progu wodnego oraz decyzja tego organu z tej samej daty, nr [...], umarzająca postępowanie w sprawie legalności budowy stawu młyńskiego – "zbiornika retencyjnego", ponadto pismo przekazujące odwołanie Z. M. od decyzji odmawiającej nakazu rozbiórki skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. pełnomocnik starosty podał, że w marcu 2015 r. wydana została przez GINB decyzja w sprawie przedmiotowego odwołania. Przedstawione okoliczności wskazują, że podczas trwającego od dnia 5 listopada 2012 r. do dnia 19 lutego 2015 r. organ pozyskał dowody, o które się zwracał oraz sprecyzowane stosownie do wskazań sądu żądania strony skarżącej. Czynności te mogłyby zostać jednak wykonane niewątpliwie w krótszym okresie, taki sposób prowadzenia postępowania jak opisany świadczy właśnie o przewlekłym prowadzeniu postępowania. Jednocześnie czynności dokonywane były w takich odstępach czasu, które też świadczą o nieuzasadnionej bezczynności. Na marginesie sąd zauważa, że sprawy prowadzone przez organ nadzoru budowlanego na skutek skierowanego również do tego organu wniosku Z. M., prowadzone na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (odmowa nakazu rozbiórki) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (decyzja o umorzeniu) nie mają bezpośredniego (prejudycjalnego) wpływu na sprawę toczącą się w zakresie niniejszego wniosku, skierowanego do innego organu, na podstawie innej ustawy, w tym przypadku ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145, ze zm.). Chyba że zamiarem Starosty było dokonanie ustaleń w prowadzonej przez siebie sprawie na podstawie ustaleń dokonanych przez nadzór budowlany w innej sprawie. Sąd nie może przyjąć, że wszystkie czynności starosty były pozorowane. Z pewnością należało zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie pierwotnego wniosku, bo takie było wskazanie sądu w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., ale już zupełnie zbędne było powtórne wezwanie dokonane po kilku miesiącach bezczynności. Nie można też uznać zbędności pozyskiwanych dowodów, bo de facto musiałoby to skutkować oceną prawidłowości postępowania w sprawie wniosku o likwidację urządzeń wodnych, do czego jednak niniejsza kontrola sądowa nie służy. Niemniej jednak jest niewątpliwe, że rozstrzygnięcie nie zapadło do dnia wyroku. W przedstawionych okolicznościach sąd uznał konieczność zobowiązania Starosty do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie wniosku Z. M. z dnia 7 stycznia 2011 r., sprecyzowanego wnioskiem z dnia 24 maja 2013 r., w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności. Sąd uznał też, że przewlekłość prowadzonego przez Starostę postępowania miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując tej oceny sąd uwzględnił, że sprawy regulowane przepisami ustawy Prawo wodne należą do spraw szczególnie skomplikowanych i wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w różnych aspektach. Niemniej wykonywane przez organ czynności po zwrocie akt od listopada 2012 r. wykazywały całkowite lekceważenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla przedłużania terminów rozpoznania sprawy na podstawie art. 36 k.p.a. i bezczynność w tym okresie. Również od końca listopada 2013 r. do chwili wysłania zawiadomienia do strony na podstawie art. 10 k.p.a. (19 lutego 2015 r.) żadne czynności nie były już podejmowane. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie sąd nie ma wątpliwości, że doszło do rażącego naruszenia przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, nieusprawiedliwionych żadnymi okolicznościami, które wynikałyby z akt sprawy administracyjnej, czy też choćby z wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę. W tym zakresie organ odwołuje się do treści zażalenia skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył Staroście grzywnę za nieprzekazanie skargi (sygn. akt II SO/Gd 11/14), lecz żadnych okoliczności usprawiedliwiających w niniejszej sprawie nie przytacza. Nie jest zaś rzeczą sądu poszukiwanie w innej sprawie (prowadzonej w związku z zażaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny) dowodów przemawiających za usprawiedliwionym niedziałaniem organu, gdy akta administracyjne wskazują na odmienną ocenę sytuacji. Z tych samych względów sąd znał za celowe wymierzenie Staroście grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wysokości 1 000 zł. Stosownie do treści tego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Sąd uznał, że niewielka wysokość grzywny wprawdzie nie jest dostatecznie adekwatna do skali naruszenia prawa w związku z niewydaniem rozstrzygnięcia, lecz wystarczająco zdyscyplinuje organ, który został już również, i to dotkliwie, ukarany grzywną (w wysokości 10 000 zł) za nieprzekazanie sądowi niniejszej skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. W punkcie czwartym wyroku zawarte zostało postanowienie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które sąd określił w wysokości wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), uwzględniając podatek od wartości i usług w wysokości 23%.