II SAB/Gd 54/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącemu W. J. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W. J. wniósł w dniu 29 marca 2021 r., za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta (dalej jako "Prezydent") w udostępnieniu informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 24 czerwca 2020 r., domagając się zobowiązania organu do rozpoznania tego wniosku oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 24 czerwca 2020 r. skarżący zwrócił się za pomocą środków komunikacji elektronicznej (wiadomości e-mail) do Urzędu Miasta o przekazanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej następujących danych: 1. kwot wydanych w 2019 roku i w 2020 roku na nagrody jubileuszowe i nagrody uznaniowe dla pracowników samorządowych Urzędu Miejskiego. 2. ilość pracowników samorządowych w Urzędzie Miejskim i ilość pracowników Urzędu w sumie. 3. wykaz pracowników samorządowych Urzędu wraz z podaniem imienia i nazwiska, którzy otrzymali nagrody w 2019 r. wraz z podaniem wysokości nagrody. 4. wykaz pracowników samorządowych Urzędu wraz z podaniem imienia i nazwiska, którzy otrzymali nagrody w 2020 r. wraz z podaniem wysokości nagrody. Prezydent Miasta w dniu 3 lipca 2020 r. poinformował skarżącego, odnośnie punku 1, że w 2019 r. nagrody uznaniowe w łącznej kwocie 796 617,72 zł zostały wypłacone 199 pracownikom Urzędu Miejskiego, natomiast 22 osoby dostały nagrody jubileuszowe, których łączna kwota wyniosła 191 317,27 zł. W 2020 r. nagrody uznaniowe w łącznej 141 900,00 zł zostały wypłacone 70 pracownikom Urzędu Miejskiego, natomiast 3 osoby dostały nagrody jubileuszowe, których łączna kwota wyniosła 13 186,35 zł. Odnośnie punktu 2 poinformowano, że wszyscy pracownicy Urzędu Miejskiego są pracownikami samorządowymi, a na dzień 1 lipca łączna ich liczba wynosiła 193 osoby. W zakresie pkt. 3-4 organ uznał, że w ich zakresie istnieje potencjalna możliwość wydania decyzji, a w związku z tym wniosek wysłany mailem nie spełnia wymogów zasady pisemności z art. 14 ust. 1 kpa i wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie podpisanego własnoręcznie wniosku na adres korespondencyjny Urzędu lub przesłanie wniosku na elektroniczną skrzynkę podawczą. Następnie, decyzją z dnia 17 sierpnia 2020 r., Prezydent Miasta powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), dalej jako u.d.i.p., odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej, lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 6 października 2020 r. ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium Prezydent nie wykazał, by żądana informacja była informacją przetworzoną, a jedynie kategorycznie i bez uzasadnienia stwierdził, że jest taką informacją. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Prezydenta do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w przetworzeniu informacji wskazanej w punktach 3 i 4 wniosku z dnia 24 czerwca 2020 r., w piśmie z dnia 2 listopada 2020 r. wskazał, że chce dowiedzieć się, czy publiczne fundusze wydawane są w sposób jawny, gospodarny i efektywny, oraz, że informacja ta jest ważna dla niego i dla części mieszkańców W. W związku z tym organ pierwszej instancji decyzją z dnia 16 listopada 2020 r. odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej. Zdaniem organu wnioskodawca nie wskazał, jaką grupę mieszkańców ma na myśli oraz nie przedstawił merytorycznych argumentów w celu wykazania istotności udzielenia informacji dla interesu publicznego. Również to rozstrzygnięcie zostało uchylone decyzją Kolegium z dnia 15 stycznia 2021 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Kolegium, informacja żądana przez skarżącego nie ma charakteru informacji publicznej przetworzonej, a Prezydenta zobowiązało do przeprowadzenia oceny, czy informacje o nagrodach przyznanych pracownikom mogą podlegać udostępnieniu z uwagi na prawo do prywatności. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent decyzją z dnia 12 lutego 2021 r. odmówił udostępnienia części wnioskowanej informacji publicznej, wskazanej w punktach 3 i 4 wniosku z dnia 24 czerwca 2020 r., ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej. W uzasadnieniu organ wskazał, że należało ustalić, którzy z pracowników organu nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne lub nie mają związku z pełnieniem tych funkcji i co do tych osób ustalić, czy wyraziły zgodę na odstąpienie od ochrony wynikającej z prawa do prywatności. Prezydent wskazał dalej, że pracownicy złożyli oświadczenia, z których wynika, że nie zrzekają się swojego prawa do prywatności w zakresie informacji o wynagrodzeniu i domagają się przestrzegania tego prawa. W związku z tym, że znaczna część pracowników organu nie pełni funkcji publicznych i nie ma związku z pełnieniem tych funkcji należało odmówić udostępnienia informacji publicznej. Z kolei w piśmie z dnia 12 lutego 2021 r. organ przesłał zestawienie wysokości nagród wypłaconych w 2019 r. i 2020 r. pracownikom Urzędu pełniącym funkcje publiczne oraz wyjaśnił, że osoby pełniące funkcje publiczne są zobowiązane do składania oświadczeń o swoim stanie majątkowym i można je uzyskać pod podanym adresem internetowym na stronie BIP Gminy Miasta. W skardze W. J. zarzucił organowi naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną, zbyt wąską interpretację pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną skutkującą niedopuszczalnym ograniczeniem prawa do informacji publicznej oraz art. 7 i 77 i art. 16 ust. 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego, organ nie dokonał analizy obowiązków czy funkcji przypisanych do stanowisk celem ustalenia, czy osoby pełnią funkcje publiczne. Zamiast tego powiązał pełnienie funkcji publicznych z faktom bycia objętym obowiązkiem składania oświadczeń o stanie majątkowym na podstawie art. 24h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Chociaż te grupy w znacznym stopniu zapewne się pokrywają, nie ma w obecnym stanie prawnym uzasadnienia dla takiego wnioskowania i może ono prowadzić do nieuzasadnionego wykluczania z grona podmiotów, co do których istnieje obowiązek udostępnienia informacji innych osób mogących wpływać na szeroko rozumiane podejmowane decyzje. Organ powinien w związku z tym poprzedzić podobne wnioski analizą zadań przypisanych do danych stanowisk tak, by odmowa objęła tylko te osoby, których działalność ma charakter usługowy i techniczny, i które nie oddziałują w ramach swoich obowiązków na sytuację prawną innych osób. Co więcej, po tak dokonanej interpretacji, organ nie udostępnił nawet danych dotyczących tak zawężonej grupy. Dane, zamieszczone w przesłanej osobnym pismem tabeli, łączyły 19 istniejących stanowisk z przyznanymi nagrodami. Wobec faktu, że wskazano na przykład 6 stanowisk "Kierownik", nie jest możliwe połączenie informacji z konkretnymi pracownikami. Imiennie nie zostały podane żadne dane, nawet co do osób w tak oczywisty sposób pełniących funkcje publiczne jak Zastępca Prezydenta. Co do reszty nagrodzonych osób – 180, stwierdzono w skardze, że nie istnieją jakiekolwiek przesłanki, by sądzić, że została dokonana jakakolwiek merytoryczna ocena tego, którzy pracownicy powinni zostać uznani za osoby pełniące funkcję publiczną. Tym samym decyzja wydaje się być wydana arbitralnie, nie zawiera uzasadnienia pozwalającego ocenić prawidłowość działania organu. Decyzja z 12 lutego 2021 roku obarczona jest bardzo podobnymi błędami, jak poprzednie decyzje wydane przez organ, to jest nie zawierają one merytorycznego uzasadnienia pozwalającego na ocenę prawidłowości działania organu pomimo, że wydane zostały na podstawie innych przepisów prawnych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując m.in., że decyzja [..] Prezydenta Miasta z dnia 12 lutego 2021 r. jest prawomocna, gdyż wnioskodawca nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania, a działania wnioskodawcy są nadużywaniem prawa do dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto, w myśl § 2 sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Jednakże przed rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest do dokonania oceny jej dopuszczalności i spełnienia warunków formalnych wnoszonego środka. W konsekwencji przeprowadzenia tej analizy sąd, zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a., może odrzucić skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Prezydenta Miasta w udostępnieniu informacji publicznej określonej w jego wniosku z dnia 24 czerwca 2020 r. Podstawą materialną działań organów w niniejszej sprawie były więc przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela wskazanej wyżej odpowiedzi. Bezczynność ma miejsce również wtedy, gdy organ błędnie uznaje, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu (podmiotu zobowiązanego) do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dniu 24 czerwca 2020 r. Pismem z dnia 1 lipca 2020 r., przesłanym do wnioskodawcy drogą elektroniczną w dniu 3 lipca 2020 r., Prezydent udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w pkt. 1 i 2 wniosku, tj. kwot wydanych w 2019 roku i w 2020 roku na nagrody jubileuszowe i nagrody uznaniowe dla pracowników samorządowych Urzędu Miejskiego oraz podał ilość pracowników samorządowych w Urzędzie Miejskim i ilość pracowników Urzędu w sumie. Oznacza to, że informacja w tym zakresie została wnioskodawcy udzielona, a organ wywiązał się z nałożonego nań obowiązku ustawowego. Co do pkt. 3 i 4 (podanie imion i nazwisk pracowników Urzędu, którzy w latach 2019-2020 otrzymali nagrody) organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku ze względu na możliwość wydania decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji. W konsekwencji dalszych działań decyzja taka została wydana w dniu 17 sierpnia 2020 r., a następnie – na skutek jej uchylenia przez organ odwoławczy – kolejna w dniu 16 listopada 2020 r. Wreszcie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ wydał kolejną decyzję z dnia 12 lutego 2021 r. o odmowie udostępnienia informacji w odniesieniu do podania imion i nazwisk pracowników Urzędu niepełniących funkcji publicznych, który otrzymali nagrody, ze względu na ochronę prywatności. Natomiast co do pracowników Urzędu takie funkcje pełniących, organ w tej samej dacie przesłał wnioskodawcy zestawienie dotyczące wysokości wypłaconych w 2019 r. i 2020 r. nagród. W tej sytuacji należało uznać, że zarówno żądanie w zakresie pkt. 1 i 2 wniosku, jak i pkt. 3 i 4 zostało w pełni zaspokojone – niezależnie od oceny prawidłowości wydanej przed wniesieniem skargi decyzji administracyjnej. W związku z tym, w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. w dniu 29 marca 2021 r., skarżący dysponował już wszystkimi wnioskowanymi informacjami, które mogły mu zostać udostępnione bez naruszenia zasad prywatności oraz dysponował decyzją o odmowie udostępnienia pozostałych informacji. Co więcej, z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że decyzja z dnia 12 lutego 2021 r. nie została przez stronę zaskarżona. Mając na uwadze powyższą chronologię czynności podejmowanych w niniejszej sprawie trzeba wreszcie zauważyć, że dnia 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna w CBOSA), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności). Z uzasadnienia tej uchwały wynika wprost, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Wprawdzie pogląd ten dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, lecz w ocenie sądu, zawarte w niej rozważania, mają znaczenie również dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, także załatwieniem żądania wnioskodawcy w drodze czynności materialno-technicznej. Tak jak sprawa z zakresu informacji publicznej może zakończyć się decyzją administracyjną, na co wprost wskazuje art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tak również może zakończyć się poprzez czynność materialno-techniczną udostępnienia żądanej informacji, jak też miało to miejsce w niniejszej sprawie, poprzez obie formy załatwienia wniosku przed wniesieniem skargi. Ponadto, NSA podkreślił we wskazanej uchwale, że pogląd o dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność, w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, jest nieprawidłowy z tego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. W pełni aprobując przedstawione stanowisko sąd wojewódzki uznał, że skoro skarga została złożona za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego już po otrzymaniu przez skarżącego żądanych informacji publicznych oraz decyzji o odmowie udostepnienia części informacji, a więc po ustaniu bezczynności na skutek załatwienia sprawy w formach przewidzianych ustawą, to skarga taka nie była dopuszczalna. Udostępnienie wnioskodawcy przez właściwy podmiot informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z zakresie pkt 1 i 2, czego skarżący nie kwestionuje oraz wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w odniesieniu do żądania pkt 3 i 4 wniosku, która nie została zakwestionowana w toku instancji, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi przeszkodę do rozpoznania skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak wskazano w uchwale NSA. Wprawdzie w przywołanej uchwale posłużono się zwrotem "przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi", a nie stwierdzono, że skarga na bezczynność organu po zakończeniu postępowania administracyjnego jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., niemniej jednak należy zauważyć, że niedopuszczalność skargi na bezczynność uzasadniająca jej odrzucenie na podstawie ww. przepisu, gdy dany rodzaj bezczynności nie jest objęty właściwością sądów administracyjnych lub gdy stan bezczynności, w sensie prawnym, w chwili wniesienia skargi nie istnieje, co jest równoznaczne z brakiem przedmiotu zaskarżenia (np. organ wydał decyzję administracyjną, która zniosła bezczynność; zob. M. Bogusz, Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "historyczną" bezczynność organu administracji publicznej. Glosa do uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, publ. Orzecznictwo Sądów Polskich 1/2021, s. 134-145). W związku z tym, w ocenie sądu, wskazane okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadniają jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, gdyż celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustanie tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Przy tym podkreślić należy, że subiektywne przeświadczenie skarżącego, że udostępniona informacja jest niepełna, a odmowa udostępnienia części informacji nieuzasadniona, nie mogło wpłynąć na zmianę oceny skutków decyzji organu z dnia 12 lutego 2021 r. i odpowiedzi na wniosek z tej samej daty. Analiza skargi prowadzi do wniosku, że celem skarżącego jest w rzeczywistości zakwestionowanie rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia mu informacji w zakresie imion i nazwisk pracowników Urzędu niepełniących funkcji publicznych, który w latach 2019-2020 otrzymali nagrody, tymczasem kwestia ta pozostaje poza zakresem rozważań sądu w sprawie bezczynności. Prawidłowość odmowy strona mogła kwestionować w odwołaniu o decyzji z dnia 12 lutego 2021 r. jednakże nie skorzystała z tej możliwości, a argumentacja skargi w tej kwestii nie mogła zostać uwzględniona. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4, skoro przedmiotem skargi była bezczynność.