II SAB/Gd 57/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. Wnioskiem z dnia 16 lutego 2007 r. F. M. wystąpił do Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną w G. przy ul. [...]. Wobec braku rozpoznania sprawy pismem z dnia 27 kwietnia 2010 r. F. M. złożył do Wojewody P. zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi Wojewoda postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r., działając na podstawie art. 37 § 2 oraz art. 123 K.p.a. wyznaczył Prezydentowi Miasta G. wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej, dodatkowy dwu miesięczny termin do załatwienia sprawy liczony od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że od momentu przekazania Prezydentowi Miasta G. akt niniejszej sprawy wraz z decyzją z dnia 6 stycznia 2010 r. uchylającą decyzję Prezydenta o umorzeniu postępowania, organ pierwszej instancji nie poczynił żadnych działań w celu rozpatrzenia sprawy. Wojewoda stanął na stanowisku, że w sprawie doszło do nieuzasadnionej zwłoki, której nie mogą usprawiedliwiać argumenty przywołane przez organ odnośnie dużej ilości wniosków dotyczących tego rodzaju spraw. Wojewoda dodał, że takie zaniechania organu naruszają zasadę szybkości postępowania o której mowa w art. 12 K.p.a. Wobec dalszej bezczynności Prezydenta Miasta G. F. M. pismem z dnia 6 sierpnia 2010 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając organowi administracji naruszenie art. 35 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 36 K.p.a. poprzez rażące naruszenie terminów przewidzianych do załatwienia sprawy. Skarżący wniósł równocześnie o zobowiązanie Prezydenta Miasta G. do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na postawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej jako P.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W krótkim uzasadnieniu skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając równocześnie, iż pomimo nałożenia przez Wojewodę P. na organ pierwszej instancji obowiązku załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy liczonym od dnia przekazania akt sprawy żadne czynności nie zostały podjęte, co w pełni uzasadnia skargę. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta G. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zdaniem Prezydenta nie pozostaje on w bezczynności i to pomimo upływu terminu do załatwienia sprawy wyznaczonego przez Wojewodę kończącego się w dniu 15 sierpnia 2010 r. Organ zawiadomił bowiem skarżącego pismem dnia 4 sierpnia 2010 r. o braku możliwości zakończenia przedmiotowej sprawy w terminie ustawowym oraz tym wyznaczonym przez Wojewodę i przewidywanym terminie zakończenia sprawy przypadającym na dzień 31 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta G. wyjaśnił dalej, że wnioskiem z dnia 1 września 2010 r. zwrócił się do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia 18 grudnia 2006 r. oraz decyzji z dnia 11 stycznia 2007 r. w której tenże organ orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 16 kwietnia 1984 r. w części dotyczącej odszkodowania dla rodziców skarżącego, K. i S. M. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. Prezydent zawiesił postępowanie w przedmiocie odszkodowania, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uznając, iż zależy ono od rozpatrzenia zagadnienie wstępnego przez inny organ. W konsekwencji wystąpienie do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody oraz zawieszenie postępowania nie potwierdzają bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a. jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie. Wskazuje na to wyraźnie treść art. 149 P.p.s.a., w myśl którego sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W świetle cytowanego przepisu nałożenie przez sąd administracyjny obowiązku wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy załatwiająca sprawę decyzja nie została wydana. W postępowaniu dotyczącym bezczynności organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt IV SA 105/00, LEX nr 53462). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał stosowne rozstrzygnięcie, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w dacie orzekania przez Sąd w stanie bezczynności, a tym samym Sąd nie może uwzględnić skargi. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). Z kolei w wyroku z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II SAB/Rz 25/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że "z art. 149 P.p.s.a. wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza co do zasady możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Dalszą konsekwencją tego przepisu, który wyznacza granice przedmiotowe sprawy ze skargi na bezczynność organu jest również fakt, że sąd nie może nakazać organowi sposobu rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Sąd nie może wypowiadać też ocen co do zasadności podjętych rozstrzygnięć w sprawie ze skargi o bezczynność. Innymi słowy organ nie jest bezczynny w sytuacji, gdy rozstrzygnął sprawę, ale w sposób inny niż wnioskowała strona" (LEX nr 510415). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał na uwadze, że Prezydent Miasta G. postanowieniem z dnia 2 września 2010 r., a zatem przed datą orzekania przez tutejszy Sąd, zawiesił postępowanie w przedmiocie ustalenie i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i wystąpił z wnioskiem do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia 18 grudnia 2006 r. oraz decyzji z dnia 11 stycznia 2007 r. którymi ten stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 16 kwietnia 1984 r. w części dotyczącej odszkodowania dla rodziców skarżącego. Podjęcie przez Prezydenta Miasta G. powyższych rozstrzygnięć oznacza, że nie pozostaje on już w stanie bezczynności, a tym samym Sąd nie mógł uwzględnić skargi strony. Wskazać na marginesie powyższych rozważań należy, że podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem stronie dążącej do jak najszybszego rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość pozostaje w obecnej sytuacji ewentualna możliwość zakwestionowania zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania poprzez jego zaskarżenie na podstawie art. 101 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.