II SAB/Gd 87/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Starosty w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty w sprawie wydania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Na wezwanie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 września 2012 r., doręczonego w dniu 16 października 2012 r., zwrócono się do skarżącej o wyjaśnienie, czy występowała do organu wyższego stopnia – Wojewody, z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę. Pismem procesowym nadanym w dniu 22 października 2012 r. skarżąca podała, że złożyła zażalenie do Wojewody na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę, co potwierdza podanie z dnia 17 lipca 2012r., z datą wpływu 18 lipca 2012 r., dołączone do pisma procesowego (vide: pismo z załącznikami k. 33-40). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy administracyjnej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który w ocenie strony skarżącej pozostaje w bezczynności. Instytucję przedmiotowego zażalenia reguluje przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm.), stanowiąc, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej ustawą, skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy należy zaliczyć również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 Kpa (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 835; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 104). W niniejszej sprawie, jak wynika z dokumentów nadesłanych przez skarżącą, zwracała się ona do Wojewody z żądaniem opartym o treść art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.). Przepis ten w zdaniu pierwszym przewiduje, że w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Oznacza to, że pismem z dnia 17 lipca 2012 r. skarżąca składając wniosek o wymierzenie staroście kary zainicjowała odrębne, szczególne postępowanie, prowadzone przez Wojewodę w trybie art. 35 ust. 6, 7 i 8 ustawy Prawo budowlane. Do postępowania tego nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (vide: Prawo budowlane Komentarz pod red. Andrzeja Glinieckiego, LexisNexis, wyd. I, str. 342). Zdaniem sądu żądanie oparte na wskazanym przepisie Prawa budowlanego nie jest tożsame z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w tym ostatnim przepisie, a zatem skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z przyczyny określonej w art. 52 ustawy. Sąd zaznacza, że wezwanie Starosty do usunięcia naruszenia prawa, na co strona powołuje się również we wskazanym piśmie procesowym, nie zastępuje wymaganego prawem zażalenia do organu wyższego stopniem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.