II SAB/Gd 91/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia punktu 3 wniosku A. D. z dnia 14 czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. oddala skargę w zakresie dotyczącym punktów 2, 4 i 5 wniosku A. D. z dnia 14 czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie dotyczącym bezczynności, 4. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 5. oddala wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny, 6. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego A. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy w zakresie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarga ta została sformułowana w następujących okolicznościach faktycznych: Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2018 r. A. D. zwrócił się do Wójta Gminy o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania w zakresie: wysokości kosztów korespondencji pozwanego (Wójta Gminy) kierowanej z Urzędu Gminy S. oraz na papierze listowym Wójta w sprawie prawomocnie zakończonej przed Sądem Okręgowym w G., [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...], w tym korespondencji kierowanej w tej sprawie na etapie przedsądowym; o jaką podstawę prawną, akt lub zarządzenie, w sprawie prawomocnie zakończonej przed Sądem Okręgowym w G., [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...] korespondencja sądowa pozwanego była obsługiwana przez aparat pomocniczy Wójta Gminy - Urzędu Gminy S. i finansowana z budżetu Gminy; jakie osoby i na jakiej podstawie są zatrudnione bądź świadczą usługi w zakresie pomocy prawnej na rzecz Gminy S. (co podlega ujawnieniu, jako, że dotyczy osób pełniących funkcję publiczną oraz jaki jest zakres świadczonych usług oraz wysokość wydatków Gminy na pomoc prawną; czy Gmina S. za wyjątkiem objętych pytaniem jak w pkt 1, poniosła również inne koszty związane ze sprawą przed Sądem Okręgowym w G., [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...], w szczególności czy z budżetu Gminy S. finansowano zastępstwo procesowe pozwanego przez radcę prawnego (w oparciu o pełnomocnictwo procesowe z dnia 22 marca 2018 r. opatrzone pieczęcią Wójta Gminy), a jeżeli to w jakiej wysokości były to koszty; czy osoba, która świadczyła zastępstwo procesowe na rzecz Pozwanego przed Sądem Okręgowym w G., [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...] w oparciu o pełnomocnictwo opatrzone pieczęcią Wójta Gminy, była w okresie od dnia 22 marca 2018 r. do dnia 30 marca 2018 r. zatrudniona w Gminie S. na stanowisku jej radcy prawnego, bądź świadczyła pomoc prawną na rzecz Gminy w oparciu o stosunek cywilnoprawny. W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy w piśmie z dnia 28 czerwca 2018 r. poinformował, że nie jest w stanie podać kosztów korespondencji związanej z postępowaniem sądowym, gdyż w urzędzie nie prowadzi się szczegółowych statystyk w tym zakresie. Usługi w zakresie pomocy prawnej na rzecz organów Gminy i Urzędu Gminy są zaś świadczone tylko przez jedną osobę na podstawie umowy cywilnoprawnej, która nie wyraża zgody na ujawnienie, ze względu na prywatność osoby fizycznej, jej danych osobowych, ani wysokości otrzymywanego wynagrodzenia ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Wójt poinformował także, że Gmina S. nie poniosła żadnych dodatkowych kosztów w związku z zastępstwem procesowym Wójta w sprawie przed sądem powszechnym, albowiem oczywistym w niej było, że pozwany został nie B. G. jako osoba prywatna, ale B. G. wykonujący władzę publiczną na stanowisku Wójta Gminy. Wytoczone powództwo miało bowiem związek z wykonywaniem funkcji Wójta, albowiem zdarzenie, z którego powód wywodził skutki prawne miało miejsce w gabinecie Wójta Gminy w godzinach jego urzędowania i dotyczyło toczącego się przed tym organem postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący domagał się nakazania Wójtowi Gminy udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, stwierdzenia, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia Wójtowi grzywny w wysokości wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p., w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że informacja dotycząca podmiotu świadczącego pomoc prawną na rzecz Gminy, w tym informacja dotycząca tytułu prawnego, na podstawie którego świadczona jest pomoc prawna oraz treść umowy o świadczenie usług prawnych nie jest informacją publiczną podlegającą ujawnieniu oraz uznanie, że informacja dotycząca kosztów korespondencji nie jest możliwa do określenia przez podmiot zobowiązany, albowiem w urzędzie nie prowadzi się szczegółowych statystyk w sprawie wysyłanej korespondencji, a skarżący posiada możliwość samodzielnego określenia ww. kwoty, podczas gdy gospodarka środkami publicznymi jest jawna, a jej wydatkowanie powinna cechować transparentność. Ponadto skarżący zarzucił błędną wykładnię art. 26 u.s.g. poprzez utożsamianie zachowania B. G. w Urzędzie Gminy S. z wykonywaniem kompetencji Wójta, a w konsekwencji korzystanie z aparatu Gminy S. w toku postępowania przedsądowego i sądowego w sprawie o ochronę dóbr osobistych skarżącego i zaliczenie kosztów ww. sprawy w budżecie gminnym, podczas gdy wyłącznie odpowiedzialnym z tytułu naruszenia dóbr osobistych był B. G., jako osoba fizyczna, a nie Gmina S. działająca przez Wójta Gminy. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że zarówno informacja dotycząca podmiotu świadczącego pomoc prawną na rzecz Gminy, jak również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Odnosząc się do odpowiedzi organu na wniosek skarżący zwrócił uwagę, że udzielenie informacji w zakresie kosztów obsługi prawnej nie jest równoznaczne z ujawnieniem wysokości pobieranego przez konkretnego radcę prawnego wynagrodzenia, gdyż może składać się ono z wielu składników. Przy czym wniosek nie dotyczył informacji o wynagrodzeniu podmiotu świadczącego usługi prawne, ale o wydatkach, jakie Gmina w związku z tymi usługami ponosi. Odnosząc się do kwestii kosztów korespondencji skarżący wskazał, że informacja o kwotach wydatkowanych z budżetu gminy na korespondencję w określonej sprawie sądowej, której Gmina ani jej organy lub jednostki organizacyjne nie są stroną, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacją taką jest bowiem informacja o wydatkach ponoszonych ze środków budżetu gminnego. Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Nie godzi się, aby dysponent informacji publicznej posiadając żądaną informację, wskazywał wnioskodawcy sposób w jaki samodzielnie może dokonać wyliczenia kwoty wydanej z budżetu gminy na korespondencję sądową. Zaznaczył, że w sprawie mogły być kierowane listy nie tylko do powoda, jako do strony postępowania, lecz również do Sądu, zatem samodzielnie obliczenie wydatków gminnych nie jest możliwe tym bardziej, że na koszt korespondencji składa się nie tylko opłata pocztowa, lecz również koszty szeroko rozumianej obsługi tej korespondencji. W konsekwencji tych uchybień organ nie zastosował art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i nie zastosował prawidłowej formy rozpoznania wniosku. Końcowo skarżący podniósł, że sprawa, która zawisła przed sądem dotyczyła naruszenia przez B. G. - jako osoby fizycznej - dóbr osobistych skarżącego i pozwanym był B. G., a nie Gmina S. reprezentowana przez Wójta. Finansowanie wydatków związanych z tym procesem z budżetu gminy pozwala na przypuszczenie, że w Gminie S. dochodzi do nieprawidłowego gospodarowania finansami publicznymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W szczególności wskazał, że skarżący pozwał B. G. nie jako osobę prywatną, lecz jako osobę pełniącą funkcję organu administracji publicznej - Wójta Gminy. Zaznaczył, że Wójt Gminy nigdy nie spotykał się ze skarżącym na gruncie towarzyskim, prywatnym, lecz wyłącznie przy okazji pełnienia funkcji organu administracji publicznej, jak również zdarzenie, z którego skarżący wywodził swoje roszczenie miało miejsce w gabinecie wójta gminy podczas spotkania z przedstawicielami strony toczącego się przed tym organem postępowania administracyjnego. Dalej organ poinformował, że Gmina S. nie poniosła, poza symbolicznymi kosztami korespondencji - dwa listy polecone najwyżej po 5,20 zł każdy - żadnych innych wydatków w sprawie sądowej o ochronę dóbr osobistych skarżącego, zwłaszcza jeśli chodzi o koszty zastępstwa procesowego Wójta Gminy na jedynej rozprawie, podczas której na jej wstępie doszło do zawarcia ugody. W tej sprawie zarówno Wójt, jak i ustanowiony przez niego pełnomocnik, działali dla dobra publicznego. W związku z tym skarżącemu nie udzielono odpowiedzi na pkt 5 wniosku, gdyż Wójt B. G. nie występował jako osoba fizyczna piastująca funkcję organu, lecz jako zwykła osoba fizyczna, toteż od takiej osoby nie można w trybie u.d.i.p. żądać udzielenia informacji o jej sprawach prywatnych, także związanych z udzielaniem pełnomocnictw. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała częściowo na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (3 § 2 pkt 1) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (3 § 2 pkt 4). Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym należy dodać, że sąd ocenia zasadność skargi na bezczynność na dzień jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania, przybierających formę decyzji administracyjnej, do której z mocy art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej k.p.a. Jak wynika z przepisów u.d.i.p. realizacja "prawa dostępu do informacji" publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1, po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji. Badając zatem pierwszą z przesłanek, podmiotową, przywołać trzeba, że stosownie do art. 4 ust. 1 u.i.d.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wójt gminy jako organ samorządu terytorialnego niewątpliwie pozostaje w świetle przytoczonego przepisu podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeśli jest w jej posiadaniu. W dalszej kolejności konieczne jest rozważenie przesłanki przedmiotowej, tj. ustalenie, czy żądana w kolejnych punktach wniosku informacja ma walor publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z treścią tego przepisu każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Uszczegółowienie zakresu informacji publicznej zawiera przykładowe wyliczenie dokonane w przepisie art. 6 ust. 1 u.i.d.p. W niniejszej sprawie zdaniem sądu istotne są przepisy art. 6 pkt 3) lit. a) oraz pkt 5) lit. c), które mówią, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych oraz o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. d) u.d.i.p. udostępnieniu podlega także informacja o podmiotach, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. O zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść. Nie budzi wątpliwości sądu, że informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., która podlega udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy, stanowi również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego, zawieranych przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym, w tym - będących przedmiotem wniosku skarżącego, a dotyczące obsługi prawnej. Przechodząc zatem do kolejnych punktów wniosku z dnia 14 czerwca 2018 r. sąd stwierdza, że informacja o wysokości kosztów korespondencji kierowanej z Urzędu Gminy do Sądu Okręgowego w sprawie sygn. akt [...] (punkt 1 wniosku), jako obejmująca informacje dotyczące majątku publicznego ma walor publiczny. Podobnie punkt 2 wniosku, który dotyczył podstawy prawnej w zakresie kosztów korespondencji sądowej finansowanej z budżetu gminy. Także informacja co do tego, jakie osoby i na jakiej podstawie są zatrudnione bądź świadczą usługi prawne na rzecz Gminy S. Informację publiczną stanowi również żądanie podania innych kosztów związanych ze sprawą sygn. akt [...], poniesionych z budżetu gminy (punkt 4 wniosku). Natomiast według sądu nie stanowi informacji publicznej punkt 5 wniosku. Sprawa cywilna, którą przywołuje skarżący (o naruszenie dóbr osobistych) miała niewątpliwie charakter prywatny, wobec czego osoba pełnomocnika procesowego występującego w imieniu osoby pozwanej w tej sprawie nie stanowi informacji publicznej, nawet gdyby takiego pełnomocnika wiązała z gminą umowa o obsługę prawną. Niezależnie od takiej oceny, w tej kwestii zresztą dostatecznie wyczerpujące było żądanie wyrażone w punkcie 3, a dotyczące właśnie umów zawieranych przez gminę na obsługę prawną. Przyjmując zatem, że wnioskowane przez skarżącego w punktach 1-4 informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a podmiot, do którego skierowano żądanie był zobowiązany do ich udostępnienia sąd wojewódzki przystąpił do oceny, czy organ pozostaje w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku z dnia 14 czerwca 2018 r. Co do żądania z punktu 1 wniosku, a więc kosztów korespondencji kierowanej z Urzędu Gminy do Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku w sprawie sygn. akt [...] informacja nie została udzielona w odpowiedzi na wniosek, a więc w piśmie skierowanym do wnioskodawcy w dniu 28 czerwca 2018 r. Natomiast po wniesieniu skargi, w odpowiedzi na skargę udzieloną przez Wójta Gminy wysokość tych kosztów została ujawniona, poprzez podanie liczby listów i kosztów w wysokości po 5,20 zł. Zatem w związku z udzieleniem skarżącemu wnioskowanej informacji w tej części zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak to już zostało bowiem wskazane, w przypadku skargi na bezczynność sąd administracyjny bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi, a jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. W judykaturze przyjmuje się, że w sytuacji, w której po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w chwili orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z chwili orzekania przez sąd administracyjny, wobec czego fakt dokonania czynności do tego momentu czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym. Z tych względów w toku zawisłej przed sądem sprawy odpadł przedmiot zaskarżenia, co implikuje konieczność umorzenia postępowania w zakresie bezczynności co do punktu 1 wniosku z dnia 14 czerwca 2018 r. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Co do punktu 2 przedmiotowego wniosku (podstawa prawna, akt lub zarządzenie, na podstawie którego koszty korespondencji w opisanej sprawie sadowej obciążały gminę) zdaniem sądu odpowiedź została udzielona w piśmie z dnia 28 czerwca 2018 r. i powtórzona następnie w odpowiedzi na skargę. Z obu tych pism wynika wprost, że nie było żadnej podstawy prawnej do obciążania gminy kosztami tej korespondencji, Wójt Gminy uznał natomiast arbitralnie, że w sprawie cywilnej występował jako osoba urzędowa. Udzielona odpowiedź może nie satysfakcjonować wnioskodawcy, co nie zmienia faktu, że taką informację udostępniono przed wniesieniem skargi, co też oznacza że skarga była bezzasadna w tym zakresie. Odnośnie do punktu 3 przedmiotowego wniosku, dotyczącego sposobu świadczenia usług prawnych ma rzecz Gminy, informacja nie została udostępniona. Wójt Gminy zajął błędne stanowisko zarówno w piśmie z dnia 28 czerwca 2018 r. jak i w odpowiedzi na skargę, wobec czego na dzień orzekania pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku w tym zakresie. Po pierwsze umowy cywilnoprawne zawierane przez jednostkę samorządu terytorialnego stanowią informacje publiczną, o czym już sąd wspomniał wskazując na przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p. Takie stanowisko potwierdza też ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 885), która w art. 33 ust. 1 stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, a w art. 34 ust. 1 pkt 3 i 8 przewiduje podawanie do publicznej wiadomości kwot wydatkowanych przez podmioty publiczne oraz podmiotów, którym te środki są przekazywane. Powoływanie się przez organ na ochronę prywatności osób fizycznych, czyli ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest chybione. Należy zauważyć, że ograniczenie przewidziane w tym przepisie nie zmienia waloru informacji jako publicznej, natomiast jeżeli nie może ona zostać udzielona ze względu na przepisy o tajemnicy ustawowo chronionej lub prawa do prywatności organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Takiej zaś decyzji Wójt Gminy nie wydał. Na kanwie tego żądania sąd wojewódzki zajmuje jednak stanowisko co do jawności danych osobowych podmiotów będących stronami umów zawieranych z podmiotami publicznymi, korzystających z majątku publicznego (tak też w wyrokach: SN z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, OSNC z 2013 r., nr 5, poz. 67; NSA: z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 213/14, z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 531/14, dostępne w CBOSA). Podkreśla się przy tym w orzecznictwie, że przy kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej. Dany podmiot (w tym osoba fizyczna) zawierając umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności. Jednocześnie dane osobowe osób, z którymi zawarto umowy, umożliwiają ocenę, czy realizację umowy organ powierzył osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności pozwalające na jej wykonanie. Przez sam fakt zawarcia takiej umowy z podmiotem publicznym osoba fizyczna pozbawia się częściowo prawa do prywatności. Jeśli zatem umowa cywilnoprawna dotyczy wydatkowania publicznych środków, to osoba zawierająca taka umowę powinna mieć świadomość, że w takiej sytuacji jej imię i nazwisko mogą być ujawnione (tak też w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 447/13, dostępny w CBOSA). Skoro zatem obowiązkiem Wójta Gminy było udostępnienie informacji żądanej w punkcie 3 wniosku skarżącego, a organ tego nie uczynił i nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, sąd uwzględniając skargę na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w tym zakresie. Odnośnie do punktu 4 wniosku (podania innych niż korespondencja) kosztów poniesionych przez Gminę w związku ze sprawą sygn. akt XV C 1052/17) również odpowiedź została udzielona przed wniesieniem skargi i powtórzona w odpowiedzi na skargę. Wójt Gminy poinformował, że Gmina nie poniosła żadnych dodatkowych kosztów, skoro tak to udostępniono taką informację, jaką organ posiadał. Udzielona odpowiedź znów może nie satysfakcjonować wnioskodawcy, co nie zmienia faktu, że taką informację udostępniono przed wniesieniem skargi, co też oznacza że skarga była bezzasadna w tym zakresie. Następnie mając na względzie zakres orzekania wynikający z art. 149 p.p.s.a. koniecznym jest stwierdzenie, czy przedmiotowa bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). Jak wynika z przywołanych okoliczności sprawy wniosek z dnia 14 czerwca 2018 r. został częściowo rozpatrzony pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji publicznej, a więc przed wniesieniem skargi. Mimo niewątpliwego uchybienia terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który statuuje obowiązek udostępnienia informacji na wniosek bez zbędnej zwłoki, a co do zasady w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co do punktów 1 i 3 wniosku, naruszenie wskazanego przepisu nie miało w ocenie sądu charakteru rażącego. W istocie bowiem wniosek co do punktu 1 wniosku został rozpatrzony natychmiast po wniesieniu skargi, a co do punktu 3 wprawdzie nie został rozpatrzony, ale też wynikało to z błędnej oceny prawnej żądania, a nie szczególnie złej woli organu. Sąd wojewódzki uznał w tej sytuacji, że nie było też konieczności wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny ma charakter prewencyjny, a skoro odpowiedzi na wniosek generalnie udzielono w znacznej części, i z nienadmiernym opóźnieniem co do części żądania, sąd takiej konieczności nie dostrzega. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na mocy art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 1a, art. 149 § 2, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd zasądził od Wójta Gminy na rzecz skarżącego A. D., na jego wniosek, koszty postępowania w wysokości 100 zł, na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi była bezczynność.