II SO/Gd 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. B. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi S. B. na rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 września 2012 r. nr [...] r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich. postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych) za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi S. B. na rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 września 2012 r. nr [...] r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich. 2. zasądzić od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz S. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 7 maja 2015 r. (data stempla pocztowego) S. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej grzywny z tytułu nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi S. B. na rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 września 2012 r. nr [...]. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich. Wnioskujący wyjaśnił, że w dniu 10 listopada 2014 r. wezwał Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej do usunięcia naruszenia prawa w zakresie punktu 44 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 września 2012 r. nr [...]. Na wezwanie to wnioskujący nie otrzymał od organu prawidłowo doręczonej odpowiedzi. W dniu 9 stycznia 2015 r. wnioskujący, za pośrednictwem organu, złożył więc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, kwestionując legalność punktu 44 powołanego rozporządzenia. Jednakże, do dnia 4 maja 2015 r., organ nie przekazał tej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. a doręczenie to było skuteczne, gdyż skarżący zapoznał się z jego treścią. Wystąpiło co prawda ryzyko narażenia skarżącego na niemożność ustalenia biegu terminów dla dokonania innych czynność i ewentualnego ich skrócenia o okres od daty stempla do daty faktycznego odbioru ale skarżący wniósł skargę w terminie - w dniu 9 stycznia 2015 r. Jednocześnie organ przyznał, że faktycznie uchybił w niniejszej sprawie terminowi przewidzianemu w art. 54 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a opóźnienie to zostało spowodowane nie dopełnieniem wszystkich powinności przez pełnomocnika organu. Odpowiedź na skargę została sporządzona w dniu 16 lutego 2015 r. ale pełnomocnik musiał w trybie nagłym wziąć opiekę nad ciężko chorym ojcem mieszkającym w G., który 25 lutego 2015 r. zmarł. Pełnomocnik miał więc wysłać skargę w terminie późniejszym, o czym zapewnił pracownika komórki merytorycznej. W efekcie, pełnomocnik był przeświadczony, że skargę wysłał ale zaniedbał tego, bowiem nie potrafił wykazać faktu nadania przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z kolei, zgodnie z art. 55 § 1 tej ustawy, w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powołany przepis art. 55 § 1 zawiera regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1, jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, a także funkcji represyjnej. Funkcja represyjna realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w wymienionym przepisie służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Poza tym grzywna z art. 55 § 1 pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12, LEX nr 1164456). Ratio legis komentowanej normy jest zabezpieczenie sfery praw i interesów skarżącego przed dezorganizowaniem postępowania sądowoadministracyjnego przez organ administracji publicznej (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 328, 331). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 719/11, LEX 965940) a przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09,ONSAiWSA 2010/1/2, Lex 530114). Z kolei, ustalając wysokość grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, a także czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,. Komentarz, Warszawa 2005 r., str. 259). Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że wniosek S. B. o wymierzenie Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi na rozporządzenie wydane przez ten organ w dniu 21 września 2012 r. nr [...] zasługuje na uwzględnienie. Skarga S. B. wpłynęła do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w dniu 14 stycznia 2015 r.. a zatem termin do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawami do Sądu upływał dla organu w dniu 13 lutego 2015 r. Skarga została zaś przekazana do organu dopiero w dniu 22 maja 2015 r. a więc z uchybieniem terminu przewidzianego w przepisach prawa. Określając wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę, że opóźnienie w przekazaniu skargi do Sądu wyniosło 4 miesiące i wynikało z przyczyn losowych a przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2014 wyniosło 3783,46 zł. (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2014 r.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił wymierzyć Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej grzywnę w wysokości 500 zł. Wobec uwzględnienia wniosku Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony wpis sądowy.