II SO/Gd 26/14

Dnia 15 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. M. Z. o wymierzenie L. W. – byłemu Prezydentowi RP grzywny z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć L. W. – byłemu Prezydentowi RP grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); 2. zasądzić od L. W. – byłego Prezydenta RP na rzecz R. M. Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 30 października 2014 roku R. M. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie A. grzywny z tytułu niezastosowania się przez L. W. do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do wniosku dołączył odpis skargi z dnia 3 lipca 2014 roku na bezczynność A. W piśmie z dnia 28 stycznia 2015 roku wniósł ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarządzeniem z dnia 17 marca 2015 roku zobowiązano L. W., aby w terminie 7 dni wyjaśnił, w jakiej dacie wpłynęła do jego Biura skarga R. M. Z. na bezczynność A. datowana na dzień 3 lipca 2014 roku oraz aby wykazał dokumentem datę wpływu ww. pisma do Biura. L. W. do dnia wydania niniejszego postanowienia nie odpowiedział na ww. zarządzenie. Pismo datowane na 8 kwietnia 2014 roku, które wpłynęło do Sądu w dniu 14 kwietnia 2015 roku, zostało złożone przez osobę nieumocowaną do reprezentowania L. W. w niniejszej sprawie. Osoba podpisująca ww. pismo, wezwana zarządzeniem Sądu, również nie wykazała prawidłowo swego umocowania i w konsekwencji pismo to zostało pozostawione bez rozpoznania prawomocnym zarządzeniem z dnia 14 maja 2015 roku. Z kolei z informacji i dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę przy piśmie z dnia 25 marca 2015 roku wynika, że jego skarga na bezczynność z 3 lipca 2014 roku została nadana listem poleconym na adres Biura L. W. (za potwierdzeniem odbioru) w dniu 3 lipca 2014 roku. Wnioskodawca przedłożył przy tym piśmie dowód nadania skargi oraz kopię dowodu odbioru przesyłki, z którego wynika, że skargę doręczono adresatowi w dniu 10 lipca 2014 roku. Zarządzeniami z dnia 17 kwietnia 2015 roku oraz 14 maja 2015 roku doręczono L. W. odpis ww. pisma wnioskodawcy z dnia 25 marca 2015 roku i zobowiązano go, aby w terminie 7 dni ustosunkował się do informacji zawartych w tym piśmie, a dotyczących daty wpływu do jego Biura skargi R. M. Z. na bezczynność A. datowanej na dzień 3 lipca 2014 roku. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie prawidłowo umocowany pełnomocnik L. W. wyjaśnił, że skarga R. M. Z. z dnia 3 lipca 2014 roku wpłynęła do Biura L. W. w dniu 18 grudnia 2014 roku, jednak nie jest w stanie wykazać dokumentem daty wpływu ww. pisma do Biura. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do treści art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powołany powyżej art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tejże ustawy. Celem grzywny, o której mowa w tym przepisie, jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, a także funkcji represyjnej. Funkcja represyjna - realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w wymienionym przepisie, służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 roku, sygn. akt I OZ 328/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1164456). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 719/11, Baza Orzeczeń LEX nr 965940), a przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 roku, sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiwsa 2010/1/2, Baza Orzeczeń LEX nr 530114). Z kolei ustalając wysokość grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (zob. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,. Komentarz, Warszawa 2005r., str. 259). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że R. M. Z. wnioskiem z dnia 2 czerwca 2014 roku zwrócił się do A., w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji publicznej. W związku z nieudzieleniem żądanej informacji, R.M. Z. wniósł 3 lipca 2014 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem L. W., skargę na bezczynność A. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wpłynęła do Biura L. W. w dniu 10 lipca 2014 roku i została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 23 grudnia 2014 roku (data nadania w urzędzie pocztowym), co wynika z akt sprawy tutejszego Sądu o sygnaturze II SAB/Gd 209/14. Przyczyny zwłoki nie zostały wyjaśnione, pomimo wezwań Sądu. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności sprawy Sąd doszedł do przekonania, że wniosek R. M. Z. o wymierzenie L. W. grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi dotyczącej bezczynności strony przeciwnej w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. Skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do Biura L. W. w dniu 10 lipca 2014 roku – czego strona przeciwna nie zdołała skutecznie zakwestionować - a zatem, stosownie do powołanego przepisu art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, termin do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawami do Sądu upływał w dniu 25 lipca 2014 roku. Przekazanie skargi w dniu 23 grudnia 2014 roku stanowi znaczne przekroczenie terminu określonego w ww. przepisie. Wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę. W przedmiotowej sprawie warunki te zostały spełnione. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2015 roku (M. P. z 2015 roku, poz. 221), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2014 roku wyniosło 3.308,33 zł, zatem górna granica grzywny wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wynosi 33.083,30 zł. Ustalając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę, że działanie strony przeciwnej, polegające na nienadaniu skardze wnioskodawcy biegu w ustawowym terminie, należy ocenić jako niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dysponentem i adresatem skargi jest wojewódzki sąd administracyjny, a nie organ administracji publicznej czy też inny podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, do którego wpływa skarga. Jednocześnie to wojewódzki sąd administracyjny ocenia, czy podmiot, którego bezczynność została objęta skargą, był obowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Dodać należy, że strona przeciwna nie wyjaśniła powodów nieprzekazania skargi w ustawowym terminie. Twierdziła wprawdzie, że skarga R. M. Z. wpłynęła do niej dopiero w dniu 18 grudnia 2014 roku, jednak swych twierdzeń nie była w stanie udowodnić. Sąd uznał nadto, że istotne znaczenie dla ustalenia wysokości grzywny w tej sprawie ma także okoliczność, że skarga ostatecznie, choć z opóźnieniem, została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przekazana, a następnie - prawomocnym postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 roku, sygn. akt II SAB/Gd 209/14, została przez ten Sąd odrzucona (skarżący uiścił wpis sądowy od skargi z przekroczeniem ustawowego terminu). Reasumując, Sąd uznał, że grzywną adekwatną do stopnia naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie jest grzywna w wysokości 500 zł, a więc w dolnych granicach jej dopuszczalnej wysokości. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego przez R. M. Z. od wniosku w kwocie 100 zł.